दुपारची अडीच-तीनची वेळ होती. पावसाळी कुंद दुपार. त्यातून ऑड डे. त्यामुळं कॅफे मध्ये अगदीच तुरळक डोकी होती. ‘केनी जी’ लागला होता बॅकग्राऊंडला. नी पुढं चटपटीत मुलं-मुली उपस्थित लोकांना काय हवं-नकोय पहात होती.
टू स्टार्ट अ कन्व्हर्सेशन, तिच्यासाठी एकदम पर्फेक्ट वातावरण बनलं होतं. तो तिच्या समोरच, दोन्ही हातांनी काॅफीच्या रिकाम्या मगाशी खेळत बसला होता. गप्प.
“शुड आय आस्क फाॅर वन मोअर काॅफी?” तिनं विचारलं.
“ओह ! शुअर… ईफ यू गीव्ह मी कंपनी.” तो उत्तरला.
तिनं आणखी दोन ‘कॅपेचिनो’ ऑर्डर केल्या.
ती - “तुमची मॅट्रिमोनीतली ॲड बघुनच मी ठरवलं, तुम्हाला भेटायचंच… सो ईन्टरेस्टींग ईट व्हाॅज!”
तो - “का बरं…? एवढं काय होतं त्यात?”
ती - “अपेक्षेमध्ये लिहिलेलंत की, ‘पाऊस ऐकता येणारी हवी’… ‘प्राजक्त श्वासात भरुन घेता येणारी हवी’… ‘दिवसाच्या कुठल्याही प्रहरी काॅफी सूर्रर्रर्र करत पीता येणारी हवी’… माय गाॅड, किती ते प्रिसाईज्ड असावं…! हाऽऽ… हाऽऽऽ… हाऽऽऽऽ…”
तो - “अच्छा… म्हणून आभाळ भरून यायची वाट पहात होता का तुम्ही, ह्या आपल्या पहिल्या भेटीसाठी? रविवारी भेटायला नाही म्हणाला होतात ते…”
ती - “ऑफकोर्स यस्स…! टळटळीत दुपारी, घाम निथळणार्या अंगानं, लोकांच्या गजबजाटात कुठल्याशा ऊडुपी हाॅटेलात तुम्हाला बोलावून, तुमच्या रसिकतेचा अपमान नव्हता करायचा मला.”
तो - “दॅट्स रिअली ग्रेट… पण तुमची ॲडही काही कमी नव्हती… अहो, ‘रस्त्यावरून कायम माझ्या बरोबरीनं राहणारा हवा’… ‘कुठल्याही प्रसंगी मला एकटीला टाकून, न पळून जाणारा हवा’… ‘माझ्या पावलांंना कायम सरळ पडू देणारा हवा’… आय रिअली ॲप्रिशिएटेड दॅट!”
तो आणि ती - “ॲन्ड दज वुई फाऊंड दॅट, वुई आर पर्फेक्टली मॅच वीथ ईच अदर…”
एकत्रच बोलले दोघं, आणि अगदी मनापासून मोकळेपणानं हसले.
बाहेर जोराचा गडगडाट झाला नी तीचा टेबलावरचा हात थरथरला… आधार शोधू लागला. त्यानं पटकन् त्याचा हात हलकेच तिच्या उपड्या हातावर ठेवला. त्या कोमट स्पर्शात तिला कमालीची विश्वासार्हता जाणवली.
पाऊस सुरू झाला होता… त्याचीही ही पहिलीच ‘भेट’ होती जमिनीशी… ह्या दोघांच्या भेटीसारखीच.
एव्हाना बराच वेळ झाला होता… निघायला हवं होतं.
त्यानं त्याची व्हिलचेअर ‘मागं’ घेतली… मात्र, ह्यानंतर ती ‘पुढं’ जाणार होती, फक्त तिच्या हातांनी…
तिनं तिची स्टीक… व्हाईट केन फोल्ड करून तिच्या खांद्यावरच्या बॅगेत ठेवली. त्याच्या व्हिलचेअरची हॅन्डल्स पकडून ती उठून उभी राहिली…
आतापासूनच तो तिचे नसलेले डोळे बनणार होता… अन् ती त्याचे नसलेले पाय !
दोघं बाहेर आली. तो पावसासारखाच संयतपणे बरसला होता तिच्या अंतरावर आणि ती जमिनीसारखीच घमघमली होती, त्याच्या अंतरातून.
- सचिन श. देशपांडे
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा