2799. मुलगी..फक्त एक नाजूक फुल?

 "लग्न ठरलं होतं, कार्ड छापून झाले होते आणि संपूर्ण घर आनंदाने फुलून गेलं होतं."

पण एका फोन कॉलने त्या आनंदाच्या महालाला क्षणात पत्त्यांच्या घरासारखं कोसळवलं.

शेवटी वराच्या वडिलांनी अगदी शेवटच्या क्षणी नातं का तोडलं? कारणच् असं होतं की प्रत्येक आई- वडिलाचं हृदय कळवळून जाईल."

अविनाशजी त्यांची एकुलती एक मुलगी आंचल हिच्या लग्नामुळे खूप आनंदात होते. जावई शहरातील मानाचा अधिकारी होता आणि सगळ्यात मोठी गोष्ट म्हणजे हे लग्न पूर्णपणे 'हुंडामुक्त' होतं. अविनाशजींना असं वाटत होतं की जणू त्यांना आयुष्यातली सर्वात मोठी लॉटरी लागली आहे. पण लग्नाला अवघे २० दिवस बाकी असताना, मुलाच्या वडिलांचा फोन आला.

"अविनाशजी, माफ करा, पण आम्ही हे नातं पुढे नेऊ शकत नाही." खन्नाजींच्या आवाजात एक वेगळीच गंभीरता होती.

अविनाशजींच्या पायाखालची जमीन सरकली. "पण खन्ना साहेब! काय झालं? आमच्याकडून काही चूक झाली का? स्वागत-सत्कारात काही कमी राहिली का?"

खन्नाजींनी एक खोल सुस्कारा सोडला आणि म्हणाले, "अविनाशजी, मागील दोन महिन्यांत मी अनेक वेळा न सांगता तुमच्या घरी आलो. मी तुमच्या मुली आंचलच्या पदव्या पाहिल्या, तिचं सौंदर्य पाहिलं, पण जे दिसलं नाही... ते म्हणजे संस्कार आणि संवेदनशीलता."

अविनाशजी थक्क झाले. खन्नाजी पुढे जे बोलले, ते प्रत्येक त्या आई-वडिलांसाठी धडा आहे जे आपल्या मुलीला फक्त 'नाजूक फुल' समजून वाढवतात:

"मी जेव्हा-जेव्हा तुमच्या घरी आलो, तेव्हा तुमच्या पत्नीला घामाने ओलेचिंब होऊन स्वयंपाकघरात काम करताना पाहिलं, कधी झाडू मारताना तर कधी जड वस्तू उचलताना पाहिलं. पण आंचल? ती प्रत्येक वेळी आपल्या खोलीत सजून-धजून मोबाईलमध्ये गुंतलेली किंवा सोफ्यावर बसून टीव्ही पाहत होती. तिला एकदाही जाणवलं नाही की तिची आई थकत आहे."

"अविनाशजी, मला माझ्या घरासाठी फक्त सजावटीची बाहुली नको आहे जी फक्त शोकेसमध्ये उभी राहील. मला अशी 'सून' हवी आहे जी नात्यांची जाणीव ठेवेल. जी मुलगी आपल्या आईचे अश्रू आणि थकवा पाहू शकत नाही, ती उद्या माझ्या वृद्ध पत्नीची सेवा कशी करेल? जे हात आईचं ओझं वाटून घेत नाहीत, ते आमच्या घराच्या जबाबदाऱ्या कशा पेलतील?"

अविनाशजींच्या डोळ्यांसमोर अंधार पसरला. त्यांना समजलं की मुलीला 'राजकुमारी' बनवण्याच्या नादात त्यांनी तिला एक जबाबदार 'माणूस' बनवणं विसरून गेले होते.

आजकाल प्रत्येक आई- वडील आपल्या मुलीला खूप लाड-प्रेम देतात, जे योग्यच आहे. पण त्या प्रेमाच्या आड आपण तिला कमकुवत तर बनवत नाही ना?

नक्की विचार करा: 🤔

👉 मुलीला घरकाम शिकवणं म्हणजे तिला 'मोलकरीण' बनवणं नाही, तर तिला स्वावलंबी बनवणं आहे. जेणेकरून उद्या तिला कोणासमोर असहाय वाटणार नाही.

👉 वेळोवेळी तिच्या चुका दाखवणं गरजेचं आहे. जर तिला माहेरी ओरडा सहन करायला शिकवलं नाही, तर सासरी मोठ्यांचं बोलणं तिला 'अपमान' वाटेल आणि तिथूनच नात्यांमध्ये तडे जाऊ लागतील.

👉 अनेकदा लोक मुलांवर दोष टाकतात की त्यांनी आई-वडिलांना वृद्धाश्रमात पाठवलं. पण लक्षात ठेवा, त्या निर्णयामागे कुणाच्या तरी 'मुलीची' विचारसरणीही कारणीभूत असते. जर आपण आपल्या मुलीत सेवाभावाचे संस्कार अगदी चांगल्या प्रकारे रुजवले, तर समाजात वृद्धाश्रम कधीच तयार होणार नाहीत हो..

आपल्या मुलीला फक्त 'मुलगी' म्हणून वाढवू नका, तिला एखाद्या घराची 'मान-प्रतिष्ठा' आणि 'संस्कारित सून' बनण्यास योग्य बनवा. नाहीतर शिक्षा फक्त तिलाच नाही, तर संपूर्ण कुटुंबाला भोगावी लागेल हो, विचार करा ..!!