"३० वर्षे सुखी संसार केल्यानंतर, सकाळी चहा देताना बायकोने समोर 'घटस्फोटाचे' कागद ठेवले! नवऱ्याला वाटले ती वेडी झालीये, पण तिने दिलेले कारण ऐकून त्याचे डोळे पांढरे झाले."
विलासराव आणि सुमती. समाजाच्या दृष्टीने एक अत्यंत 'आदर्श' जोडपे. विलासराव एका मोठ्या कंपनीतून इंजिनिअर म्हणून निवृत्त झाले होते. त्यांनी आयुष्यात खूप पैसा कमावला, पुण्यात स्वतःचा सुंदर फ्लॅट घेतला, मुलाला अमेरिकेत आणि मुलीला डॉक्टर करून परदेशी सेटल केले. विलासरावांना कोणतेही व्यसन नव्हते, ते कधी सुमतीला रागावून बोलत नसत, आणि दर दिवाळीला न चुकता तिला सोन्याचा दागिना आणत असत.
कालच त्यांच्या लग्नाचा ३० वा वाढदिवस मोठ्या थाटामाटात हॉटेलमध्ये पार पडला होता. पाहुणे म्हणत होते, "सुमतीबाई खूप नशीबवान आहेत, त्यांना देवासारखा नवरा मिळाला!"
तो धक्कादायक सकाळचा प्रसंग:
वाढदिवसाच्या दुसऱ्या दिवशी सकाळी नेहमीप्रमाणे विलासराव पेपर वाचत हॉलमध्ये बसले होते. सुमतीने चहाचा कप आणून त्यांच्या समोर ठेवला. पण आज त्या कपाबरोबर एक फाईल होती.
विलासरावांनी चष्मा लावून ती फाईल उघडली आणि त्यांच्या पायाखालची जमीनच सरकली! ते 'घटस्फोटाचे (Divorce) पेपर्स' होते, ज्यावर सुमतीची सही होती. कोपऱ्यात सुमतीची एक छोटी बॅग भरलेली तयार होती.
विलासराव धक्क्याने उभे राहिले आणि ओरडले,
"सुमती? हे काय वेडेपण आहे? कालच आपला ३० वा वाढदिवस झाला. मी तुला आयुष्यात काय कमी पडू दिलं? माझ्यासारखा नवरा मिळायला भाग्य लागतं. मी कधी तुला मारहाण केली? कधी व्यसन केलं? तुला हवं ते घर, गाडी, दागिने सगळं दिलं! मुलांचं आयुष्य मार्गी लावलं. मग वयाच्या ५५ व्या वर्षी तुला हा कोणता झटका आलाय?"
सत्याचा स्फोट आणि अंगावर काटा आणणारे ते कारण:
सुमती अत्यंत शांत होती. तिच्या चेहऱ्यावर राग नव्हता, तर ३० वर्षांची एक भयंकर पोकळी होती. ती अत्यंत जड पण ठाम आवाजात म्हणाली,
"तुम्ही मला सगळं दिलंत अहो. पण या ३० वर्षांत तुम्ही मला 'मी' म्हणून कधी जगूच दिलं नाही ! तुम्ही मला कधी मारहाण केली नाही हे खरं आहे, पण काळजीच्या आणि प्रेमाच्या नावाखाली तुम्ही माझ्या पूर्ण अस्तित्वाचाच गळा घोटला!"
विलासराव सुन्न होऊन बघत होते. सुमती पुढे म्हणाली,
"लक्षात आहे? लग्नानंतर मला गाण्याचं क्लास लावायचा होता, तुम्ही म्हणालात 'गाऊन काय करायचंय? त्यापेक्षा शिवणक्लास लाव, घरात उपयोगी पडेल.' मी शिवणक्लास लावला. मला सुती साड्या आवडायच्या, पण 'इंजिनिअरच्या बायकोला त्या शोभत नाहीत' म्हणून तुम्ही मला ३० वर्षे भारी सिल्कच्या साड्या नेसायला लावल्यात. मला मसालेदार जेवण आवडायचं, पण तुमच्या तब्येतीसाठी मी ३० वर्षे अळणी आणि फिकं जेवण जेवले. तुम्ही कधीच विचारलं नाही की, 'सुमती, तुला काय आवडतं?'"
विलासराव रागाने म्हणाले, "अगं पण हे तर छोट्या छोट्या गोष्टी आहेत. यावरून कुणी ३० वर्षांचा संसार मोडतं का?"
सुमतीच्या डोळ्यांतून आता घळाघळा पाणी वाहत होतं. तिने तो अंगावर काटा आणणारा शेवटचा घाव घातला.
"नाही अहो, या छोट्या गोष्टी नाहीत. काल लग्नाच्या वाढदिवसाला तुम्ही माझ्यासाठी कपाटाची आवराआवर केली. तिथे माझ्या मरण पावलेल्या बापाची एक जुनी लाकडी पेटी आणि माझ्या आईची शेवटची फाटकी साडी होती, जी मी माझ्या जीवापाड जपली होती. तुम्ही मला न विचारता ती पेटी आणि साडी 'कचरा' म्हणून रद्दीवाल्याला देऊन टाकली आणि मला म्हणालात, 'ते जुनं आणि घाणेरडं दिसत होतं, मी तुला १० हजाराची नवीन साडी आणलीये!'
काल मला समजलं विलासराव. तुम्ही माझ्यावर कधी प्रेम केलंच नाही, तुम्ही फक्त तुमच्या 'परफेक्ट बायकोच्या' कल्पनेवर प्रेम केलं ! मी तुमच्या या घरात फक्त एक 'सजावटीची वस्तू' आणि एक 'मशीन' बनून राहिले, जिचं स्वतःचं मन, स्वतःची आवड, आणि स्वतःच्या आठवणींना काहीच किंमत नाही!"
सुमतीने आपली बॅग उचलली आणि दाराकडे वळत म्हणाली,
"मुलांची जबाबदारी संपली आहे. आता माझ्या आयुष्याची फक्त १०-१५ वर्षे उरली आहेत. या उरलेल्या आयुष्यात मला कुणाची आदर्श बायको किंवा आई बनायचं नाहीये. मला फक्त 'सुमती' म्हणून जगायचंय, मोकळा श्वास घ्यायचाय. तुमचे दागिने आणि घर तुम्हालाच लखलाभ!"
सुमतीने दार उघडले आणि ती कायमची बाहेर पडली. विलासराव आपल्या त्या १ कोटींच्या मोठ्या फ्लॅटमध्ये, हातात सोन्याची साखळी आणि घटस्फोटाचे कागद घेऊन सुन्नपणे एकटेच उभे राहिले. एका सुवर्णपिंजऱ्यातल्या पक्ष्याने आज ३० वर्षांनी स्वतःची मुक्तता केली होती.
भौतिक सुख सगळं दिलं, पण जोडीदाराला माणूस म्हणून समजायला विसरणाऱ्या एका 'आदर्श' नवऱ्याला वास्तवाचा कसा शॉक बसला, ही अत्यंत प्रॅक्टिकल आणि भावनिक कथा तुम्हाला कशी वाटली?
ही कथा पूर्णपणे काल्पनिक आहे. तिचा कोणत्याही व्यक्तीशी, घटनेशी, ठिकाणाशी किंवा टीव्ही/चित्रपटाशी कोणताही संबंध नाही. कोणत्याही विशिष्ट कथेशी कोणतेही साम्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा.
मला त्या लेडीजने घेतलेला निर्णय खरच आवडला. लेकर मोठी झाल्यावर जीथे आपण आयुष्यातला एक एक दिवस बळच काढला तीथे का रहावे? पैसा फुगीरी दिखाऊ पणा दुसऱ्या माणसाचा जीव घेतेत. काय नेले तीन तुमच आयुष्य भर संसार करू न रिकामी गेली आणि तसही आम्ही मेलो तरी शेवटची साडी माहेरची असते तुमच काय असत काल्पनिक कथेत बायकोचा घटस्फोट सहन होत असेल वास्तवात चांगले वागा हेच सांगायचे आहे
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा