१. 'अमूर्त' विठ्ठलाचे 'मूर्त' रूप (माणसात देव पाहण्याचा अनुभव)
देगलूरकर महाराज नेहमी सांगतात की, पंढरपूरच्या गाभाऱ्यात उभा असलेला विठ्ठल ही एक दगडी मूर्ती वाटू शकते, पण वारीच्या वाटेवर तोच विठ्ठल सजीव होऊन फिरत असतो.
अनुभव: एकदा वारीत प्रचंड पाऊस आणि चिखल झाला होता. एक वृद्ध वारकरी चिखलात घसरून पडला. त्याच्या अंगाला, तोंडाला चिखल फासला गेला होता. देगलूरकर महाराजांनी पाहिले की, एका दुसऱ्या साध्या वारकऱ्याने धावत जाऊन त्या वृद्धाला उठवले, आपल्या उपरण्याने त्याचा चिखल पुसला आणि त्याला प्रेमाने पाणी पाजले.
आध्यात्मिक अनुभूती: महाराज म्हणतात, तो चिखल पुसणारा दुसरा कोणी नसून स्वतः विठ्ठलच होता. वारीत जेव्हा एखादा माणूस दुसऱ्याच्या दुःखात धावून जातो, तेव्हा तिथे देवाची 'मूर्त' अनुभूती येते. "विठ्ठल जळी स्थळी भरला" हे पुस्तकात वाचणे वेगळे आणि वारीच्या वाटेवरच्या या अथांग प्रेमात ते अनुभवणे वेगळे!
२. शारीरिक मर्यादांवर 'नामा'चा विजय (The Power of Naad)
वैज्ञानिक दृष्टिकोनातून दररोज ३०-३५ किलोमीटर चालणे आणि तेही सलग १५-२० दिवस, हे कोणत्याही शरीराला थकवणारे आहे. देगलूरकर महाराजांनी वारीतील या शारीरिक चमत्काराचा एक उच्च अनुभव सांगितला आहे.
अनुभव: वारीत असे अनेक वृद्ध वारकरी असतात, ज्यांना नीट चालताही येत नाही, ज्यांचे गुडघे दुखीने पोखरलेले असतात. पण जसा 'ज्ञानोबा-तुकाराम' असा गजर सुरू होतो आणि टाळांचा कडकडाट होतो, तसे हे वृद्ध लोकही नृत्याचा फेर धरतात आणि मैलोन्मैल चालून जातात.
आध्यात्मिक अनुभूती: देगलूरकर महाराज यावर स्पष्टीकरण देताना सांगतात की, हा केवळ मानसिक उत्साह नाही. जेव्हा बुद्धी आणि शरीर विठ्ठल नामाशी 'एकतान' (In perfect resonance) पावतात, तेव्हा मनुष्याला त्याच्या शरीराचा विसर पडतो. यालाच संत ज्ञानेश्वरांनी 'देहभान हरपणे' म्हटले आहे. हा वारीत दरवर्षी येणारा सर्वोच्च अनुभव आहे.
३. 'प्रसादा'ची दैवी तृप्ती
वारीमध्ये जेवणाची कोणतीही खात्री नसते. हजारो दिंड्या, लाखो लोक; कधी जेवण वेळेवर मिळते तर कधी केवळ कोरडी भाकरी.
अनुभव: देगलूरकर परंपरेतील ज्येष्ठ मंडळींनी सांगितलेला हा अनुभव आहे. एका रात्री मुक्कामाच्या ठिकाणी पोहोचायला खूप उशीर झाला. सोबतच्या शिधा संपला होता आणि रात्रीचे ११ वाजले होते. वारकरी भुकेले होते, पण कोणाच्याही मुखातून तक्रार नव्हती. ते विठ्ठल नामात मग्न होते. अचानक एका अज्ञात गावकऱ्याने तिथे येऊन गरम खिचडीचे दोन मोठे हंडे आणून दिले. सर्व वारकरी तृप्त झाले, पण नंतर तो माणूस कुठे गेला, हे कोणालाच समजले नाही.
आध्यात्मिक अनुभूती: महाराज म्हणतात, वारीत भुकेची आणि अन्नाची चिंता विठ्ठल स्वतः वाहतो (योगक्षेमं वहाम्यहम्). वारीत मिळणारा अन्नाचा प्रत्येक कण हा 'प्रसाद' बनतो, आणि तो खाल्ल्यावर मिळणारी तृप्ती ही पंचपक्वान्नांच्या जेवणापेक्षाही उच्चतम असते.
४. 'अहं' शून्यता: माऊली रथापुढील लीनता
देगलूरकर घराणे हे अत्यंत विद्वानांचे आणि समाजात मोठे स्थान असलेले घराणे आहे. पण वारीत त्यांचे रूप केवळ एक 'दास' किंवा 'सेवक' असे असते.
अनुभव: जेव्हा माऊलींचा (संत ज्ञानेश्वर महाराजांचा) रथ पुढे जातो, तेव्हा महाराष्ट्रातील मोठमोठे विद्वान, कोट्यधीश आणि ज्ञानी पुरुष त्या रथाच्या चाकाची धूळ आपल्या कपाळाला लावतात.
आध्यात्मिक अनुभूती: देगलूरकर महाराज सांगतात की, विश्वाचे ज्ञान असणारे माऊली जेव्हा रथात विराजमान असतात, तेव्हा त्यांच्या समोर स्वतःचे अस्तित्व 'शून्य' करणे, हाच वारीतील सर्वात मोठा आणि सर्वोच्च आनंदाचा क्षण असतो. जेव्हा तुम्ही पूर्णपणे रिकामे (शून्य) होता, तेव्हाच विठ्ठलाची कृपा तुमच्यात भरली जाते.
"वारी म्हणजे केवळ पंढरीची वाट नाही, तर ती स्वतःच्या आत जाण्याची वाट आहे. जो वारीत विठ्ठलमय होऊन चालतो, त्याला पंढरपूरला पोहोचायची गरजच उरत नाही; पंढरी स्वतः त्याच्या हृदयात अवतरते."
माऊली माऊली.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा