पुण्यातील रस्त्यांवर 'नामदेव' गेल्या दहा वर्षांपासून ऑटो 🛺 चालवत होता. नामदेवचा जन्म कुठे झाला आणि त्याचे आई-वडील कोण होते, हे त्याला कधीच माहीत नव्हते. तो पुण्यातीलच 'माई बालभवन' या अनाथाश्रमात वाढला होता. आता त्याचे स्वतःचे एक छोटेसे कुटुंब होते, पण आयुष्यात 'आई' नसण्याची पोकळी त्याला नेहमी जाणवायची.
जुलै महिन्याचे दिवस होते. बाहेर मुसळधार पाऊस 🌧️ सुरू होता. एका बस स्टॉपजवळ एक अत्यंत वृद्ध आणि थकलेली माऊली पावसात भिजत उभी होती. तिच्या हातात एक जुनी कापडी पिशवी 👜 आणि एक वळकटी होती. नामदेवने ऑटो थांबवला.
"आजी, कुठे जायचंय?"
"बाळा, इथून पुढे 'संजीवनी वृद्धाश्रमात' सोडशील का? मला तिथे राहायला जायचंय," आजी अत्यंत क्षीण आवाजात म्हणाल्या.
नामदेवने त्यांना ऑटोत बसवले. प्रवासात आजी काहीच बोलल्या नाहीत. त्या फक्त खिडकीबाहेरच्या पावसाकडे बघत अत्यंत शांतपणे रडत 🥺 होत्या. वृद्धाश्रम आल्यावर आजींनी स्वतःच्या पदराच्या गाठीला बांधलेले काही चिल्लर पैसे नामदेवच्या हातात ठेवले आणि त्या मुकाट्याने आत निघून गेल्या.
नामदेवने ऑटो वळवला आणि तो चहा पिण्यासाठी एका टपरीवर थांबला. मागे वळून बघतो तर सीटवर आजींची ती जुनी कापडी पिशवी तशीच पडून होती.
"अरे देवा, म्हातारी पिशवी विसरली," असं म्हणत नामदेवने ती पिशवी हातात घेतली. आतमध्ये एखादा मोबाईल नंबर किंवा पत्ता मिळतोय का, हे पाहण्यासाठी त्याने ती पिशवी उघडली.
पिशवीत काही जुने कपडे, औषधांची पाकीटे आणि प्लास्टिकच्या पिशवीत गुंडाळलेली एक जुनी डायरी 📓 होती. डायरीच्या पानांमध्ये एक खूप जुना, कृष्णधवल (Black & White) फोटो 🖼️ ठेवलेला होता. तो फोटो एका लहान बाळाचा होता.
नामदेवने तो फोटो हातात घेतला. फोटोच्या मागे एका कागदावर अत्यंत जुने आणि पुसट झालेले अक्षर ✍️ होते. ते एक पत्र होते, जे ३० वर्षांपूर्वी लिहून ठेवले होते.
"माई बालभवनच्या मॅनेजर साहेबांना... साहेब, माझ्या नवऱ्याचे निधन झाले आहे. सासरचे लोक माझ्या या तान्हुल्याचा जीव घेतील. मी त्याला आज रात्री तुमच्या आश्रमाच्या पायरीवर ठेवून जात आहे. माझ्या बाळाच्या उजव्या मनगटावर 🖐️ जन्मापासूनच 'त्रिशूळाच्या' आकाराची एक मोठी खूण आहे. मी पैसे कमवून माझ्या लेकाला नक्की न्यायला येईन, तोपर्यंत त्याला सांभाळा."
ते पत्र वाचताना नामदेवच्या श्वासाची गती अचानक वाढली. त्याचे डोळे विस्फारले गेले. त्याने अत्यंत थरथरत्या हाताने स्वतःच्या शर्टची उजवी बाही वर केली.
त्याच्या उजव्या मनगटावर बरोबर 'त्रिशूळाच्या' आकाराचा तोच जन्मखूण 🔱 स्पष्ट दिसत होता!
३० वर्षांपूर्वीची ती खूण, ते अनाथाश्रमाचे नाव आणि तो बाळाचा फोटो... सगळं काही जुळत होतं. ज्या आईला तो आयुष्यभर शोधत होता, जिच्या अस्तित्वासाठी तो झुरत होता... तीच आई आज ३० वर्षांनंतर नियतीच्या एका भयंकर खेळामुळे त्याच्याच ऑटोत बसून, स्वतःचे उरलेले आयुष्य एका वृद्धाश्रमात काढण्यासाठी मुकाट्याने निघून गेली होती.
आपल्या लेकाला परत घेऊन जाण्याचे स्वप्न पाहणाऱ्या त्या माऊलीला, तिने आयुष्यभर जपलेला तो फोटो आणि ते पत्रही आज याच ऑटोत विसरायला लावणारी ही नियतीच होती.
नामदेवच्या हातातला तो कागद थरथरत होता. त्याने ती पिशवी आणि तो फोटो अत्यंत घट्ट आपल्या छातीशी 🫂 पकडला. त्याने क्षणाचाही विलंब न लावता ऑटोचे इंजिन सुरू केले. पावसात रस्त्यांवर साचलेले पाणी उडवत त्याचा ऑटो पुन्हा 'संजीवनी वृद्धाश्रमाच्या' गेटवर जाऊन थांबला.
तो धावत आत गेला. ऑफिसच्या बाहेर एका लाकडी बाकड्यावर ती म्हातारी माऊली डोके खाली घालून बसली होती.
नामदेव तिच्यासमोर जाऊन उभा राहिला. त्याने स्वतःच्या खिशातून तो जुना फोटो 🖼️ आणि ते पत्र काढले. त्याने अत्यंत आदराने ते पत्र आणि स्वतःचा उजवा हात त्या माऊलीच्या मांडीवर ठेवला.
आजींनी डोळे वर करून पाहिले. त्यांची नजर त्या पत्रावरून थेट नामदेवच्या मनगटावरच्या त्या त्रिशूळाच्या खुणेवर 🔱 गेली. त्यांच्या डोळ्यांतले भाव एका क्षणात बदलले. ३० वर्षांचा तो भयंकर अंधार अचानक लख्ख प्रकाशात उजळून निघाला होता.
नामदेवने त्यांच्या पायांवर आपले डोके टेकवले 🙏. त्याने आजींची ती जुनी वळकटी स्वतःच्या खांद्यावर घेतली आणि अत्यंत मायेने आपल्या आईचा हात घट्ट पकडून, तिला स्वतःच्या ऑटोत बसवले. तो ३० वर्षांचा एकाकी प्रवास आज त्या पावसात कायमचा संपला होता आणि एका विसरलेल्या पिशवीने एका पोराच्या आयुष्यात त्याची 'आई' परत आणली होती.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा