छत्रपती संभाजीनगरमधील एका आयटी कंपनीत काम करणारा 'रोहन' शहरात एकटाच राहत होता. आई-वडील लहानपणीच वारलेले, त्यामुळे त्याला घरच्या प्रेमाची फारशी सवय नव्हती. रोज डब्याचं जेवण आणि कामाचा ताण, हेच त्याचं आयुष्य होतं.
एके दिवशी रात्री नऊ वाजता रोहनने आपल्या मेसवालीला (Tiffin service) फोन लावला. घाईत एक नंबर चुकला. पलीकडून फोन उचलला गेला.
"हॅलो काकू, आज डब्यात पोळी-भाजी पाठवा, रोज तीच उसळ खाऊन कंटाळा आलाय," रोहन वैतागून म्हणाला.
पलीकडून एक अत्यंत शांत, म्हातारा आणि कापरा आवाज आला, "बाळा... नंबर चुकलाय तुझा. मी रखुमा बोलतेय जालन्यावरून."
रोहन गोंधळला. "सॉरी आजी, चुकून लागला." तो फोन कट करणार, तेवढ्यात पलीकडून आवाज आला...
"बाळा, उपाशी झोपू नकोस रे. बाहेरून काहीतरी गरम खाऊन घे."
त्या एका वाक्यातली माया रोहनच्या काळजाला भिडली. त्याने दुसऱ्या दिवशी संध्याकाळी पुन्हा त्याच नंबरवर फोन लावला.
"हॅलो आजी... मी कालचा रॉंग नंबर. तुम्ही जेवलात का?"
पलीकडून रखुमाबाई हसल्या. "होय बाळा. कसा आहेस तू?"
त्या एका चुकीच्या कॉलमधून दोन अनोळखी माणसांच्या आयुष्यातला एक अत्यंत सुंदर प्रवास सुरू झाला. रखुमाबाई जालन्याला एका जुन्या घरात एकट्याच राहायच्या. त्यांचा नवरा वारला होता आणि त्यांना मूलबाळ नव्हतं. रोहन रोज रात्री नऊ वाजता न चुकता त्यांना फोन करू लागला. तो त्यांना 'माई' म्हणायचा. ऑफिसमधला त्रास, जेवणात काय होतं, इथपासून ते लहानपणाच्या आठवणींपर्यंत तो सगळं माईंना सांगायचा. माईही अत्यंत प्रेमाने त्याचं ऐकून घ्यायच्या, त्याला समजवायच्या.
ज्या माणसांनी एकमेकांना कधीच पाहिलं नव्हतं, ते आता एकमेकांच्या आयुष्याचा अत्यंत महत्त्वाचा भाग बनले होते. रोहनसाठी तो रात्री ९ चा कॉल म्हणजे दिवसभराचा थकवा घालवणारी एक मायेची सावली बनला होता.
दिवाळी जवळ आली होती. माईंनी रोहनला सांगितलं, "बाळा, तुझ्यासाठी एसटी बसने फराळाचा डबा पाठवलाय. स्टँडवर जाऊन घेऊन ये." रोहनने तो डबा आणला. त्या बेसनाच्या लाडवांमध्ये त्याला पहिल्यांदाच खऱ्या आईच्या हातची चव मिळाली होती.
दिवाळी संपली. एके दिवशी रात्री ९ वाजले, रोहनने माईंना फोन लावला. फोन 'स्विच ऑफ' होता.
दुसरा दिवस गेला, तिसरा दिवस गेला. सलग आठवडाभर माईंचा फोन बंदच होता. रोहन अस्वस्थ झाला. त्याला फक्त एवढंच माहीत होतं की माई जालन्याजवळच्या 'बदनापूर' गावात राहतात.
रविवारी सकाळी रोहनने आपली गाडी काढली आणि तो थेट बदनापूरला पोहोचला. गावात चौकशी करत करत तो एका जुन्या, पत्र्याच्या छताच्या घरापाशी आला.
त्या घराच्या दरवाजाला बाहेरून एक मोठं कुलूप लावलेलं होतं.
रोहनच्या काळजाचा ठोका चुकला. त्याने शेजारच्या घरातल्या एका काकांना विचारले, "काका, इथे रखुमाबाई राहायच्या ना? त्या कुठे गेल्या?"
काकांच्या चेहऱ्यावर एक गंभीर शांतता पसरली. "अरे बाळा, माईंना जाऊन तर चार दिवस झाले. रात्री झोपेतच त्यांना हार्ट अटॅक आला. सकाळी दरवाजा उघडलाच नाही, तेव्हा आम्ही आत जाऊन पाहिलं. आजूबाजूला कुणीच नव्हतं त्यांचं, आम्हीच गावकऱ्यांनी मिळून अंत्यसंस्कार केले."
रोहनच्या पायाखालची जमीन सरकली. त्याचा श्वास जड झाला.
काका घरात गेले आणि त्यांनी एक जुना, बटणांचा 'नोकिया' मोबाईल आणून रोहनच्या हातात दिला.
"बाळा, तू कोण आहेस मला माहीत नाही. पण मरण्यापूर्वी दोन दिवस माई सतत या फोनकडे बघून म्हणायच्या, 'माझ्या लेकाचा फोन आला नाही अजून'. आम्ही त्यांच्या फोनमध्ये बघितलं, पण त्यात बॅलन्सच नव्हता... आणि फोनमध्ये फक्त 'एकच' नंबर सेव्ह केलेला होता."
रोहनने थरथरत्या हातांनी तो जुना मोबाईल चालू केला. त्याने कॉन्टॅक्ट लिस्ट (Contact List) उघडली.
त्या लिस्टमध्ये खरोखरच फक्त एकच नंबर सेव्ह होता.
नाव होतं. "माझा लेक" आणि तो नंबर रोहनचा होता.
ज्या माईंना त्याने फक्त एक रॉंग नंबर म्हणून फोन लावला होता, त्यांनी त्याला आपल्या रिकाम्या आयुष्यात स्वतःचा 'लेक' मानून ती जागा दिली होती.
रोहनने तो जुना मोबाईल आपल्या छातीशी अत्यंत घट्ट धरला. तो त्या बंद दाराच्या पायरीवर जाऊन बसला. त्याने आपल्या खिशातून स्वतःचा स्मार्टफोन काढला आणि डोळ्यांतून ओघळणाऱ्या अश्रूंसोबतच, त्याने माईंच्या नंबरवर कॉल लावला.
त्याच्या हातातला तो जुना नोकिया फोन वाजायला लागला. रोहनने तो वाजत असलेला फोन स्वतःच्या कानाला लावला. पलीकडून काहीच आवाज येत नव्हता, फक्त एक भयंकर शांतता होती. रोहन त्या पायरीवर बसून, कानाला तो फोन लावून अत्यंत मुकाट्याने त्या शांततेत आपल्या आईची माया शोधत राहिला. एका चुकीच्या नंबरने त्याला आई दिली होती, आणि आज त्याच नंबरने त्याला कायमचं पोरकं केलं होतं.
रक्ताची नाती नसतानाही काही माणसं आपल्या आयुष्यात इतकी महत्त्वाची जागा कशी घेतात?
रोहन आणि माईंच्या या मूक नात्याबद्दल तुम्हाला काय वाटतं? नक्की कमेंट करा.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा