"आई, शांत झोप ! आम्ही तुला प्रवासासाठी पहाटे उठवू." सकाळी घर रिकामं होतं. पण १० दिवसांनी मुलं परतली तेव्हा त्यांच्याच घराच्या चाव्या चालल्या नाहीत ! कारण आईने...
मालतीबाई. वय ६२ वर्षे. नवऱ्याच्या निधनानंतर स्वतःच्या पीएफ (PF) आणि कष्टाच्या पैशातून कल्याणमध्ये घेतलेल्या एका साध्या २ BHK फ्लॅटमध्ये त्या आपला मुलगा 'समीर' आणि सून 'नेहा' यांच्यासोबत राहत होत्या. मालतीबाईंनी आपले संपूर्ण आयुष्य मुलासाठी वेचले होते.
बऱ्याच वर्षांनी त्यांच्या घरात आनंदाचे वातावरण होते. समीर आणि नेहाने १० दिवसांची 'केरळची ट्रिप' प्लॅन केली होती. मालतीबाई खूप खूश होत्या, कारण त्या पहिल्यांदाच विमानात बसणार होत्या. त्यांनी स्वतःच्या पेन्शनमधून सुनेसाठी आणि स्वतःसाठी प्रवासात घालायला नवीन कपडेही शिवून घेतले होते.
उड्डाणाच्या आदल्या रात्री मालतीबाई प्रवासाच्या उत्साहाने बॅग भरत होत्या. नेहा त्यांच्या रूममध्ये आली. तिने अत्यंत प्रेमाने मालतीबाईंना हळदीचे दूध दिले आणि म्हणाली,
"आई, तुम्ही हे दूध पिऊन घ्या आणि शांत झोपा. तुम्हाला गुडघ्यांचा त्रास आहे, उगीच आता जागरण करू नका. आमची पॅकिंग झाली की आम्ही तुम्हाला पहाटे बरोबर ४ वाजता प्रवासासाठी उठवू." मालतीबाई निश्चिंत होऊन झोपल्या. दुसऱ्या दिवशी सकाळी जेव्हा त्यांना जाग आली, तेव्हा घड्याळात ९ वाजले होते! त्यांना धक्काच बसला. त्या घाईघाईने बाहेर आल्या, तर संपूर्ण घर शांत होतं. समीर आणि नेहा घरात नव्हते.
मालतीबाईंनी मुख्य दरवाजा उघडण्याचा प्रयत्न केला, पण दार बाहेरून कुलूप लावून बंद होतं! तेवढ्यात त्यांची नजर डाइनिंग टेबलवर ठेवलेल्या एका चिठ्ठीवर गेली. समीरने लिहिले होते-
"आई, ट्रिपचा खर्च आमच्या बजेटच्या बाहेर गेला आणि तिकडे खूप फिरायचे असल्याने तुझ्या गुडघ्यांच्या त्रासामुळे आमची 'प्रायव्हसी' आणि ट्रिप दोन्ही खराब झाली असती. म्हणून आम्ही तुला न उठवताच निघालो. तू घरातच आराम कर, आम्ही १० दिवसांनी येऊ."
ती चिठ्ठी वाचून मालतीबाईंच्या पायाखालची जमीनच सरकली. स्वतःच्या जन्मदात्या आईला 'अडगळ' समजून घरात डांबून गेले? ज्या आईने स्वतःच्या पोटाला चिमटा काढून त्याला वाढवलं, तिला विमानात बसवताना याला बजेट आठवलं?
मालतीबाई तासभर ढसाढसा रडल्या. पण मग त्यांनी डोळे पुसले. त्या जुन्या विचारांच्या रडत बसणाऱ्या आई नव्हत्या! त्यांनी खिडकीतून शेजाऱ्यांना हाक मारून 'कुलूप तोडणाऱ्याला' (Locksmith) बोलावले आणि बाहेरचे कुलूप तोडले.
त्यानंतरचे १० दिवस मालतीबाईंनी जो निर्णय घेतला, तो समीर आणि नेहाला आयुष्यभराची अद्दल घडवणारा होता.
सत्याचा स्फोट आणि पायाखालची जमीन सरकवणारा प्रसंग:
१० दिवसांनी समीर आणि नेहा केरळची ट्रिप एन्जॉय करून, फोटो काढून मजेत परतले. रात्रीचे ११ वाजले होते. दोघेही खूप दमले होते. समीरने खिशातून घराची चावी काढली आणि दाराच्या कुलूपाला लावली.
पण... चावी कुलूपात जातच नव्हती! त्याने खूप प्रयत्न केला, पण दार उघडेना.
त्याने रागात बेल वाजवली. मालतीबाईंनी दार उघडले, पण फक्त 'जाळीचे दार' लावूनच त्या आत उभ्या राहिल्या.
समीर चिडून म्हणाला, "आई, हे दार का उघडत नाहीये? तू कुलूप बदललंस का? अगं दार उघड, आम्ही खूप दमलोय."
तेव्हा मालतीबाई अत्यंत शांत पण करारी आवाजात म्हणाल्या,
"कोणतं दार समीर? हे माझं घर आहे. तुम्हाला तुमच्या सुखाच्या प्रवासात माझी 'अडचण' होत होती ना? मग आता आयुष्याच्या प्रवासातही मी तुमची ती अडचण कायमची दूर केली आहे. मी दाराचं कुलूप बदललंय आणि तुमचं दोघांचं सर्व सामान, कपडे सोसायटीच्या वॉचमनच्या केबिनमध्ये ४ बॅगांमध्ये भरून ठेवलंय!"
समीर आणि नेहाला भयंकर मोठा धक्का बसला. नेहा रडवेल्या आवाजात म्हणाली, "आई, असं काय करताय? आम्ही चूक केली, आम्हाला माफ करा. रात्रीच्या ११ वाजता आम्ही कुठे जाणार?"
मालतीबाईंनी जाळीच्या दारातूनच त्यांना शेवटचे उत्तर दिले:
"ज्या आईला तुम्ही रात्रीच्या अंधारात झोपेतून न उठवता धोका देऊन गेलात, त्या आईला तुम्ही कुठे जाणार याची चिंता आता उरलेली नाही. तुम्ही तुमची 'प्रायव्हसी' एन्जॉय करा आणि आता स्वतःच्या पैशाने एखादं भाड्याचं घर शोधा. गुड बाय!"
मालतीबाईंनी दार लावून घेतले. समीर आणि नेहा रात्रीच्या अंधारात, हातात बॅगा घेऊन रस्त्यावर उभे होते. स्वतःच्या आईच्या निस्वार्थ प्रेमाचा अपमान केल्याची आणि घराच्या मालकिणीलाच धोका दिल्याची त्यांना आता खूप मोठी किंमत मोजावी लागली होती!
📢 डिस्क्लेमर ही कथा पूर्णपणे काल्पनिक आहे. तिचा कोणत्याही व्यक्तीशी, घटनेशी, ठिकाणाशी किंवा टीव्ही/चित्रपटाशी कोणताही संबंध नाही. कोणत्याही विशिष्ट कथेशी कोणतेही साम्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा