रात्र हळूहळू पृथ्वीवर उतरते. दिवसाचा गोंगाट शांत होऊ लागतो. मनाच्या आकाशात दिवसभर उडणारे विचारांचे पक्षी आपल्या घरट्याकडे परतू लागतात. आणि मग येतो तो क्षण - जेव्हा मनुष्य डोळे मिटतो.
पाहता पाहता एक अद्भुत घटना घडते.
दिवसभर "मी", "माझं", "माझ्यासाठी" या भावनांनी व्यापलेला मनुष्य अचानक सर्व काही सोडून देतो. पद, प्रतिष्ठा, संपत्ती, नाती, चिंता, स्वप्नं, संघर्ष, यश-अपयश - सगळं काही मागे राहतं. झोपेच्या दारातून आत जाताना तो काहीही सोबत घेऊन जाऊ शकत नाही.
हे केवळ झोपणं नसतं.
हे एका अज्ञात शक्तीसमोर केलेलं पूर्ण समर्पण असतं.
कारण झोप म्हणजे एक छोटासा मृत्यू आणि सकाळ म्हणजे एक नवा जन्म. रात्री आपण स्वतःला विश्वाच्या स्वाधीन करतो. आपल्या हृदयाची धडधड, श्वासांची लय, शरीरातील असंख्य प्रक्रिया हे सर्व आपण नियंत्रित करत नसतो. तरीही काही अदृश्य कृपा आपल्याला सांभाळत असते.
कधी विचार केला आहे?
झोपताना आपल्याला खात्री नसते की पहाटे डोळे उघडतीलच. तरीही आपण निर्धास्तपणे निद्राधीन होतो. हा विश्वास कुठून येतो?
कदाचित तो विश्वास आपल्या आत्म्याला त्या परमचैतन्याशी असलेल्या नात्यातून मिळत असावा.
ध्यानात साधक जाणीवपूर्वक स्वतःला शांततेकडे नेतो. पण झोपेत निसर्ग स्वतः आपल्याला त्या शांततेच्या गर्भात घेऊन जातो. म्हणूनच गाढ झोपेत एक अवर्णनीय आनंद असतो.
त्या क्षणी ना इच्छा असते, ना अपेक्षा, ना दुःख, ना सुख.
फक्त अस्तित्व असतं...
निराकार...
निर्विचार...
निशब्द...
आणि कदाचित त्या गहन शांततेत आत्मा क्षणभर स्वतःच्या मूळ स्वरूपाला स्पर्श करत असतो.
पहाट होते.
पूर्व दिशेला प्रकाशाचा पहिला किरण जन्म घेतो.
आपले डोळे उघडतात.
श्वास अजूनही सुरू असतो.
हृदय अजूनही धडधडत असतं.
आणि जीवन पुन्हा एकदा आपल्याला हाक देतं.
तो क्षण साधा नसतो.
ती कृपा असते.
कारण प्रत्येक सकाळ ही आपल्या पात्रतेमुळे मिळत नाही; ती आपल्याला दिलेली एक नवीन संधी असते.
विश्व जणू हळूच सांगत असतं.
"अजून तुझा प्रवास पूर्ण झालेला नाही. अजून काही अनुभव घ्यायचे आहेत. अजून काही कर्म पूर्ण करायची आहेत."
अध्यात्माची सुरुवात कदाचित याच जाणिवेतून होते.
की जीवनावर आपला अधिकार नाही, फक्त सहभाग आहे.
आपण या विश्वाचे मालक नाही.
आपण केवळ निमित्त आहोत.
जेव्हा मनुष्य रात्री झोपताना संपूर्ण समर्पण करतो आणि सकाळी उठताना कृतज्ञतेने मस्तक झुकवतो, तेव्हा त्याचं प्रत्येक श्वास ध्यान बनतो, प्रत्येक दिवस साधना बनतो आणि प्रत्येक रात्र ईश्वराच्या कुशीत विसावल्यासारखी वाटू लागते.
मग झोप ही फक्त विश्रांती राहत नाही. आणि जाग येणं ही फक्त दिनचर्या राहत नाही.
तो दररोज घडणारा एक गूढ आध्यात्मिक उत्सव बनतो.
जिथे प्रत्येक रात्र अहंकाराचा विसर्जन सोहळा असते आणि प्रत्येक पहाट आत्मजागृतीचा नवीन उदय.
ज्याला या रहस्याची अनुभूती आली, त्याला समजतं की जीवन हे जगायचं नसतं. ते कृतज्ञतेने स्वीकारायचं असतं.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा