तुला त्याची
किंमत नसेल, पण आशा नसतानाही लढणं सोप नसतं गं...तुझ्यासाठी फक्त एक विनोद असेल पण
एकतर्फी प्रेम करणं सोप नसतं गं... !!!
तासन्तास तुझ्या एका नजरेची वाट पहाणं. एक झलक मिळाली की जसं देव पावणं. चुकून हसलीस तर वेडच होऊन जाणं. मग रात्र काय?? आणि दिवस काय?? झोपेचं काम फक्त जागत राहणं. मग मनाला खुळं ठरवून सारा दोष त्याच्यावर ढकलून स्वत:ची समजूत काढणं सोपं नसतं गं...
तुझ्याच विचाराने डोकं घोटाळणं. एका स्वप्नाच्या मागे बाकी सगळी ध्येयं अपर्ण करणं. एका आशेमागे जीव कुरवाळणं. आनंदाचा स्त्रोत तूच, रागाचं कारणही तूच, विचारातही तूच, स्वप्नातही तूच, देहातही तूच. एक मात्र आशा, त्या आशेतही तूच. मग एकांतातही एकटं राहणं सोपं नसतं गं...
काळजी करणाऱ्यांशी खोटं बोलणं, मित्रांची नजर चुकवणं, सतत एकच प्रयत्न हा वेडेपणा लपवणं. पण या डोळ्यांना कसं रोखायचं??? यांचं काम फक्त मला वेड ठरवणं. कोणाची दया... कोणाचं हास्य... कोणाची चीड... लोकांची करमणूक बनणं, सोपं नसतं गं...
तुझा तिरस्कार करण्याचा प्रयत्न करणं. रोज स्वत:लाच दणकावून सांगणं. वेड्यासारखं स्वत:च काहीतरी ठरवून घेणं. रोज सकाळी एक दृढनिश्चय करणं आणि निजण्याआधी पुन्हा त्या मोबाईलमध्ये तुझ्याच मॅसेजची वाट पहाणं सोपं नसतं गं...
डोंगळाएवढं स्मितहास्य ओठांवर झेलणं.मैथिलींच्या गर्दीत, लोकांच्या चराड्यात एकटं राहणं. एकांतात स्वत:शी सोबतचही नकोशी वाटणं. मनाच्या जखमांना स्वत:च दगडानं ठेचणं. अश्रू संपसपर्यंत रडणं आणि अश्रूही सोडून गेले म्हणून पुन्हा जीव तोडणं सोप नसतं गं...
पोहता येत नाही म्हणून पाण्याची ओढ असणं. विझली तरी चटके नाही बसणार या आशेनं आगीतच उभे राहणं. कळेल गं तुला, अवघड असतं प्रेम करणं. कोणाची जबरदस्ती होती का? या प्रश्नाला वारंवार टाळणं. पण जबरदस्ती नसतानाही स्वत:ची आहुती देणं सोप नसतं गं...
तासन्तास तुझ्या एका नजरेची वाट पहाणं. एक झलक मिळाली की जसं देव पावणं. चुकून हसलीस तर वेडच होऊन जाणं. मग रात्र काय?? आणि दिवस काय?? झोपेचं काम फक्त जागत राहणं. मग मनाला खुळं ठरवून सारा दोष त्याच्यावर ढकलून स्वत:ची समजूत काढणं सोपं नसतं गं...
तुझ्याच विचाराने डोकं घोटाळणं. एका स्वप्नाच्या मागे बाकी सगळी ध्येयं अपर्ण करणं. एका आशेमागे जीव कुरवाळणं. आनंदाचा स्त्रोत तूच, रागाचं कारणही तूच, विचारातही तूच, स्वप्नातही तूच, देहातही तूच. एक मात्र आशा, त्या आशेतही तूच. मग एकांतातही एकटं राहणं सोपं नसतं गं...
काळजी करणाऱ्यांशी खोटं बोलणं, मित्रांची नजर चुकवणं, सतत एकच प्रयत्न हा वेडेपणा लपवणं. पण या डोळ्यांना कसं रोखायचं??? यांचं काम फक्त मला वेड ठरवणं. कोणाची दया... कोणाचं हास्य... कोणाची चीड... लोकांची करमणूक बनणं, सोपं नसतं गं...
तुझा तिरस्कार करण्याचा प्रयत्न करणं. रोज स्वत:लाच दणकावून सांगणं. वेड्यासारखं स्वत:च काहीतरी ठरवून घेणं. रोज सकाळी एक दृढनिश्चय करणं आणि निजण्याआधी पुन्हा त्या मोबाईलमध्ये तुझ्याच मॅसेजची वाट पहाणं सोपं नसतं गं...
डोंगळाएवढं स्मितहास्य ओठांवर झेलणं.मैथिलींच्या गर्दीत, लोकांच्या चराड्यात एकटं राहणं. एकांतात स्वत:शी सोबतचही नकोशी वाटणं. मनाच्या जखमांना स्वत:च दगडानं ठेचणं. अश्रू संपसपर्यंत रडणं आणि अश्रूही सोडून गेले म्हणून पुन्हा जीव तोडणं सोप नसतं गं...
पोहता येत नाही म्हणून पाण्याची ओढ असणं. विझली तरी चटके नाही बसणार या आशेनं आगीतच उभे राहणं. कळेल गं तुला, अवघड असतं प्रेम करणं. कोणाची जबरदस्ती होती का? या प्रश्नाला वारंवार टाळणं. पण जबरदस्ती नसतानाही स्वत:ची आहुती देणं सोप नसतं गं...
संकलन : श्री. अर्जुन कृष्णात पाटील
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा