"'वंशाचा दिवा' हवा म्हणून ३ मुलींना आणि बायकोला वाऱ्यावर सोडलं. पण जेव्हा स्वतःच्या पोरांनी घराबाहेर काढलं, तेव्हा पोलीस स्टेशनमध्ये 'तिला' बघून बापाच्या पायाखालची जमीनच सरकली."
अहिल्यानगर जवळच्या एका छोट्या गावात राहणारा 'रघुनाथ'. गावात त्याची थोडीफार शेती होती. त्याचे लग्न 'सुमती'शी झाले होते. रघुनाथला जुन्या विचारांचा मोठा आजार होता. त्याला आपल्या कुळाचा उद्धार करण्यासाठी 'वंशाचा दिवा' (मुलगा) हवा होता.
सुमतीला पहिली मुलगी झाली, मग दुसरी मुलगी झाली. रघुनाथचा राग वाढत होता आणि जेव्हा तिसऱ्या वेळीही सुमतीने एका गोड मुलीला जन्म दिला, तेव्हा मात्र रघुनाथचा संताप अनावर झाला. त्याने दवाखान्यातच सुमतीचा अपमान केला. "मला माझ्या वंशाला वारसदार हवाय ! या तीन-तीन पोरींच्या लग्नाचं आणि हुंड्याचं ओझं मी आयुष्यभर वाहणार नाही. तू आणि तुझ्या पोरी खड्ड्यात जा !" असं सुनावून रघुनाथने कायमचं घर सोडलं.
तो नाशिकला आला. तिथे त्याने एका ट्रान्सपोर्ट कंपनीत नोकरी धरली. काही वर्षांनी त्याने तिथेच 'मालती' नावाच्या विधवेशी दुसरं लग्न केलं. नशिबाने मालतीकडून त्याला दोन मुले झाली. रघुनाथला वाटलं की त्याने जगातलं सगळ्यात मोठं युद्ध जिंकलंय. त्याला त्याचे 'वारसदार' मिळाले होते.
२५ वर्षांनंतर...कर्माचा भयंकर फेरा:
रघुनाथने नाशिकमध्ये २५ वर्षे हाडाची काडं केली. स्वतःचा एक छोटा ट्रान्सपोर्टचा व्यवसाय उभा केला आणि पंचवटी परिसरात एक चांगलं घर घेतलं (साधारण ७०-८० लाखांची प्रॉपर्टी). त्याची दोन्ही मुले आता मोठी झाली होती आणि व्यवसायात लक्ष घालत होती. पण ज्या 'वारसदारांसाठी' रघुनाथने आयुष्य वेचलं होतं, त्यांनीच त्याचे लचके तोडायला सुरुवात केली. मुलांनी गोड बोलून आणि भावनिक ब्लॅकमेल करून ट्रान्सपोर्टचा व्यवसाय आणि घराचे पेपर्स स्वतःच्या नावावर करून घेतले. आणि पेपर्सवर सह्या होताच अवघ्या दोन महिन्यांत त्या मुलांनी आपले खरे रंग दाखवले. एके रात्री दोन्ही मुलांनी आणि सुनांनी मिळून ६५ वर्षांच्या म्हाताऱ्या रघुनाथला आणि मालतीला घरातील सामानासारखं धक्के मारून घराबाहेर काढलं.
"म्हाताऱ्या, तुझी प्रॉपर्टी आता आमची आहे. इथे राहायचं असेल तर नोकरासारखं राहा, नाहीतर चालता हो!" असं सुनावून त्यांनी दरवाजा तोंडावर लावून घेतला.
पोलीस स्टेशन आणि तो अंगावर काटा आणणारा सत्याचा स्फोट:
रस्त्यावर आलेला रघुनाथ रात्रभर रडत होता. ज्या 'वंशाच्या दिव्यांनी' म्हातारपणी आधार द्यायचा, त्यांनीच त्याचा संसार जाळून राख केला होता. दुसऱ्या दिवशी सकाळी, न्याय मिळवण्यासाठी आणि पोरांवर तक्रार करण्यासाठी रघुनाथ नाशिकच्या 'पोलीस अधीक्षक' (SP Office) कार्यालयात गेला. तो रडत रडत आत गेला. तिथे एका मोठ्या केबिनबाहेर पाटी लागली होती:
'पोलीस अधीक्षक (SP) - आयपीएस (IPS) अंजली रघुनाथ काळे'
रघुनाथ थरथरत्या पायांनी केबिनच्या आत गेला. समोर एका मोठ्या खुर्चीवर एक अत्यंत रुबाबदार महिला पोलीस अधिकारी बसली होती. रघुनाथने आपला अर्ज त्यांच्या टेबलवर ठेवला आणि तो रडत रडत आपली कहाणी सांगू लागला.
"मॅडम, माझ्याच जन्मदात्या पोरांनी माझी सर्व प्रॉपर्टी हडप केली आणि मला घराबाहेर काढलं. मला न्याय द्या..."
एसपी अंजली मॅडमने तो अर्ज वाचला आणि मग त्यांनी आपली नजर वर करून रघुनाथकडे पाहिले. तो चेहरा बघताच रघुनाथच्या काळजाचा ठोका चुकला ! तो चेहरा, ते डोळे... हुबेहूब त्याच्या पहिल्या बायकोसारखे, सुमतीसारखे होते.
मॅडम अत्यंत शांत आणि करारी आवाजात म्हणाल्या,
"रघुनाथराव, तुमच्या मुलांवर कडक कारवाई केली जाईल आणि कायद्यानुसार तुम्हाला तुमचं घरही परत मिळेल. त्याची तुम्ही चिंता करू नका. माझं ड्युटी आहे ती."
रघुनाथला घाम फुटला होता. त्याने अडखळत विचारले, "मॅडम... तुम्ही... तुम्ही सुमतीच्या...?"
एसपी अंजली मॅडम खुर्चीवरून उठल्या आणि म्हणाल्या,
"होय. मी सुमतीची तीच 'तिसरी मुलगी' आहे, जिच्या जन्मानंतर तुम्ही आम्हाला 'ओझं' समजून सोडून गेला होतात! माझ्या आईने लोकांची धुणीभांडी करून, स्वतःच्या रक्ताचं पाणी करून आम्हाला तिघी बहिणींना शिकवलं. आज माझी मोठी बहीण डॉक्टर आहे, दुसरी बँकेत मॅनेजर आहे आणि मी... मी या जिल्ह्याची एसपी आहे!"
रघुनाथच्या पायाखालची जमीनच सरकली. त्याचा श्वास कोंडला गेला.
अंजली मॅडम पुढे म्हणाल्या,
"काय मिळालं तुम्हाला तुमच्या 'वंशाच्या दिव्यांकडून'? ज्या 'वारसदारांसाठी' तुम्ही आम्हाला वाऱ्यावर सोडलं, त्यांनी तुमची सगळी संपत्ती लुटून तुम्हाला रस्त्यावर भिकारी बनवलं. आणि ज्या 'पोरीला' तुम्ही ओझं समजलात, तीच मुलगी आज या खुर्चीवर बसून तुमच्या 'हक्काचं' आणि या पूर्ण शहराचं रक्षण करतीये. आईने आम्हाला कधीच तुमचा राग करायला शिकवलं नाही, पण आज तुम्हाला या अवस्थेत बघून मला समजलं की देवाचा न्याय किती भयानक असतो !"
ते शब्द ऐकून रघुनाथला स्वतःचीच इतकी लाज वाटली की तो तिथेच त्या केबिनच्या फरशीवर गुडघे टेकून, डोक्याला हात लावून लहान मुलासारखा ढसाढसा रडू लागला. तो स्वतःच्याच कर्माच्या आगीत जळत होता. पोरांनी संपत्ती हिरावली होती, पण एका 'मुलीने' आज त्याचा करोडोंचा अहंकार कायमचा मातीत मिळवला होता.
'मुलगाच हवा' या हट्टापायी मुलींना ओझं समजणाऱ्या आजच्या समाजाच्या डोळ्यात झणझणीत अंजन घालणारी ही थरारक कथा तुम्हाला कशी वाटली?
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा