नागपूरच्या 'हॉटेल सेंटर पॉईंट'मध्ये आज शहराच्या इतिहासातील सर्वात मोठा आणि भव्य सत्कार समारंभ सुरू होता. हॉलमध्ये झगमगणारे झुंबर, परदेशी परफ्यूमचा सुवास आणि विदर्भातील सर्व कोट्यधीश, नेते आणि मीडियाची प्रचंड गर्दी जमली होती. आज 'डॉ. अविनाश पटवर्धन' यांचा सत्कार होता. डॉ. अविनाश हे देशातील सर्वात तरुण आणि यशस्वी हार्ट सर्जन (Heart Surgeon) होते. त्यांनी गरिबांसाठी स्वतःचे ५०० कोटींचे अद्ययावत हॉस्पिटल उभे केले होते. त्यांच्या या महान कार्यासाठी त्यांना आज 'महाराष्ट्र जीवन गौरव' पुरस्कार दिला जात होता.
स्टेजवर मुख्यमंत्र्यांच्या हस्ते डॉ. अविनाश यांना सोन्याचे मानपत्र आणि ट्रॉफी दिली जात होती. संपूर्ण हॉल टाळ्यांच्या कडकडाटाने दुमदुमून गेला होता. कॅमेऱ्यांचे फ्लॅश चमकत होते.
पण नेमक्या त्याच वेळी, हॉटेलच्या मुख्य काचेच्या दरवाजावर एक भयंकर गोंधळ उडाला. बाहेर मुसळधार पाऊस सुरू होता. पावसापासून वाचण्यासाठी एक अत्यंत गरीब आणि घाणेरडा वाटणारा म्हातारा माणूस चुकून हॉटेलच्या आत शिरला होता. त्याच्या अंगावर एक विटलेला आणि फाटका सदरा होता, पायात चपला नव्हत्या आणि खांद्यावर एक कुबट वास मारणारी गोणपाटाची पिशवी होती.
हॉटेलच्या तीन बाउन्सरनी (Security Guards) त्या म्हाताऱ्याला कॉलरला पकडून जोरात फरशीवर ढकलले.
"ए भिकाऱ्या ! हे काय धर्मशाळा वाटते का तुला? इथे साहेबांचा कार्यक्रम चालू आहे आणि तू आत घुसतोस? तुझी लायकी आहे का या फरशीवर पाऊल ठेवायची?" एक बाउन्सर रागाने ओरडत त्याला लाथ मारणार होता.
तो म्हातारा थरथर कापत, चिखलाने भरलेले हात जोडत होता,
"साहेब, बाहेर लई पाऊस आहे. माझ्या पिशवीतली जुनी पुस्तकं भिजतील ओ... मला फक्त या कोपऱ्यात उभं राहू द्या... मी इथून हलणार नाही."
हा गोंधळ स्टेजवर उभ्या असलेल्या डॉ. अविनाश यांच्या कानावर पडला. त्यांनी पाहिलं की सिक्युरिटी एका गरिबाला मारत आहे. त्यांनी हातातली ती सोन्याची ट्रॉफी थेट खाली ठेवली. त्यांचा चेहरा अचानक भयंकर गंभीर आणि रागीट झाला. ते स्टेजच्या पायऱ्या उतरून अत्यंत वेगाने त्या काचेच्या दरवाजाकडे चालू लागले.
संपूर्ण हॉलमध्ये एका सेकंदात भयाण शांतता पसरली. सगळ्यांना वाटले की डॉ. अविनाश यांना स्वतःच्या कार्यक्रमात झालेल्या या व्यत्ययाचा भयंकर राग आला आहे आणि ते स्वतः त्या भिकाऱ्याला हाकलून देतील. बाउन्सरने त्या म्हाताऱ्याला कॉलरला धरून बाहेर खेचण्याची तयारी केली.
"त्याला सोडा!!!" डॉ. अविनाश यांचा कडक आणि रागीट आवाज संपूर्ण हॉलमध्ये एखाद्या विजेसारखा घुमला. बाउन्सर घाबरून मागे सरकले. तो फाटका म्हातारा भीतीने मान खाली घालून फरशीवरच बसून राहिला.
डॉ. अविनाश चालत त्या म्हाताऱ्याजवळ आले. त्यांनी आपला लाखांचा सिल्कचा कोट काढला आणि तो चिखलाने माखलेल्या त्या म्हाताऱ्याच्या अंगावर टाकला. आणि पुढच्याच क्षणी, संपूर्ण हॉलच्या पायाखालची जमीन सरकणारी घटना घडली.
तो ५०० कोटींचा मालक, देशातील सर्वात मोठा सर्जन, तिथेच त्या रेड कार्पेटवर गुडघ्यावर कोसळला. डॉ. अविनाश यांनी त्या म्हाताऱ्याचे चिखलाने भरलेले, भेगा पडलेले पाय स्वतःच्या दोन्ही हातांनी घट्ट पकडले आणि बापाच्या पायावर डोकं टेकवून ते एका लहान मुलासारखे हुंदके देऊन रडू लागले.
"बाबा... कुठे होता तुम्ही एवढी वर्षे? मी वेड्यासारखा शोधतोय तुम्हाला..." डॉ. अविनाश यांचे अश्रू त्या म्हाताऱ्याच्या माखलेल्या पायांवर पडत होते. तो म्हातारा घाबरून मागे सरकण्याचा प्रयत्न करत होता,
"साहेब...तुम्ही मोठे माणूस. माझे पाय नका धरू. मी कचरा वेचणारा एक गरीब माणूस आहे. तुम्हाला लोक हसतील..."
अविनाशने मान वर केली. त्यांचे डोळे लाल झाले होते. त्यांनी मागे उभ्या असलेल्या गर्दीकडे बघून अत्यंत जड आणि कापाऱ्या आवाजात सांगितले,
"तुम्हाला हा माणूस कचरा वेचणारा भिकारी वाटतो ना? पण हे माझे 'बाबा' आहेत. २५ वर्षांपूर्वी मी कचराकुंडीत फेकलेलं एक बेवारस पोरगं होतो. यांनी मला तिथून उचललं. स्वतः दोन-दोन दिवस उपाशी राहून मला जेवण भरवलं. माझ्या मेडिकल कॉलेजची फी भरण्यासाठी या माणसाने स्वतःची एक 'किडनी' (Kidney) विकली आणि रस्त्यावर लोकांचे जोडे पुसले. पण ज्या दिवशी मी डॉक्टर झालो, त्या दिवशी हे मला सोडून कायमचे निघून गेले."
अविनाश पुन्हा त्या म्हाताऱ्याकडे बघत रडत म्हणाले, "का सोडून गेलात मला?"
त्या म्हाताऱ्याचे डोळे भरून आले. तो थरथरत्या आवाजात म्हणाला,
"अरे बाळा, तू मोठा साहेब झाला होतास. तुझ्या ऑफिसमध्ये मोठमोठे लोक येणार होते. मी जर तिथे राहिलो असतो, तर 'एका भिकाऱ्याचा मुलगा' म्हणून लोक तुला हसले असते. तुझ्या इज्जतीला माझ्या या फाटक्या कपड्यांचा आणि गरिबीचा डाग लागू नये, म्हणून मी लांब निघून गेलो. पण आज तू टीव्हीवर दिसलास, म्हणून फक्त माझ्या लेकाला लांबून एकदा डोळे भरून बघायला आलो होतो..."
हे भयंकर आणि काळजाचे तुकडे करणारे सत्य ऐकताच संपूर्ण हॉलमध्ये स्मशानशांतता पसरली. मंचावरील व्हीआयपी लोकांच्या आणि गर्दीच्या डोळ्यांतून घळाघळा अश्रू वाहू लागले. बाउन्सरचे हात खाली गळून पडले. ज्या माणसाला ते भिकारी आणि घाणेरडा समजत होते, त्या फाटक्या सदऱ्यामागे जगातील सर्वात मोठा 'त्याग' आणि खऱ्या अर्थाने सर्वात मोठी 'श्रीमंती' दडलेली होती. डॉ. अविनाश यांनी त्या म्हाताऱ्याला घट्ट मिठी मारली. पैशांचा, अधिकाराचा आणि प्रतिष्ठेचा तो मोठा महाल आज एका कचरा वेचणाऱ्या बापाच्या त्यागासमोर कायमचा नतमस्तक आणि निःशब्द झाला होता.
खरे मोठेपण हे कपड्यांवरून किंवा बँक बॅलन्सवरून ठरत नाही. जगात सर्वात मोठा तोच असतो, जो दुसऱ्याचे आयुष्य घडवण्यासाठी स्वतःचे अस्तित्व राख करतो. कुणाच्याही बाह्यरूपावरून त्याची लायकी ठरवू नका, कारण त्या फाटक्या कपड्यांमागे तुमच्या कल्पनेपलीकडचा संघर्ष दडलेला असू शकतो.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा