2995. पसंत आहे मुलगी

 अन्वी झोपायला म्हणून बेडरूममध्ये आली तर तिची आई मोबाईलवर बोलत होती. आईचे शब्द तिच्या कानावर पडत होतें.

'पण ती नाही म्हणते. तिच्या मनाविरुद्ध आम्ही नाही जाणार. तेंव्हा तुम्ही दुसरे स्थळ शोधा.

अन्वीच्या आईने फोन ठेवला.

'हा कितवा नंबर? अन्वीने हसत विचारले.

'तुला गम्मत वाटते. मला एकएकाला तोंड द्यावे लागते. तीस वर्षे झाली तुला. अजून एक मुलगा पसंत पडत नाही. त्या रोहिणीताई रोज चारपाचतरी स्थळें पाठवतात. एक पण तुला पसंत पडत नाही.

'अग त्या रोहिणीताईचा व्यवसायचं आहे. मुलाला मुली आणि मुलीना मुलगे दाखविण्याचा.

'अग त्यानी तुझ्यासाठी मला वाटते.

अन्वीच्या आईने आपला मोबाईल उघडला आणि जोस्नाताईंनी किती मुलगे अन्वीसाठी पाठविले ते त्या मोजू लागल्या..

'शहात्तर स्थळें त्यानी पाठविली. त्यातील एक स्थळ सोडून बाकी पंचांहत्तर स्थळांना तू नकार दिलास. कोण समजतेस स्वतःला.. आहेस सुंदर आणि हुशार.. म्हणून काय झाले?

उशी डोकयावर घेऊन झोप अनावर झालेल्या अन्वीने तिचे वाक्य ऐकले. त्यातील दोन शब्द तिला झोंबलं..'

'एक स्थळ सोडून..

तिने आईला विचारले..

'आई, एक स्थळ सोडून... म्हणजे..

'अग त्या मुलाने तुझ्याशी लग्न करायला नकार दिला..

'काय सांगतेस? बाकी पंचांहत्तर माझ्याशी लग्न करायला तयार आणि एकजण नकार देतो... मला नकार... माझ्यासारख्या सुंदर आणि या वयात मोठया पोस्टवर पोचलेल्या, आईबाबाच्या एकूलत्याएक मुलीशी लग्न करायला नकार?.. आई, कोण आहे तो? त्याचा पोर्टपोलिओ बघू...

तिच्या आईने त्या मुलाचा पोर्टपोलिओ शोधून तिला दाखवला.. तिने नाव वाचले..

'देविदास आंब्रे...भवानीपेठ.. पुणे.

'देविदास आंब्रे.. भवानी पेठ काय? परवा रविवार आहे ना.. त्याचा पूर्ण पत्ता पाठव मला..

'अग पण कशाला हवा तुला? त्याच्या आईने फोन करून सांगितले.. माझ्या मुलाला तुमची मुलगी पसंत नाही म्हणून..

'जोस्नाताईंनीच माझा पोर्टफोलिओ त्याना पाठविला असणारं आणि त्याचा आपल्याला... बघू बघू त्याचा..

  अन्वीच्या आईने देवदासचे टिपण तिला पाठविले.ती वाचू लागली.

देवदास आंब्रे..

मेक्यानिकल इंजिनीअर.

इंडियन रेल्वे मध्ये नोकरी. सध्या पुणे डिव्हिजन.

'ओके, तर हा देवदास रेल्वेमध्ये नोकरीला आहे.. म्हणजे माझ्या पेक्षा याचा पगार कमी असणारं.. रहातो भवानीपेठेत.. म्हणजे चाळीत रहात असणारं.. तरी हा मला लग्नाला नकार देतो?

'आई.. मी रविवारी या देविदासच्या घरात जाणार आणि त्याला विचारणार.. बाबारे, मला नकार देण्याएव्हडे माझ्यात वाईट काय आहे ते मला सांग..

'अग सोडून दे ग अन्वी.. तू म्हणजे एक डोक्यात घेतलंस कीं घेतलंस.. मी पण उगाचच तुला सांगायला गेले.

'पण तुला माहित आहे ना.. मी हट्टी आणि जिद्दी आहे बाबासारखी.. मी जाणारच.. आई बाबा केंव्हा येणार आहेत?

'बाबा बहुतेक रविवारीच येतील. सिंगापूरहुन जास्तीत जास्त पाच नाहीतर सहा तास लागतात.

रविवारी सकाळी अन्वी आणि तिची आई ब्रेडआम्लेट आणि ब्लॅक कॉफी घेत असताना अन्वीच्या डोक्यात देवदास होता.. या देवदासने आपल्याशी लग्न करायला नकार दिला होता. त्याला जाब विचारायलाच हवा. होय होय.. विचारायलाच हवा.. आपण आजच जावे त्या देविदासच्या घरी..

'आई, मी भवानी पेठेत जाऊन येते... त्या देविदासच्या घरी..

'अग, सोडून दे तो विषय..

'छे छे.. मला समजायला हवं ना माझ्यात काय दोष आहे तो.? मी जाऊन येते...

गाडीची किल्ली घेऊन अन्वी लिफ्टमधून झाली उतरली, पोर्च मधून तिने सराईतपणे गाडी बाहेर काढली, तिने देविदासच्या घराचा मॅप लावला आणि ती गाडी चालवू लागली.

    दहा मिनिटात ती देविदासच्या बिल्डिंगजवळ आली. दोन मजली जुनी बिल्डिंग होती आणि वरच्या मजल्यावर देविदास रहात होता. ती जिना चढून वर गेली आणि दाराच्या पाटीवर आंब्रे हे नाव वाचून तिने दारावर टकटक केली.

एका मध्यमवयीन स्त्रीने दरवाजा उघडला.

'कोण पाहिजे?

'देविदास आंब्रे.....

'देविदास आतल्या खोलीत आहे, त्याला थोडा वेळ लागेल बाहेरयायला... आपण कोण?

'मी अन्वी.. म्हणजे तुम्ही माझ्या आईला फोन करून तुमची सुन करायला नकार दिलेलात ना.. ती मीच..

'अगबाई.. ती अन्वी काय.. मी काय करणार.. तुझे नाव त्याला सांगितले मात्र.. त्याने आधीच 'नकार दे ' असे मला सांगितले.मी त्याला परत परत विचारले. म्हंटले अरे तिचा फोटो तरी बघ.. पण तो परत तेच म्हणाला..'त्याना नकार कळव.. शेवटी मी तूझ्या आईला फोन केला.. बस.. मी चहा आणते..

'नको.. मी घरून कॉफी घेऊन आलेय..

'हो ग.. बस तर.. मी चहा आणते..

ती बाई आत वळली, अन्वी एका लाकडी खुर्चीवर बसली. एक जुन्या बिल्डिंग मधला लहानसा ब्लॉक होता तो.. रंग उडालेल्या भिंती.. एक लोखण्डी कॉट होती.. दोन टेबल्स.. एका टेबलावर लॅपटॉप.. भिंतीला पट्टी मारून त्यावर देव्हारा.. आतमधून कुणा पुरुषाचा आवाज आला..

'कोण आलाय?

'ती मुलगी.. अन्वी.. देऊने नकार दयायला सांगितली ती..

'हो काय.. ती कशी काय आली.. म्हणत ते गृहस्थ बाहेर आले..

'तू काय अन्वी.. छान आहेस कीं.. तुझ्यासारख्या मुलीला देऊने..

एव्हड्यात देविदासची आई चहा आणि खारी बिस्कीट्स घेऊन आली. तिच्या समोरील टेबलावर ठेऊन म्हणाली..

'घे ग.. तुला खारी आवडतात कीं नाही कोण जाणे.. पण देऊला खारीच हवी असतात..

'मला पण आवडतात हो.. आम्ही पुण्यात यायच्या आधी मुंबईत गिरगांवमध्ये रहायचो... असच आमचं चाळीतलं घर होत. बाहेरच्या खोलीत अशीच कॉट असायची आजोबांची.. त्या काळात दारात खारी बिस्कीट्स घेऊन अकजण यायचा.. आई खारी घ्यायची.. मला खूप आवडतात.. पुण्यात टॉवरमध्ये आल्यावर सारेच बदलले..

'घे चहा आणि खारी.. बाहेर आलेले बाबा म्हणाले आणि अन्वी खारी चहात बुडवून खाऊ लागली.

'हं बोल अन्वी...

'तू मला ओळखतॊस याची कल्पना नव्हती.

'होय.. त्या काळात कॉलेजमधील सुंदर, देखण्या मुलींचा ग्रुप होता.. म्हणजे चार पाच मुली.. त्या इतर मुलामुलीशी फारश्या बोलायच्या नाहीत आणि त्त्यांची राणीमाशी तू होतीस अन्वी..

अन्वी हसू लागली..'राणीमाशी? कसली राणीमाशी? अरे मी मुंबईहुन आले होतें, त्यामुळे थोडी स्मार्ट होतें.. त्यामुळे माझ्या मैत्रिणी थोडया दबून वागायच्या एव्हडंच... पण मी आज तुझं घर शोधत आले कारण..

'कारण मला माहित आहे.. त्या जोस्नाताईंनी माझ्यासाठी काही स्थळें पाठविली होती.. त्यात तुझं पण स्थळ होत.. माझ्या आईने मला तुझा फोटो आणि टिपण दाखवलं.. तेंव्हाच मी तिला सांगितलं.. या मुलीशी आपली सोयरीक जमण्यासारखी नाही.. तेंव्हा तूच फोन करून त्यानी नाही म्हणण्याआधी तूच नाही म्हणून सांग.

'पण असं का? माझ्या आईने माझ्यासाठी पंचांहत्तर स्थळे आणली पण एकाही मुलाला मी हो म्हंटले नाही. त्या सर्व मुलांचा माझ्याशी लग्नाचा होकार होता पण तूच एक.. कीं ज्याने माझ्याशी लग्नाला नकार दिला. म्हणून मी तुझा पत्ता घेऊन तुला विचारायला आले.. कीं तू का नकार दिलास..?

'अन्वी.. तुला मी आत्ता म्हणालो.. आपण एकाच कॉलेजला होतो. तू स्कॉलर.. नेहेमी हुशार आणि सुंदर चार मैत्रिणीसोबत असायचीस आणि मी कायम टारगट मुलात. आम्ही ट्रिप्स काढायचो, ट्रेकिंगला जायचो, कॉलेजच्या एकांकिका, नाटकात भाग घ्यायचो आणि दुसऱ्या श्रेणित पास व्हायचो. तू नेहेमी पहिला दुसरा नंबरवाली. ठराविक मैत्रिणीत वावरणारी.. बऱ्याच वेळा फोर व्हिलरघेऊन कॉलेजमध्ये येणारी.. उंची कपड्यात वावरणारी... माझ्या घरी माझे आईबाबा चाळीत राहणारे.. माझे आजोबा बेडवर.. त्त्यांचे सर्व करावे लागते... माझे नातेवाईक भरपूर, अधूनमधून इथे मुक्कामाला येत असतात.. माझे मित्रमंडळ मोठे.. त्यान्च्या तोंडात शिव्या भरपूर.. ही मित्रमंडळी माझ्या अवतीभवती असतात.

'तूझ्या माझ्या पगारात फरक आहे, हे तुला जाचत होत का देविदास?

'नाही खरे म्हणजे.. तू एका कॉर्पोरेट कंपनीत मोठया हुद्दा्यावर आहेस आणि मी रेल्वेत इंजिनीअर.. हा फरक आहेच, पण मी त्याचा बाऊ करत नाही कारण माझ्या आईचा पगार बाबांच्या दुप्पट आहे. पण त्यान्च्या संसारात फरक पडला नाही, पण..

'म्हणजे आपल्या स्टेट्स मध्ये फरक आहे असे म्हणायचेय तुला देविदास.. पण दिसत तस नसतं.. तू समजतेस तशी मी नाही.. मी माझ्या आईवर गेले आहे रूपाने, त्यामुळे सुंदर आहेच.. ते बदलू शकत नाही.. पण देखण्या मुलींना फार सांभाळावे लागते कारण त्त्यांचे नाव कुणाही बरोबर जोडले जाते. त्त्यांची बदनामी केली जाते.. सध्याच्या मोबाईल जमान्यात तर खूपच सांभाळवे लागते स्वतःला. मला का वाटतं नसेल कॅन्टीनमध्ये जाऊन मित्रमैत्रिणीसोबत वडापाव खावा.. कॉफी प्यावी.. ट्रेकिंगला जावे.. ट्रिप्सला जाऊन धिंगाणा घालावा, ग्यादरिंगच्या नाटकात भाग घ्यावा.. अरे सारे मला वाटतच होतें... पण मी मनाला आवरत होतें.. मला माझ्या पप्पासारखे टॉपवर जायचे होतें.. खरी मुळात मी तशी आखडू नाही. मला नातेवाईक हवे असतात. आमच्या गिरगांवच्या घरी भरपूर नातेवाईक यायचे... माझे आजोबा आजी, आई त्त्यांचे सर्व करायचे आनंदाने. पण पप्पा वरवर जात राहिले.. मग आमचे स्टेट्स बदलले.. आम्ही पुण्यात टॉवरमध्ये राहायला आलो.. आमच्यकडे गाड्या आल्या... पैसे आले.. पण त्याने नातेवाईक लांब झाले. त्याना आम्ही कुणीतरी वेगळे वाटू लागलो... मला माझ्या मुळच्या स्वभावात बदल करावा लागला.

मघा तू आजोबांना मालिश करत होतास ना... मला माझे आजोबा.. आजी आठवली... माझ्याकडून मालिश करून घेणारी. मला तूझ्या आईने खारी बिस्कीट्स आणि चहा दिला.. किती छान लागला चहा खारी बुडवलेला.. मघा तुझे बाबा मटार सोलत हॉलमध्ये बसले होतें.. मला माझ्या तरुणपणीचे पप्पा आठवले. आपण वरुन बदललो असे दाखवत असतो रे.. आतून तसेच असतो. हे सारे आपल्या मुळात असते, आपण वेगळा मुखवटा धारण करत असतो.

'पण मी आईला सांगून तूझ्या आईला नकार दयायला लावला याचा तुला राग आला असेल?   

'खरं तर नाही. माझ्या देखणेपणाला, शिक्षणाल मोठया पगाराला भुलून पंचाहत्तर तरुणांनी होकार दिला पण नकार देणारा तू एकटाच..

'मग झाला का मला जाब विचारून? मग मी जाऊ.. मला आजोबांना आंघोळ घालायची आहे.

'पण त्या आधी तूझ्या आईला जाऊन सांग. माझ्या आईला फोन करायला तुमची मुलगी पसंत आहे म्हणून..

'काय?

'मी पसंत आहे ना तुला देविदास?

'अग.. तुला पसंत न करणारा म्हणजे..

ती दोघे ग्यालरीतून हॉलमध्ये आली. त्याचे आईबाबा शांतपणे मटार सोलत होतें. पण त्त्यांचे कान मात्र ग्यालरीत होतें..

'आई. अन्वीच्या आईला फोन करून सांग.. पसंत आहे तुमची मुलगी म्हणून..

 'काय? देविदासचे आईबाबा एकदम किंचाळले...

'होय आई.. मी अन्वीला का नकार देत होतो, हे तिला सांगितले.

'आणि आई, देविदास मला का आवडला हे मी त्याला सांगितले. आमची मने साफ झाली.

देविदासच्या आईने अन्वीच्या आईला फोन लावला.

'हॅल्लो.. मी देविदासची आई बोलते आहे. अन्वी आमच्याकडे आली आहे आणि महत्वाचे म्हणजे पसंत आहे तुमची मुलगी.  

'काय अन्वी पसन्त आहे तुम्हाला? माझा विश्वास बसत नाही.

तेव्हड्यात देविदासच्या आईच्या हातून फोन घेऊन अन्वी आईला म्हणाली.

'म्हंटले होतें ना तुला आई. पंचांहत्तर मुलांनी मला पसंत केले, एकच मुलगा मला नापसंत करतो म्हणजे काय? मी इथे आले आणि त्याला आणि त्याच्या आईला म्हणायला लावले.

पसंत आहे मुलगी.

  प्रदीप रामदास केळूस्कर

  9422381299/9307521152.