3056. शिवाला स्मशान आणि भस्म का प्रिय आहे?

 शिवाचे स्मशानप्रेम आणि भस्मधारण हे मृत्यूविषयी नाही, तर सजावट नसलेल्या सत्याविषयी आहे.
*स्मशान = अंतिम सत्याची जागा
स्मशानात सर्व ओळखी नष्ट होतात.
राजा आणि भिकारी दोघेही एकसारखे जळतात
सौंदर्य, सत्ता, अहंकार, जात, प्रतिष्ठा – सगळे भस्म होतात
तिथे कोणताही देखावा टिकत नाही. हा देखावा म्हणजेच "माया"

शिव तिथे वास करतो जिथे माया टिकू शकत नाही.
तेथे नाटक नाही, मुखवटे नाहीत - फक्त सत्य.
भस्म = नश्वरतेची आठवण
भस्म म्हणजे जळून गेलेल्या प्रत्येक गोष्टीचा शेवटचा टप्पा.
शिव जेव्हा अंगाला भस्म लावतो:
तो सर्व भौतिक गोष्टींच्या अंतिम अवस्थेला धारण करतो
तो सांगतो की, आपण ज्याला चिकटून बसतो ते शेवटी इथेच येते
तो सतत आठवण करून देतो.
“जे शेवटी धूळ होणार आहे, त्यावर मदहोश होऊ नका.”
हे निराशावाद नाही.
हे मुक्तीचं द्वार आहे.
भस्म अहंकार जाळतं, जीवन नाही
सोनं अहंकार वाढवतं.
भस्म तो विरघळवतो.
शिव अघोर आहे . भय आणि किळस यांच्याही पलीकडे. समाज ज्याला नाकारतो, शिव त्याला स्वीकारतो.
कारण मोक्ष सुखसोयींमध्ये मिळत नाही.
शिव सीमेवर राहतो, केंद्रात नाही. म्हणून गावाची सीमा म्हणजे गावाच्या शिवेवर राहतो.
स्मशान ही सीमेची जागा आहे.
जीवन आणि मृत्यू यामधली
रूप आणि अरूप यामधली
शिव नेहमी सीमेवर असतो
गृहस्थ आणि संन्यासी
संहारक आणि करुणामय
रूप आणि शून्य
तो कुठेच अडकलेला नाही म्हणून तो सर्वत्र मुक्त आहे.
साधकासाठी कठोर पण प्रेमळ संदेश
शिव मृदू शिकवत नाही.
तो प्रामाणिकपणे शिकवतो.
मृत्यू लक्षात ठेवा → सत्याने जगा
नाश स्वीकारा → भयापलीकडे जा
अहंकार सोडा → अनंताला स्पर्श करा

शिव भस्म धारण करतो, कारण सगळं संपल्यावरच सत्य उघड होतं — हे तो आपल्याला सांगतो.
अद्वैत सांगतं: ब्रह्म सत्यं, जगन्मिथ्या, जीवो ब्रह्मैव नापरः
शिव स्मशानात आहे कारण तो देहापलीकडचा साक्षीभाव आहे.
आपल्या आयुष्यातील “स्मशान” काय आहेत?
अपयश
नात्यांची तुटण
अपमान
आजार
एकाकीपणा
आपण त्यांना टाळतो. पण शिव सांगतो की त्यांच्यात जा.
कारण अहंकार सुखात वाढतो शहाणपण वेदनेत जन्मतं
भस्म लावणं म्हणजे
“हेही जाईल” ही जाणीव
यशात नम्रता
अपयशात धैर्य
शिवाचा मौन संदेश
ज्याला तू घाबरतोस, तेच तुला मुक्त करेल
ज्याला तू नाकारतोस, त्यातच सत्य दडलंय
आणि जे शेवटी उरतं, तेच तू आहेस.

     ॐ नमःशिवाय