197. प्रत्येक गोष्टीला दुसरी बाजू असतेच

         खूप उशीर झाला. ती त्याची वाट पहात होती. तो आला. आल्या आल्या ती त्याचा समाचार घेऊ लागली. तो फक्त सॉरी म्हणण्यापलीकडे काहीही करत नव्हता. शेवटी ती शांत झाली. खुल्या गार्डनसारखं गवतावर असलेल्या त्या हॉटेलमधील एका वेटरला त्याने दोन कॉफींची ऑर्डर दिली. वेटर गेल्यावर ती त्याला कॉलेजमध्ये घडलेल्या गंमती जमती सांगू लागली. तो शांतपणे ऐकून घेत  होता. पुरेसा प्रतिसाद त्याच्याकडून मिळत नव्हता. तो फक्त हो ला हो म्हणत होता आणि ही गोष्ट तिच्या नजरेतून सुटली नाही. तिनं विचारलं, "काय झालं? मी बोलले म्हणून रागावलास की घरात काही घडलंय?" तो काहीच बोलत नव्हता. त्याला बोलायचं तर होतं पण त्याचे ओठ त्याला साथ देत नव्हते. तिने प्रेमाने त्याचा हात हाती घेतला. तर तिला जोराचा झटकाच बसला.
       त्याचं अंग प्रचंड गरम झालं होतं. त्याला दरदरुन ताप भरला होता. तिला काय बोलावं हे सूचतच नव्हते. एवढ्यात वेटरने कॉफी आणली. "अरे... तुला तर प्रचंड ताप आहे. ही कॉफी घे. तुला बरं वाटेल"  त्याने कॉफी घेतली. त्यानंतर तो थोडा थोडा बोलू लागला. "तुला इतका ताप आला आहे. तरी तू इथपर्यंत आलास? का? आणि कशासाठी?" तो म्हणाला, "तुला दिलेल्या वचनासाठी." "अरे, पण तुला काही झालं असतं तर?" "काही गोष्टी या एखाद्याच्या जीवापेक्षा त्याने दिलेलं वचन ही त्याच्या जीवापेक्षाही अनमोल अशी गोष्ट असू शकतं. त्यामुळेच तू आणि तुला दिलेलं वचन याची किंमत माझ्यापेक्षा कितीतरी जास्त आहे." तिच्याविषयी असणारं त्याचं प्रेम बघून तिच्या डोळ्यात अलगद पाणी आलं. तिने खुर्चीवरुन उठून त्याच्या तापलेल्या कपाळाचं अलगद चुंबन घेतलं आणि म्हणाली, "मला देवाने दिलेली सर्वात सुंदर भेट जर कुठली असेल तर ती तू आहेस." हात पुढे करुन तो म्हणाला, "मग दे मला वचन की तू माझी आयुष्यभर साथ देशील...."
          पाऊस चालू झाला. पुढे केलेल्या त्याच्या हातावर पावसाचे थेंब पडत होते. त्यातलाच एक थेंब त्याच्या हातावर पडून त्याच्या डोळ्यांत उडाला. त्यामुळे तो तंद्रीतनं बाहेर आला. समोर कोणी नव्हतं. त्याच्या कॉफीत पाणी भरुन वाहत होतं. त्याच्या लक्षात आलं. अरे तिचं लग्न झालंय. मग ती इथे कशी येईल? दु:खी मनाने तो सायकल घेऊन त्या मुसळधार पावसात, तापलेल्या अंगाने तो चालत निघाला आणि एका घरासमोर येऊन थांबला. ती खिडकीतच उभी होती. कपाळावर कुंकू, गळ्यात मंगळसूत्र घातलेल्या तिने जेंव्हा रस्त्यावर उभ्या असलेल्या त्याच्याकडे पाहिलं तेंव्हा तिला त्याच्याविषयी सहानुभूती वाटत होती. त्याच्या नजरेत फक्त प्रश्न होते. ती उत्तरादाखल मनातूनच म्हणू लागली. मला माफ कर. मी तुझी दोषी आहे. पण तूच तर म्हणायचास की, एखाद्यासाठी त्यानं दिलेलं वचन हे त्याच्या जीवापेक्षाही अनमोल अशी गोष्ट असू शकते.
     माझ्याकडून ही माझ्या आई-वडीलांनीही असंच वचन घेतलं. म्हणूनच मला दुसऱ्याशी लग्न करावं लागलं. पण आता हे तुला कसं सांगू? दोषी नजरेने असलेल्या तिच्या त्या केविलवाण्या चेहऱ्याकडे बघत तो निघून गेला.
      प्रेम ही संकल्पना सर्व तरुण-तरुणींना प्रचंड आकर्षित करते. त्यामुळे प्रेमासंदर्भात असणारी प्रत्येक गोष्ट तरुण वर्गात प्रसिध्द होते. प्रत्येक तरुणीला वाटतं की प्रेमात पडावं. प्रत्येक गोष्टीला दुसरी बाजूही असतेच. प्रेमसुध्दा याला अपवाद नाहीये. प्रत्येकजण म्हणतो की प्रेम करुन अनुभवावं. पण मी आपणाला सांगू इच्छितो की, प्रेम अनुभवून करावं.

संकलन : श्री. अर्जुन कृष्णात पाटील