"आज मासेमारी करून संध्याकाळपर्यंत परत येऊ..."
१७ नोव्हेंबर २०१२ रोजी एल साल्वाडोरचा अनुभवी मच्छीमार होसे साल्वाडोर अल्वारेंगा घरातून निघाला, तेव्हा त्याच्या मनात एवढाच विचार होता. समुद्र त्याच्यासाठी नवीन नव्हता. लहानपणापासून त्याने लाटांशी मैत्री केली होती.
त्याच्यासोबत होता एक तरुण सहकारी – एझेकिएल कॉर्डोबा.
लहानशी फायबर बोट, मासेमारीची जाळी, थोडं खाणं, पिण्याचं पाणी आणि कामाची आशा घेऊन दोघे प्रशांत महासागरात निघाले.
पण निसर्गाने वेगळाच निर्णय घेतला होता.
काही तासांतच आकाश काळं झालं. वारा सुटला. प्रचंड वादळ उठलं. उंचच उंच लाटा बोटीवर आदळू लागल्या.
बोटीचं इंजिन बंद पडलं.
रेडिओही बंद झाला.
किनाऱ्याशी संपर्क तुटला.
आता त्या अथांग समुद्रात फक्त दोन माणसं आणि त्यांची भरकटलेली बोट उरली होती.
पहिले काही दिवस त्यांनी मदतीची वाट पाहिली.
नंतर अन्न संपलं.
पाणी संपलं.
आणि खरी परीक्षा सुरू झाली.
जगण्यासाठी त्यांनी समुद्रात पोहणारे मासे हाताने पकडले. कधी समुद्री पक्षी पकडून खाल्ले. कधी कासव मिळालं तर त्यावर दिवस काढला.
तहान लागली की पावसाच्या प्रत्येक थेंबाची वाट पाहायची.
पाऊस नसेल तर कासवाच्या रक्ताने आणि शरीरातील द्रवाने तहान भागवायचा प्रयत्न करायचा.
दिवस गेले.
आठवडे गेले.
महिने सरू लागले.
प्रत्येक सकाळी क्षितिजाकडे पाहून त्यांना वाटायचं—
"आज एखादं जहाज दिसेल..."
पण समोर असायचा फक्त निळाशार समुद्र.
एझेकिएल हळूहळू खचू लागला.
कच्चे मासे खाणं त्याला जमत नव्हतं.
तो उपाशी राहू लागला.
त्याची शक्ती कमी होत गेली.
एक दिवस त्याने होसेला शांतपणे सांगितलं...
"मी आता वाचणार नाही."
काही दिवसांतच एझेकिएलचा मृत्यू झाला.
होसेसमोर आयुष्यातला सर्वात कठीण क्षण उभा होता.
समुद्राच्या मध्यभागी...
एकटेपणा...
आणि सोबत मृत मित्राचा देह.
काही दिवस तो त्याच्याशी बोलत राहिला.
जणू तो अजून जिवंत आहे.
शेवटी थरथरत्या मनाने त्याने मित्राचा मृतदेह समुद्राच्या स्वाधीन केला.
आता तो पूर्णपणे एकटा होता.
समुद्र...
आकाश...
आणि तो.
कधी त्याला पक्षी दिसायचे.
कधी डॉल्फिन.
कधी व्हेल.
तेच त्याचे सोबती झाले.
तो स्वतःशी बोलायचा.
देवाशी बोलायचा.
आईची आठवण काढायचा.
घरी परतल्यावर काय करायचं याची स्वप्नं पाहायचा.
कारण त्याला माहिती होतं...
जोपर्यंत स्वप्न जिवंत आहेत, तोपर्यंत माणूसही जिवंत राहतो.
महिने उलटत गेले.
एक...
दोन...
सहा...
दहा...
बारा...
आणि मग...
४३८ वा दिवस उगवला.
३० जानेवारी २०१४.
त्याची छोटी बोट प्रशांत महासागरातील मार्शल आयलंड्सजवळच्या एबॉन अटोल या बेटाच्या किनाऱ्यावर येऊन अडकली.
तेथील एका दांपत्याने किनाऱ्यावर एक कृश, दाढी वाढलेला, हाडांचा सांगाडा झालेला माणूस पाहिला.
तो चालतही नव्हता.
रांगत त्यांच्या दिशेने येत होता.
त्यांनी त्याला पाणी दिलं.
अन्न दिलं.
आणि प्रशासनाला कळवलं.
जेव्हा अधिकाऱ्यांनी त्याची कहाणी ऐकली, तेव्हा सुरुवातीला अनेकांचा विश्वासच बसला नाही.
पण तपास झाला.
समुद्रातील प्रवास, हवामान, बोटीचा मार्ग, त्याच्या कुटुंबाची माहिती...
सगळं जुळत गेलं.
आणि जग थक्क झालं.
४३८ दिवस समुद्रात जिवंत राहिलेला माणूस जगासमोर उभा होता.
होसे अल्वारेंगा कोणताही सुपरहिरो नव्हता.
त्याच्याकडे जादू नव्हती.
त्याच्याकडे आधुनिक साधनं नव्हती.
होती फक्त...
जगण्याची हट्टी इच्छा.
https://whatsapp.com/channel/0029VaDinBXFcowDhOwBNW0y
कधी कधी आपण छोट्या संकटातही हार मानतो.
पण हा माणूस...
चारशे अडतीस दिवस...
ना घर...
ना माणूस...
ना खात्री...
तरीही जगत राहिला.
कारण त्याला विश्वास होता—
आज नाही... तर उद्या... कुणीतरी मला पाहील.
आणि खरंच..
४३८ दिवसांनी कोणीतरी त्याला पाहिलं.
आज होसे अल्वारेंगाची कथा जगभर "मानवी जिद्दीचं प्रतीक" म्हणून सांगितली जाते.
कारण काही लढाया ताकदीने जिंकल्या जात नाहीत...
त्या जिंकल्या जातात...
आशेने.
सत्य घटना
ही कथा José Salvador Alvarenga या एल साल्वाडोरच्या मच्छीमाराच्या सत्य घटनेवर आधारित आहे. १७ नोव्हेंबर २०१२ रोजी मासेमारीसाठी निघाल्यानंतर त्यांची बोट वादळात भरकटली. ते आणि त्यांचा सहकारी एझेकिएल कॉर्डोबा प्रशांत महासागरात अडकले. कॉर्डोबाचा काही महिन्यांनी मृत्यू झाला. अल्वारेंगा मात्र मासे, समुद्री पक्षी, कासव आणि पावसाच्या पाण्यावर जगत राहिले. ४३८ दिवसांनंतर, ३० जानेवारी २०१४ रोजी ते मार्शल आयलंड्समधील एबॉन अटोल येथे जिवंत सापडले. त्यांच्या या विलक्षण संघर्षाची जगभर नोंद झाली आणि त्यावर 438 Days हे पुस्तकही प्रकाशित झाले.
स्रोत : गुगल व सार्वजनिकरीत्या उपलब्ध माहिती. अशा सत्य आणि प्रेरणादायी घटना वाचकांपर्यंत पोहोचाव्यात, हाच हा छोटासा प्रयत्न.)
– सौ. तृप्ती देव
भिलाई, छत्तीसगड.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा