अतुल आणि
जयश्री हे कॉलेजचे मित्र होते. पण कॉलेज संपल्यानंतर दोघेही वेगळे झाले. जयश्रीचं
लग्न झालं आणि अतुल नोकरीसाठी धावाधाव करु लागला. चार-पाच वर्षांच्या बरोजगारीनंतर
शेवटी त्याला मुंबईत नोकरी मिळाली. पण हा मूळचा रत्नागिरीचा असल्यामुळे तिथं
ओळखीचं असं नव्हतंच कोणी. पण मुंबईत गेल्यावर कळलं की इथेच कुठेतरी जयश्रीचं सासर
आहे. काही दिवस राहण्याची सोय होईल या अर्थाने त्याने जयश्रीचा पत्ता शोधून काढला.
घरात प्रवेश करताच जयश्री दिसली. जयश्रीचा रिकामा गळा आणि मोकळं कपाळ त्याच्या
मनात काहूर निर्माण करुन गेलं. अतुलला पाहून जयश्रीला देखील आश्चर्य वाटलं. पण
थोड्या वेळच्या शांततेनंतर त्याने जयश्रीला तिच्याबद्दल विचारलं. ती म्हणाली,
"आमच्या लग्नानंतरच्या तीन वर्षात एका अपघातात ते गेले." तिच्या या
स्पष्टीकरणानंतर काय बोलावं हेच कळत नव्हतं त्याला. शेवटी धीर देण्यापलीकडे तो
काहीच करु शकत नव्हता. त्याने आपल्याला इथे नोकरी मिळाल्याची बातमी तिला सांगितली.
तिला खूप आनंद झाला. पण जागेची अडचण आहे हे कळल्यावर तीच त्याला म्हणाली,
"तू इथेच रहा ना थोडे दिवस म्हणजे
मलाही सोबतच होईल. पण तो म्हणाला, "अगं, तुझे मिस्टर नाही आहेत आता. लोक
उगाचच गैरसमज करुन घेतील, त्यामुळे नको." "अरे लोकांना हजार तोंडं
असतात, पण सत्य तर एकच असतं ना. त्यामुळे तू इथे बिनधास्त रहा. मी लोकांची पर्वा
नाही करत." त्यानंतर ते दोघे एकत्रच राहू लागले. दोघांचीही कामाची वेळ जवळपास
सारखीच असल्याने ते एकत्र जेवण करु लागले. एकमेकांसोबत वेळ घालवू लागले. कंटाळवाणं
आयुष्य जगणाऱ्या जयश्रीला जीवनात रंग चढू लागला. एकमेकांसोबत मस्ती करताना त्यांना
कॉलेजचे दिवस परत आल्यासारखे भासू लागले.
अतुल सकाळी उठायला उशीर व्हायचा म्हणून जया त्याच्यासाठी नाष्टा तयार करुन तो टेबलावर ठेऊन जायची. नंतर अतुल तो नाष्टा करुन जॉबवर जायचा. हळूहळू त्या दोघांना एकमेकांची सवयच झाली. लोक त्यांच्याविषयी काय काय बोलायचे? पण त्यांनी कधी लक्षच दिलं नाही. अतुल हळूहळू जयश्रीच्या प्रेमात पडला होता. शेवटी त्याने एक दिवस जयश्रीला त्याच्या मनातली गोष्ट बोलून दाखविली. जया लगेच त्याच्यावर भडकली, "मी तुला एक चांगला मित्र मानत होते. पण तू असं बोलून आपल्या मैत्रिला कलंक लावला आहेस. एक विवाहीत स्त्रिला असं विचारणं तुला शोभतं का अतुल?" "अगं, पण तुझा नवरा या जगात नाहीये आणि तसंही आपण एकमेकांना चांगली साथ देऊ आयुष्यभर..." "पण मला हे मंजूर नाही. मी माझ्या नवऱ्यावरअजूनही प्रेम करते आणि मी त्याला विसरु शकत नाही." "ठीक आहे. जशी तुझी इच्छा." असं बोलून तो झोपी गेला.
त्या निश्चल स्टेजकडे पाहून अचानक तिला कॉलेजचा तो दिवस आठवला. ज्यावेळी अतुलने "गुलाबी आँखे" हे गाणं गायलं होतं. जे तिला प्रचंड आवडलं होतं. बंद वर्गावरुन नजर फिरवत असताना तिची नजर एका अशा वर्गावर जाऊन थांबली होती ज्याचा दरवाजा उघडा होता. तिला वाटलं कदाचित तिथं कोणीतरी असावं. ती आत गेली तर खिडकीतून सुसाट येणाऱ्या वाऱ्याने एका बेंचवर ठेवलेली एक वही जिची पाने आपोआप पलटत होती. तिने ती खिडकीची दारे बंद केली आणि ती वही आपल्या हाती घेतली. जेंव्हा तिनं पाहिलं की यात लिहलेली कविता कुठेतरी वाचली आहे तेंव्हा तिच्या लक्षात आलं की ही कविता अतुलनेच लिहली होती. जेंव्हा कॉलेजचा शेवटचा दिवस होता त्याच वेळी ही कविता त्याने सर्वांसमोर वाचली होती. त्यावेळी तिच्या लक्षात आलं की अतुल इथेच कुठेतरी आहे. तिने कॉलेजभर तिची शोधाशोध सुरु केली. तो कुठे सापडत नव्हता. शेवटी ती टेरेसवर त्याचा शोध घेत गेली. अतुल टेरेसच्या कडावर दोन हात टेकवून येणाऱ्या हवेची झुळुक डोळे झाकून अनुभवत होता. त्याला पाहताच जयाच्या डोळ्यांतले अश्रू थांबले नाहीत आणि आनंदाच्या भरात पळत जाऊन तिने अतुलला मागून मिठी मारली.
अतुलने डोळे मिटलेच होते. तो म्हणाला, "आलीस तू. किती वाट पाहिली मी तुझी. मला माहितं होतं माझं तुझ्यावरचं नितांत प्रेम तुला इथे येण्यासा भाग पाडेल आणि माझ्या प्रेमावर असलेला माझा विश्वास मला तुझी वाट पाहण्यास भाग पाडत होता. काय जादू आहे या प्रेमात... आता नाही ना सोडून जाणार? "नाही रे माझ्या राजा. कधीच नाही. तू दूर गेल्यावर कळलं की तू किती जवळ आहेस माझ्या हृदयाच्या.... त्यामुळे मी कधीच तुला नाही सोडून जाणार......
अतुल सकाळी उठायला उशीर व्हायचा म्हणून जया त्याच्यासाठी नाष्टा तयार करुन तो टेबलावर ठेऊन जायची. नंतर अतुल तो नाष्टा करुन जॉबवर जायचा. हळूहळू त्या दोघांना एकमेकांची सवयच झाली. लोक त्यांच्याविषयी काय काय बोलायचे? पण त्यांनी कधी लक्षच दिलं नाही. अतुल हळूहळू जयश्रीच्या प्रेमात पडला होता. शेवटी त्याने एक दिवस जयश्रीला त्याच्या मनातली गोष्ट बोलून दाखविली. जया लगेच त्याच्यावर भडकली, "मी तुला एक चांगला मित्र मानत होते. पण तू असं बोलून आपल्या मैत्रिला कलंक लावला आहेस. एक विवाहीत स्त्रिला असं विचारणं तुला शोभतं का अतुल?" "अगं, पण तुझा नवरा या जगात नाहीये आणि तसंही आपण एकमेकांना चांगली साथ देऊ आयुष्यभर..." "पण मला हे मंजूर नाही. मी माझ्या नवऱ्यावरअजूनही प्रेम करते आणि मी त्याला विसरु शकत नाही." "ठीक आहे. जशी तुझी इच्छा." असं बोलून तो झोपी गेला.
त्या निश्चल स्टेजकडे पाहून अचानक तिला कॉलेजचा तो दिवस आठवला. ज्यावेळी अतुलने "गुलाबी आँखे" हे गाणं गायलं होतं. जे तिला प्रचंड आवडलं होतं. बंद वर्गावरुन नजर फिरवत असताना तिची नजर एका अशा वर्गावर जाऊन थांबली होती ज्याचा दरवाजा उघडा होता. तिला वाटलं कदाचित तिथं कोणीतरी असावं. ती आत गेली तर खिडकीतून सुसाट येणाऱ्या वाऱ्याने एका बेंचवर ठेवलेली एक वही जिची पाने आपोआप पलटत होती. तिने ती खिडकीची दारे बंद केली आणि ती वही आपल्या हाती घेतली. जेंव्हा तिनं पाहिलं की यात लिहलेली कविता कुठेतरी वाचली आहे तेंव्हा तिच्या लक्षात आलं की ही कविता अतुलनेच लिहली होती. जेंव्हा कॉलेजचा शेवटचा दिवस होता त्याच वेळी ही कविता त्याने सर्वांसमोर वाचली होती. त्यावेळी तिच्या लक्षात आलं की अतुल इथेच कुठेतरी आहे. तिने कॉलेजभर तिची शोधाशोध सुरु केली. तो कुठे सापडत नव्हता. शेवटी ती टेरेसवर त्याचा शोध घेत गेली. अतुल टेरेसच्या कडावर दोन हात टेकवून येणाऱ्या हवेची झुळुक डोळे झाकून अनुभवत होता. त्याला पाहताच जयाच्या डोळ्यांतले अश्रू थांबले नाहीत आणि आनंदाच्या भरात पळत जाऊन तिने अतुलला मागून मिठी मारली.
अतुलने डोळे मिटलेच होते. तो म्हणाला, "आलीस तू. किती वाट पाहिली मी तुझी. मला माहितं होतं माझं तुझ्यावरचं नितांत प्रेम तुला इथे येण्यासा भाग पाडेल आणि माझ्या प्रेमावर असलेला माझा विश्वास मला तुझी वाट पाहण्यास भाग पाडत होता. काय जादू आहे या प्रेमात... आता नाही ना सोडून जाणार? "नाही रे माझ्या राजा. कधीच नाही. तू दूर गेल्यावर कळलं की तू किती जवळ आहेस माझ्या हृदयाच्या.... त्यामुळे मी कधीच तुला नाही सोडून जाणार......
संकलन : श्री. अर्जुन कृष्णात पाटील
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा