एक आध्यात्मिक चिंतन
आपण रोज देवासमोर हात जोडतो. कोणी धन मागतो, कोणी आरोग्य, कोणी यश, तर कोणी संकटातून मुक्ती. पण एक प्रश्न मनात उभा राहतो -परमेश्वराकडे नेमके काय मागावे?
जगातील प्रत्येक गोष्ट क्षणभंगुर आहे. आज आहे, उद्या नाही. धन संपते, शरीर वृद्ध होते, मान-सन्मान बदलतो. मग अशा नाशवंत गोष्टी मागण्यापेक्षा शाश्वत गोष्ट मागणे अधिक योग्य नाही का?
संतांनी सांगितले आहे -
देवा, मला वस्तू नकोत; मला तुझी आठवण दे.
सुख नको; सुखातही तुला विसरू न दे.
दुःख नको; पण दुःख सहन करण्याची शक्ती दे.
परमेश्वराकडे मागायचे असेल तर मागा -
* सत्य स्वीकारण्याचे धैर्य.
* योग्य निर्णय घेण्याची विवेकबुद्धी.
* सर्वांवर प्रेम करण्याचे विशाल हृदय.
* क्षमा करण्याची शक्ती.
* अहंकारापासून मुक्त होण्याची कृपा.
* अखंड नामस्मरणाची ओढ.
* तुझ्या इच्छेत आनंदाने राहण्याची समर्पणवृत्ती.
भगवद्गीतेत भगवान श्रीकृष्ण म्हणतात -
“तेषां सततयुक्तानां भजतां प्रीतिपूर्वकम् ।
ददामि बुद्धियोगं तं येन मामुपयान्ति ते ॥”
(Bhagavad Gita १०.१०)
अर्थ: जे भक्त प्रेमपूर्वक माझे भजन करतात, त्यांना मी अशी बुद्धी देतो की ज्यायोगे ते मला प्राप्त होतात.
Sant Dnyaneshwar म्हणतात—
“देवा, तुझी कृपा झाली की सर्व काही मिळते; पण सर्व काही मिळाले म्हणून तुझी कृपा मिळतेच असे नाही.”
Sant Tukaram यांचा अभंगही आपल्याला दिशा दाखवतो.
“हेचि दान दे गा देवा, तुझा विसर न व्हावा.”
यापेक्षा मोठी प्रार्थना नाही. कारण ज्याला देवाचे स्मरण लाभले, त्याला योग्य वेळी आवश्यक ते सर्व प्राप्त होते.
अंतिम संदेश..
परमेश्वराला असे म्हणूया -
“हे प्रभो, मला माझ्या इच्छेप्रमाणे जगू देऊ नकोस; तुझ्या इच्छेप्रमाणे जगण्याची बुद्धी दे.
मला संपत्तीपेक्षा समाधान, यशापेक्षा सद्बुद्धी, आणि आयुष्यापेक्षा तुझी अखंड भक्ती दे.”
कारण परमेश्वराकडे सर्वात मोठी मागणी म्हणजे - परमेश्वरच मागणे.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा