"वहिनी, प्लीज... आज माझे कॉलेजचे मित्र-मैत्रिणी घरी येणार आहेत. फक्त एकदा माझी अब्रू राखा ना…" 🙏
असं म्हणत सईने हातातली भाजीची टोपली अलगद खाली ठेवली. मी सकाळपासून सतत कामात होते. डोकं प्रचंड दुखत होतं, पण तिचं बोलणं ऐकून मी फक्त हलकंसं हसले. 😊
"किती जण येणार आहेत गं?" मी शांतपणे विचारलं.
"फक्त...सात-आठ जण असतील आणि शक्य असेल तर...तुमचं स्पेशल पनीर, दहीवडे आणि गुलाबजामही करा ना." 😇
मी तिच्याकडे पाहिलं. चेहऱ्यावर उत्साह होता, पण डोळ्यांत भीतीही दिसत होती. कदाचित मी नकार देईन अशी तिला भीती वाटत होती. पण मी नकार तरी कसा देणार?
सई माझी फक्त नणंद नव्हती. ती माझ्या लहान बहिणीसारखी होती. ❤️
लग्न होऊन मी या घरात आले तेव्हा सगळ्यात आधी तीच माझ्या खोलीत आली होती आणि म्हणाली होती.
"वहिनी, घाबरू नका... मी आहे ना तुमच्या टीममध्ये !" 🤝
तिचं ते वाक्य आजही माझ्या मनात ताजं होतं.
मी हसून म्हणाले, "ठीक आहे... तू अजिबात काळजी करू नको." 😊
हे ऐकताच तिच्या चेहऱ्यावरचं समाधान पाहून माझा सगळा थकवा विसरला.
🏡 घरात गेल्या काही महिन्यांपासून आर्थिक अडचणी सुरू होत्या. बाबांची नोकरी गेली होती. मोठे दादा बाहेरगावी होते. माझा नवरा अमोल याच्या पगारावरच कसंबसं घर चालत होतं. महिन्याच्या शेवटी अनेकदा स्वतःच्या छोट्या-छोट्या इच्छा बाजूला ठेवाव्या लागत होत्या. पण घरच्यांना कधी त्याची जाणीव होऊ दिली नाही. सई कॉलेजमध्ये शिकत होती. तिचं जग अजूनही स्वप्नं, मैत्रिणी आणि कॉलेजपुरतंच मर्यादित होतं. घरच्या अडचणी तिला माहिती होत्या, पण त्यांची तीव्रता कदाचित अजून जाणवली नव्हती.
आणि खरं सांगायचं तर... मीही तिला कधी जाणवू दिलं नव्हतं. ❤️
त्या दिवशी सकाळपासून मी सतत स्वयंपाकात गुंतले होते. दहीवडे, पनीरची भाजी, पुलाव, गुलाबजाम... सगळं प्रेमाने बनवत होते. 🍲🍛🍮
स्वयंपाकघराच्या उष्णतेने चेहरा लाल झाला होता. हात भाजले होते. पण मनात एकच विचार होता.
"सईला तिच्या मित्रांसमोर कधीही लाज वाटायला नको." ❤️
सायंकाळी संपूर्ण घर सुगंधाने भरून गेलं.
सई अधूनमधून स्वयंपाकघरात डोकावून विचारत होती.
"वहिनी... सगळं वेळेत होईल ना?"
आणि मी प्रत्येक वेळी हसून म्हणत होते.
"तू फक्त तयार हो." 😊
थोड्याच वेळात तिचे मित्र-मैत्रिणी आले. घरात हशा आणि गप्पा रंगल्या.
मी मात्र स्वयंपाकघरातच होते.
तेवढ्यात बाहेरून एका मुलीचा आवाज आला.
😏 "सई, तुमचं घर खूप साधं आहे गं... मला वाटलं होतं खूप मॉडर्न असेल."
दुसरी म्हणाली.
"आणि हा जुना सोफा... किती जुनाट दिसतो."
मी शांतपणे सगळं ऐकत होते.
सईचा आवाज मात्र थोडा मंदावला.
पण जेव्हा जेवण वाढलं.
पहिला घास तोंडात टाकताच सगळ्यांचे चेहरे बदलले. 😍
"अरे वा! इतकं अप्रतिम जेवण तर हॉटेलमध्येही मिळत नाही!" 🍽️
एक मुलगी म्हणाली—
"सई, हे तुझ्या आईने केलंय का?"
सई काही क्षण शांत राहिली...
तिने माझ्याकडे पाहिलं.
मी स्वयंपाकघराच्या दारात उभी होते.
ती हसली आणि म्हणाली—
"नाही... माझ्या वहिनीने बनवलं आहे." ❤️
सगळ्यांच्या नजरा माझ्याकडे वळल्या.
एक मुलगी आश्चर्याने म्हणाली—
"एवढं सगळं... एकटीने?"
सई अभिमानाने म्हणाली.
"हो... माझ्या वहिनी या या घराच्या सुपरवुमन आहेत." 🥹❤️
हे ऐकून माझ्या चेहऱ्यावर नकळत हसू आलं.
पण तेवढ्यात एक मुलगा हसत म्हणाला—
😂 "छान आहे... लग्नानंतर तुला स्वयंपाकाची काळजीच नाही. वहिनी आहेत ना!"
सगळे हसू लागले.
पण...
यावेळी सई हसली नाही.
ती गंभीर आवाजात म्हणाली—
"नाही. माझ्या वहिनी मशीन नाहीत. तुम्ही आज जे खात आहात, त्यामागे त्यांची दिवसभराची मेहनत आहे. त्या सकाळपासून एक मिनिटही बसल्या नाहीत. आणि खरं सांगायचं तर हे घर जर कोणाच्या कष्टाने टिकून आहे, तर ते माझ्या वहिनीमुळे." ❤️
क्षणात संपूर्ण खोली शांत झाली.
पहिल्यांदाच मला तिच्या डोळ्यांत माझ्याविषयी इतका आदर दिसला. 🥹
त्या रात्री सगळे गेल्यावर मी भांडी आवरत होते.
अचानक कुणीतरी माझा हात धरला.
मी मागे वळून पाहिलं...
सई उभी होती.
तिचे डोळे पाणावले होते. 😢
"वहिनी... माफ करा."
मी आश्चर्याने विचारलं,
"कशासाठी गं?"
ती रडत म्हणाली,
"मी नेहमी माझ्याच जगात रमले. तुम्ही या घरासाठी किती करता, हे कधी समजलंच नाही. आज माझ्या मित्रांनी घराची थट्टा केली तेव्हा जाणवलं. घर महागड्या सोफ्यांनी नाही तर आपल्या माणसांच्या प्रेमाने आणि कष्टाने उभं राहतं." ❤️
माझेही डोळे भरून आले. मी तिचे गाल हातात घेत म्हणाले.
"अगं वेडाबाई... नात्यांमध्ये कधी हिशोब नसतो." 🤗
पण त्या दिवसानंतर सई खरंच बदलली.
🌅 दुसऱ्या दिवशी सकाळी मी उठले.
तर स्वयंपाकघर आधीच स्वच्छ होतं.
गॅसवर चहा उकळत होता. ☕
आणि सई ऍप्रन घालून पोळ्या लाटत होती. 🫓
मला पाहून ती हसली आणि म्हणाली.
"वहिनी... आज तुम्ही फक्त बसा. आज सुट्टी तुमची." ❤️
मी हसत विचारलं,
"तू पोळ्या करणार?"
ती मिश्कीलपणे म्हणाली—
"खराब झाल्या तर प्रेमाने खा... शेवटी मी तुमची लहान बहीण आहे ना!" 😄
त्या दिवशी आम्ही दोघींनी मिळून नाश्ता केला.
काम करताना हसलो, गप्पा मारल्या...
आणि मला जाणवलं—
❤️ नाती एका दिवसात बदलत नाहीत.
कधी-कधी फक्त एक जाणीव पुरेशी असते.
एखाद्याला कायमचं आपलंसं करण्यासाठी. 🌸
त्या दिवसानंतर सई जेव्हा जेव्हा माहेरी यायची.
सगळ्यात आधी स्वयंपाकघरात यायची. 🏡
कधी भाजी चिरायची... 🥕
कधी चहा करायची... ☕
कधी माझ्यासोबत उशिरापर्यंत गप्पा मारायची. 😊
आणि प्रत्येक वेळी जाताना एकच वाक्य आवर्जून म्हणायची—
❤️ "वहिनी... तुम्ही फक्त या घराच्या सून नाही... या घराचा श्वास आहात." 🥹🌺
तुमच्या घरातही अशी वाहिनी किंवा नणंद आहे का ??
- ज्योती निंबाळकर
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा