"समाजात 'नाव' कमावण्यासाठी मुलाने वृद्धाश्रमात ५ लाखांची देणगी दिली! पण जेव्हा शाल वाटताना तो एका म्हातारीजवळ पोहोचला, तेव्हा कॅमेऱ्यासमोरच तो ढसाढसा रडला."
विक्रम...पुण्यातला एक नवश्रीमंत आणि नावाजलेला बिल्डर. पैशांची कोणतीही कमी नव्हती. त्याचा बाणेरमध्ये एक आलिशान बंगला होता. पण या बंगल्यात विक्रमची आई, 'राधाबाई' यांच्यासाठी मात्र कोणतीही जागा नव्हती. राधाबाई गावाकडच्या साध्या महिला होत्या. त्यांच्या जुनाट खोकल्याची आणि साध्या राहणीमानाची विक्रमच्या उच्चभ्रू बायकोला, 'रिया'ला प्रचंड चीड यायची.
"तुमच्या आईमुळे घरात सारखा आजारपणाचा वास येतो आणि पाहुणे आले की मला त्यांची लाज वाटते," असा तगादा रियाने लावला होता. विक्रमनेही बायकोचे ऐकून ६ महिन्यांपूर्वी स्वतःच्या हाताने आपल्या आईला आळंदीच्या एका दूरच्या वृद्धाश्रमात नेऊन सोडले होते. राधाबाईंनी एकही शब्द उच्चारला नाही, फक्त पदराने डोळे पुसत त्या तिथे राहिल्या.
तो इव्हेंट आणि खोटा दिखावा:
सहा महिने उलटले. विक्रमच्या कन्स्ट्रक्शन कंपनीला एक मोठा प्रोजेक्ट मिळाला होता. समाजासमोर आपली 'चांगली प्रतिमा' (Good PR) निर्माण करण्यासाठी विक्रमच्या मॅनेजरने एका वृद्धाश्रमात ५ लाख रुपयांची देणगी आणि सर्व वृद्धांना ब्लँकेट वाटण्याचा एक मोठा 'इव्हेंट' आयोजित केला होता. या इव्हेंटसाठी पुण्यातील बरीच मोठी मीडिया आणि न्यूज चॅनेलचे कॅमेरे बोलावण्यात आले होते.
रविवारी सकाळी विक्रम आपल्या बायकोसोबत पांढरे शुभ्र कपडे घालून त्या वृद्धाश्रमात पोहोचला. कॅमेऱ्यांचे फ्लॅश चमकत होते. विक्रम मोठ्या रुबाबात मंचावर उभा राहून भाषण देत होता, "समाजातील या निराधार वृद्धांची सेवा करणे, हे मी माझे कर्तव्य समजतो..."
भाषणानंतर विक्रम आणि रिया स्वतःच्या हाताने रांगेत बसलेल्या वृद्धांना ब्लँकेट वाटू लागले. कॅमेरे त्यांच्या पाठीमागे शूट करत होते. विक्रम एका सुरकुतलेल्या आणि मान खाली घालून बसलेल्या आजींजवळ आला. त्याने हसून ब्लँकेट पुढे केले...
आणि पुढच्याच सेकंदाला विक्रमच्या हातातून ते ब्लँकेट खाली पडले! त्याच्या पायाखालची जमीनच सरकली. श्वास रोखला गेला.
ती मान खाली घालून बसलेली आणि अंगावर जुनी सुती साडी नेसलेली म्हातारी दुसरी कुणी नसून... त्याची सख्खी आई, 'राधाबाई' होत्या! ज्या वृद्धाश्रमात तो 'निराधार वृद्धांची' सेवा करायचा दिखावा करत होता, त्याच आश्रमात त्याची आई एका कोपऱ्यात निराधार होऊन बसली होती.
तो अंगावर काटा आणणारा प्रश्न आणि आईचं प्रेम:
विक्रमला घाम फुटला. रियाचा चेहरा पांढराफटक पडला. दोघांनाही काय बोलावे सुचेना. तेवढ्यात एक न्यूज रिपोर्टर माईक आणि कॅमेरा घेऊन राधाबाईंच्या जवळ आला आणि म्हणाला,
"आजी, या विक्रम साहेबांनी आज तुम्हाला ब्लँकेट आणि ५ लाखांची मदत केलीये. असे देवमाणूस जगात खूप कमी असतात. तुम्ही या साहेबांना काय आशीर्वाद द्याल?"
विक्रमच्या छातीत धडधडू लागले. त्याला वाटले आता आई कॅमेऱ्यासमोर सांगून टाकेल की 'हा देवमाणूस नाही, हा माझाच पापी लेक आहे ज्याने मला घरातून हाकललंय', आणि त्याची सगळी इज्जत, त्याचा सगळा बिझनेस एका सेकंदात मातीत मिळेल.
पण राधाबाईंनी डोळे वर करून विक्रमकडे पाहिले. त्यांच्या डोळ्यांत पाणी होते. त्यांनी थरथरत्या हाताने माईक जवळ घेतला आणि अत्यंत शांत आवाजात म्हणाल्या,
"माझा लेक... (त्या थोड्या थांबल्या आणि शब्द बदलत म्हणाल्या) हा... हा विक्रम साहेब खूप चांगला माणूस आहे! त्याने आज माझ्यासारख्या अनेक म्हाताऱ्यांची थंडी दूर केलीये. माझ्या देवाकडे एवढंच मागणं आहे की, या साहेबांना आणि त्यांच्या कुटुंबाला नेहमी सुखात ठेव आणि त्यांच्या बिझनेसमध्ये खूप प्रगती होऊ दे!"
अहंकाराचा अंत आणि खऱ्या वास्तवाची जाणीव:
राधाबाईंचे ते शब्द ऐकून अख्ख्या वृद्धाश्रमात टाळ्या वाजल्या, पण विक्रमच्या काळजाचे मात्र तुकडे-तुकडे झाले! ज्या आईला त्याने अडगळ समजून फेकून दिले होते, ती आई आज स्वतःला 'निराधार' म्हणवून घेत होती, फक्त आपल्या लेकाची 'इज्जत' कॅमेऱ्यासमोर जाऊ नये म्हणून! तिने स्वतःचा अपमान गिळून लेकाचा खोटा रुबाब जपला होता.
कॅमेरे चालूच होते. विक्रमला स्वतःचीच इतकी लाज वाटली की त्याने जगाची आणि मीडियाची पर्वा न करता भर कार्यक्रमात ढसाढसा रडत थेट राधाबाईंचे पाय धरले!
त्याने माईक हातात घेतला आणि हुंदके देत कॅमेऱ्यासमोर ओरडून म्हणाला,
"मी कोणताही देवमाणूस नाहीये! मी एक नीच आणि स्वार्थी मुलगा आहे. ज्या आईचे मी आज पाय धरलेत, ती माझी सख्खी आई आहे, जिला मीच या आश्रमात सोडलं होतं. मला माफ कर आई! मला हे ५ लाखांचे खोटे पुण्य नकोय, मला माझी 'माय' हवीये!"
सगळे पत्रकार आणि कॅमेरे सुन्न होऊन हे बघत होते. रिया मान खाली घालून रडत होती. विक्रमने त्याच क्षणी आपल्या आईचा हात धरला आणि तिला सन्मानाने स्वतःच्या गाडीत बसवून आपल्या घरी घेऊन गेला. त्या दिवशी एका दिखाव्याच्या पैशांचा पराभव झाला होता आणि एका 'आईच्या निस्वार्थ प्रेमाचा' विजय झाला होता.
खोट्या प्रतिष्ठेसाठी लाखो रुपये उधळणाऱ्या, पण स्वतःच्या घरातल्या आई-बापाला वृद्धाश्रमाचा रस्ता दाखवणाऱ्या आधुनिक समाजाच्या डोळ्यात अंजन घालणारी ही कथा तुम्हाला कशी वाटली?
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा