पुण्यातील बाणेर भागातल्या एका आलिशान सोसायटीतल्या २५ व्या मजल्यावर 'अविनाश' (वय ३०) ची 'हाऊस वार्मिंग पार्टी' (House Warming Party) जोरात सुरू होती. अविनाश एका मल्टीनॅशनल कंपनीत मोठा अधिकारी होता. त्याने नुकताच १.५ कोटीचा फ्लॅट घेतला होता. घरात झुंबरं चमकत होती, महागडे सोफे होते आणि ६५ इंचाचा टीव्ही भिंतीवर होता.
अविनाशचे हाय-प्रोफाईल मित्र, कलीग्ज आणि बॉस हातात वाईनचे ग्लास घेऊन त्याचं कौतुक करत होते.
एका कोपऱ्यात, सोफ्याच्या मागे, एक ६५-७० वर्षांची म्हातारी बाई संकोचून उभी होती.
तिच्या अंगावर नऊवारी साडी होती, जी स्वच्छ होती पण जुनी झाली होती. पायात साध्या रबरी चपला होत्या आणि चेहऱ्यावर गावरान भोळेपणा होता.
ती अविनाशची आई, 'पार्वतीबाई', होती.
अविनाशने तिला खास गावावरून या पूजेसाठी बोलावलं होतं.
पार्टी रंगात आली. अविनाशच्या एका मित्राने म्हटलं, "अरे अविनाश, तुझ्या आईसोबत एक फोटो होऊ दे ! तुझ्या यशाचं श्रेय तिलाच जातं ना?"
अविनाशने लगेच आपला आयफोन (iPhone 15) काढला.
तो आईजवळ गेला.
त्याने आईच्या खांद्यावर हात ठेवला. आईला जवळ ओढलं.
पार्वतीबाईंना भरून आलं. माझा मुलगा इतक्या लोकांसमोर मला जवळ घेतोय, याचा त्यांना आनंद झाला. त्यांनी कॅमेऱ्याकडे बघून एक गोड, दात नसलेलं हास्य दिलं.
"क्लिक!"
अविनाशने तो सेल्फी काढला.
आणि लगेच इन्स्टाग्राम (Instagram) आणि फेसबुकवर अपलोड केला.
कॅप्शन: "My World! My Aai ❤️. आज मी जे काही आहे, ते फक्त तिच्यामुळेच. नवीन घराचं स्वप्न पूर्ण. #MotherLove #NewHome #Inspiration"
पाचच मिनिटांत त्या फोटोवर ५०० लाईक्स आणि कमेंट्सचा पाऊस पडला.
"अविनाश, तू खूप ग्रेट आहेस!", "Respect Bro!", "आईला सांभाळलंस, हेच खरं यश."
अविनाश कमेंट्स वाचून खुश झाला. त्याला हवं ते 'अटेन्शन' मिळालं होतं.
रात्रीचे १२ वाजले. पाहुणे गेले.
घरात शांतता पसरली.
अविनाश सोफ्यावर पाय पसरून बसला होता. तो अजूनही फोनमध्ये डोकं घालून बसला होता.
पार्वतीबाई हळूच त्याच्याजवळ आल्या.
त्यांना खोकला येत होता, पण मुलाला त्रास होऊ नये म्हणून त्या पदराने तोंड दाबून खोकला रोखत होत्या.
त्या म्हणाल्या, "बाळा अविनाश... मला तहान लागलीये. पाणी देशील का रे?"
अविनाशने फोनवरून नजर हटवली नाही. तो चिडून म्हणाला:
"आई, तिथे किचनमध्ये आरओ (RO) आहे, घेऊन पी ना. मला कशाला सांगतेस? मी दमलोय."
पार्वतीबाई शांत झाल्या. त्या स्वतः उठल्या, थरथरत्या हाताने ग्लास भरला आणि पाणी प्यायल्या.
त्या पुन्हा अविनाशजवळ आल्या.
"बाळा... मला झोप येतेय. माझी गादी कुठे टाकू? त्या एसीच्या खोलीत मला थंडी वाजते रे."
अविनाशने रागाने फोन बाजूला ठेवला.
"आई, तुला हजारदा सांगितलंय, माझ्या मित्रांसमोर अशी फाटक्या साडीत नको येत जाऊस. तुला नवीन साडी घ्यायला पैसे दिले होते ना? मग ती का नाही नेसलीस?
माझा बॉस बघत होता तुझ्याकडे. काय इज्जत राहिली
माझी?
आणि ऐक... त्या गेस्ट रूममध्ये (Guest Room) नको झोपू. तिथे माझी 'इम्पोर्टेड कार्पेट' आहे, तुझ्या पायाला तेल लागलेलं असतं, ती खराब होईल.
तू एक काम कर... किचनच्या बाजूला जे 'स्टोअर रूम' आहे ना, तिथे चटई टाकून झोप. तिथे हवा येईल खिडकीतून."
हे शब्द पार्वतीबाईंच्या काळजात बाणासारखे घुसले.
ज्या मुलाने ५ मिनिटांपूर्वी फेसबुकवर लिहिलं होतं "My World (माझं जग)", तोच मुलगा आता त्या 'जगाला' अडगळीच्या खोलीत (Store Room) झोपायला लावत होता.
पार्वतीबाई काहीच बोलल्या नाहीत.
त्या निमूटपणे स्टोअर रूममध्ये गेल्या.
त्यांनी जमिनीवर एक जुनी चादर टाकली.
त्यांच्या डोळ्यातून पाणी वाहत होतं.
त्यांना आठवलं... अविनाश लहान असताना ते एका पत्र्याच्या घरात राहायचे. पाऊस पडला की घरात पाणी गळायचं. तेव्हा पार्वतीबाई रात्रभर ओल्या कोपऱ्यात बसून राहायच्या आणि अविनाशला स्वतःच्या कोरड्या पदराखाली झोपवायच्या.
आज अविनाशच्या दीड कोटीच्या घरात आईला झोपायला 'जागा' नव्हती.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी ९ वाजले.
अविनाशला जाग आली. त्याने फोन चेक केला. त्याच्या त्या 'आईसोबतच्या सेल्फी'ला आता १०,००० लाईक्स मिळाले होते. तो खूप खुश झाला.
तो उठला. "आई, चहा दे!" त्याने ओरडून सांगितलं.
पण उत्तर आलं नाही.
"आई?"
तो किचनमध्ये गेला. तिथे कोणी नव्हतं.
तो रागाने स्टोअर रूमकडे गेला. "हिला पण ना, म्हातारपणी ऐकू येत नाही."
त्याने स्टोअर रूमचा दरवाजा उघडला.
आणि... त्याच्या पायाखालची जमीन सरकली.
पार्वतीबाई जमिनीवरच पडल्या होत्या. त्यांचा देह थंड पडला होता.
त्यांचे डोळे उघडे होते, आणि त्या डोळ्यात एक प्रश्न होता.
अविनाशने आईला हलवलं. "आई! आई उठ!"
पण आई आता कधीच उठणार नव्हती. रात्रीच तिचा श्वास थांबला होता. कदाचित हृदयविकाराच्या झटक्याने, किंवा कदाचित मुलाच्या वागण्याच्या धक्क्याने.
अविनाश रडू लागला. त्याने शेजाऱ्यांना बोलावलं. डॉक्टर आले, त्यांनी मृत घोषित केलं.
पोलिसांनी पंचनामा केला.
जेव्हा पार्वतीबाईंचा मृतदेह उचलला जात होता, तेव्हा त्यांच्या उशाखाली एक 'जुनी प्लास्टिकची पिशवी' सापडली.
अविनाशने ती पिशवी उघडली.
त्यात काय होतं?
त्यात ५०,००० रुपयांच्या नोटा होत्या. (ज्या त्यांनी शेती विकून आणि लोकांची धुणीभांडी करून जमवल्या होत्या).
आणि एक चुरगळलेली चिठ्ठी होती. ती चिठ्ठी गावाकडच्या पोस्टमास्तरकडून लिहून घेतली होती.
अविनाशने ती चिठ्ठी वाचली:
"बाळा अविनाश,
मला माहित आहे तुला माझ्या जुन्या साडीची लाज वाटते.
पण बाळा, मी ती नवीन साडी घेतली नाही.
मागच्या वेळी तू फोनवर बोलताना मी ऐकलं होतं, तुला तुझ्या मोठ्या गाडीचा हप्ता (EMI) भरता येत नाहीये, तुला पैशाचं टेन्शन होतं.
म्हणून मी साडीचे पैसे आणि माझं औषध बंद करून हे ५०,००अरुपये साठवलेत.
हे तुझ्या गाडीसाठी वापर.
आणि हो... फेसबुकवर फोटो काढलास, मला खूप आनंद झाला.
जग तुला कितीही मोठं समजू दे, पण माझ्यासाठी तू अजूनही तोच लहान 'अवि' आहेस, ज्याला भूक लागली की माझंच ताट लागतं.
सुखी राहा राजा."
ती चिठ्ठी वाचून अविनाशचा ऊर फुटला.
ज्या आईला त्याने "स्टोअर रूम" मध्ये हाकललं, त्या आईने मरतानाही त्याच्या "लक्झरी गाडीचा" हप्ता भरण्याची तजवीज केली होती.
ज्या आईचा त्याने 'शो-पीस' सारखा वापर केला, तिने त्याला आपलं सर्वस्व दिलं होतं.
अविनाशने त्या ५०,००० रुपयांच्या नोटांकडे बघितलं. त्या नोटांना आता कसलीच किंमत नव्हती.
त्याचा फोन सतत वाजत होता. 'Tring Tring'.
स्क्रीनवर नोटिफिकेशन येत होत्या:
"Great photo bro !", "Love you Aunty!"
पण आता त्या लाईक्सला काहीच अर्थ नव्हता.
कारण ज्या 'लाईव्ह' माणसावर प्रेम करायचं होतं, ती व्यक्ती आता फक्त एक 'मेमरी' बनून भिंतीवर लटकणार होती.
त्या दिवशी अविनाशला समजलं.
सोशल मीडियावरची श्रीमंती 'दिखावा' असू शकते, पण आईच्या पदरातली गरिबी हीच जगातील सर्वात मोठी 'श्रीमंती' असते.
आई-वडील हे तुमच्या सोशल मीडिया पोस्टसाठी 'कन्टेन्ट' (Content) नाहीत. ते जिवंत माणसं आहेत. त्यांना तुमच्या 'लाईक्स' ची नाही, तर तुमच्या 'वेळेची' आणि 'प्रेमाची' गरज आहे. आजच मोबाईल बाजूला ठेवा आणि आईच्या जवळ बसून दोन शब्द बोला. कारण उद्या कदाचित ती प्रोफाईल पिक्चरमध्ये असेल, पण घरात नसेल.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा