एका शुल्लक कारणावरून पतीने पत्नीच्या थोबाडीत लगावली, प्रत्युत्तर म्हणून पत्नीने आपला सँडल पतीच्या दिशेने भिरकावला. सँडलचे एक टोक पतीच्या डोक्याला स्पर्श करून निघून गेले.
ही बाब तिथेच मिटली असती, पण पतीने तो आपला अपमान समजला. नातेवाईकांनी हे प्रकरण अधिकच गुंतागुंतीचे आणि गंभीर बनवले. सर्व नातेवाईक म्हणाले की, ही तर 'खानदानाची इभ्रत' जाण्याची गोष्ट आहे. "पतीला सँडल मारणारी स्त्री कधीच निष्ठावान किंवा पतिव्रता असू शकत नाही," अशा शब्दांत टोमणे मारले गेले.
परिणामी, मुलाने मुलीबद्दल आणि मुलीने मुलाबद्दल अनेक कटू गोष्टी बोलल्या. प्रकरण न्यायालयात गेले. पतीने पत्नीच्या चारित्र्यावर संशय घेतला, तर पत्नीने हुंडा छळाचा गुन्हा दाखल केला. सहा वर्षे सुखी संसार केल्यानंतर आणि एका मुलीचे आई-वडील असूनही, आज अखेर त्यांचा घटस्फोट झाला.
दोघांच्याही हातात घटस्फोटाच्या कागदपत्रांची प्रत होती. दोन्ही बाजू शांत होत्या, निर्विकार होत्या. खटला दोन वर्षे चालला होता आणि शेवटी सर्वांना जे हवे होते तेच झाले- म्हणजेच घटस्फोट.
हा केवळ योगायोग होता की दोन्ही पक्षांचे नातेवाईक एकाच चहाच्या टपरीवर बसले होते. कोल्ड ड्रिंक्स घेत होते. आणि हा देखील एक योगायोगच होता की तो घटस्फोटित पती-पत्नी एकाच टेबलावर समोरासमोर येऊन बसले. लाकडी बाक आणि ते दोघे.
"अभिनंदन... तुम्हाला जे हवं होतं तेच झालं," स्त्री म्हणाली.
"तुझंही अभिनंदन... तू सुद्धा घटस्फोट घेऊन विजय मिळवलास," पुरुष म्हणाला.
"घटस्फोट म्हणजे विजयाचे प्रतीक असतो का?" स्त्रीने विचारले.
"तूच सांग?"
पुरुषाच्या प्रश्नावर ती काही बोलली नाही, शांत बसून राहिली. मग म्हणाली,
"तुम्ही मला चारित्र्यहीन म्हणाला होता. बरं झालं, आता तुमची त्या चारित्र्यहीन स्त्रीपासून सुटका झाली."
"ती माझी चूक होती, मी तसं बोलायला नको होतं," पुरुष हळू आवाजात म्हणाला.
"मी खूप मानसिक त्रास सहन केलाय," स्त्रीचा आवाज सपाट होता, त्यात ना दुःख होते ना राग.
"मला ठाऊक आहे, पुरुष याच शस्त्राने स्त्रीवर वार करतो, ज्यामुळे तिचे मन आणि आत्मा रक्तबंबाळ होतो. तू खूप पवित्र आहेस. मला तुझ्याबद्दल तसं बोलायला नको होतं. मला मनापासून पश्चात्ताप होतोय," पुरुष म्हणाला. स्त्री गप्प राहिली, तिने एकदा त्याच्याकडे पाहिले.
काही क्षण शांत राहिल्यानंतर पुरुषाने दीर्घ श्वास घेतला आणि म्हणाला,
"तू तरी कुठे कमी होतीस? तू सुद्धा मला 'हुंडा लोभी' म्हणाली होतीस."
"ते चुकीचं होतं..." त्याच्याकडे पाहत ती म्हणाली. क्षणभर थांबून ती पुन्हा म्हणाली,
"दुसरा कोणताही आरोप लावू शकले असते, पण मी नाही..."
तेवढ्यात प्लास्टिकच्या कपात चहा आला. स्त्रीने चहा उचलला आणि थोडा चहा तिच्या हातावर सांडला. तिच्या तोंडातून "स्स..." असा आवाज आला. त्याच क्षणी पुरुषाच्या गळ्यातून "ओह" असा शब्द बाहेर पडला. तिने त्याच्याकडे पाहिले, तो काळजीत तिच्याकडेच पाहत होता.
"तुझं कंबरदुखीचं कसं आहे आता?"
"तसंच आहे, कधी व्होवरॉन तर कधी कॉम्बीफ्लेम," स्त्रीने बोलणे संपवायचे होते.
"पण तू व्यायाम तर करत नाहीस," पुरुष म्हणाला तशी ती फिकी हसली.
"तुझ्या अस्थम्याची काय स्थिती आहे? पुन्हा अटॅक तर नाही ना आला?" तिने विचारले.
"अस्थमा... डॉक्टर सुरींनी मानसिक ताण कमी करायला सांगितला आहे," पुरुषाने माहिती दिली. स्त्री एकटक त्याच्या चेहऱ्यावरील ताण वाचण्याचा प्रयत्न करत होती.
"इन्हेलर तर वेळेवर घेतोस ना?" तिने नजर वळवत विचारले.
"हो, घेतो. पण आज आणायला विसरलो," तो म्हणाला.
"म्हणूनच आज तुझा श्वास फुललेला दिसतोय," ती हळहळीने म्हणाली.
"हो, थोडं यामुळे आणि थोडं..." तो बोलता बोलता थांबला.
"थोडं तणावामुळे," तिने त्याचे वाक्य पूर्ण केले.
पुरुष काहीतरी विचार करत राहिला आणि म्हणाला,
"मला तुला चार लाख रुपये द्यायचे आहेत आणि दरमहा सहा हजार रुपये सुद्धा."
"हो... मग?"
"वसुंधराच्या फ्लॅटची किंमत तर वीस लाख असेल ना? मला फक्त चार लाख हवे आहेत," तिने स्पष्ट केले.
"मुलगी मोठी होईल... शंभर खर्च असतात," तो म्हणाला.
"ते तर तू दरमहा सहा हजार रुपये देणारच आहेस ना," ती म्हणाली.
"हो, नक्कीच देईन."
"चार लाख जर तुझ्याकडे नसतील, तर मला देऊ नकोस," ती म्हणाली.
तिच्या स्वरात जुन्या नात्यातील ओलावा होता. पुरुष तिचा चेहरा पाहत राहिला. समोर बसलेली स्त्री, जी कधीकाळी त्याची पत्नी होती, ती किती दयाळू आणि सुंदर दिसत होती.
स्त्रीही विचार करत होती, "हा माणूस किती साधा आहे, जो कधीकाळी माझा पती होता. माझ्यावर किती प्रेम करायचा. एकदा हरिद्वारमध्ये गंगेत स्नान करताना माझ्या हातातून साखळी सुटली होती, तेव्हा मला वाचवण्यासाठी हा वेड्यासारखा पाण्यात धावला होता. स्वतःला पोहता येत नव्हतं, तरीही मला वाचवण्याचे प्रयत्न करत होता. किती चांगला आहे हा, मीच उगीच चुका काढत राहिले."
पुरुष तिला न्याहाळत विचार करत होता, "किती काळजी घ्यायची माझी ! वाफ घेण्यासाठी पाणी गरम करून भांड्यात भरून ठेवायची. माझ्यासाठी नेहमी इन्हेलर शोधून आणायची. महागडे इन्हेलर घेण्यासाठी ती स्वतःचे पैसे वाचवायची. दुसऱ्याच्या आजाराची एवढी काळजी कोण करतं? पण ही करायची ! कधी जाणवूही द्यायची नाही. मी मात्र माझ्या अहंकाराच्या नशेत राहिलो. हिच्या भावना मी वेळीच का नाही ओळखल्या?"
दोघेही शांत होते. जगाच्या गोंगाटापासून मुक्त होऊन दोघे एकमेकांकडे पाणावलेल्या डोळ्यांनी पाहत होते.
"मला एक गोष्ट सांगायची आहे," पुरुषाच्या आवाजात संकोच होता.
"सांग ना," तिने ओल्या डोळ्यांनी विचारले.
"भीती वाटतेय," तो म्हणाला.
"भिऊ नकोस, कदाचित तुझ्या मनातलं आणि माझ्या मनातलं सारखंच असेल," ती म्हणाली.
"मला तुझी खूप आठवण येत होती," तो बोलला.
"मलाही," ती म्हणाली.
"मी अजूनही तुझ्यावर प्रेम करतो."
"मी सुद्धा," तिने कबुली दिली.
दोघांचेही डोळे आता अश्रूंनी भरले होते. चेहरे निरागस झाले होते.
"आपण आपल्या आयुष्याला एक नवीन वळण देऊ शकत नाही का?" त्याने विचारले.
"कोणतं वळण?"
"आपण पुन्हा एकत्र राहूया... पती-पत्नी म्हणून... चांगले मित्र म्हणून."
"आणि हे कागद?" तिने विचारले.
"फाडून टाकूया !" त्याने म्हटले आणि स्वतःच्या हाताने घटस्फोटाचे कागद फाडून टाकले. तिनेही तसेच केले.
दोघेही उभे राहिले. एकमेकांच्या हातात हात गुंफून ते हसले. बाहेर बसलेले नातेवाईक चकित होऊन पाहतच राहिले. ते दोघेही हातात हात घालून आपल्या घराच्या दिशेने निघून गेले. ते घर जे फक्त आणि फक्त पती-पत्नीचे होते.
तात्पर्य: पती-पत्नीमधील प्रेम आणि भांडण या एकाच नाण्याच्या दोन बाजू आहेत. रागाच्या भरात असा कोणताही निर्णय घेऊ नका, ज्याचा पश्चात्ताप तुम्हाला आयुष्यभर करावा लागेल.
आपल्या प्रतिक्रिया समाजाला कळू घ्या.🙏🙏🙏
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा