हो... मी दिव्यांग आहे.
पण आयुष्य मला कधी हरवू शकलं नाही.
कारण प्रत्येक वेदनेनंतर मी पुन्हा उभा राहिलो.”
पण आयुष्य मला कधी हरवू शकलं नाही.
कारण प्रत्येक वेदनेनंतर मी पुन्हा उभा राहिलो.”
ही फक्त एक ओळ नाही,
तर माझ्या आयुष्याचा आरसा आहे.
संघर्षांनी भरलेल्या वाटेवर चालताना
मी अनेकदा पडलो,
तुटलो,
रडलो…
पण प्रत्येक वेळी पुन्हा उभा राहिलो.
माझं आयुष्य इतरांसारखं सहज नव्हतं.
जिथे काही लोक सहज चालत पुढे गेले,
तिथे मला प्रत्येक छोट्या गोष्टीसाठी लढावं लागलं.
कधी शरीर साथ देत नव्हतं,
तर कधी परिस्थिती.
पण सर्वात कठीण होतं ते
लोकांच्या नजरा सहन करणं.
आयुष्याने मला खूप काही शिकवलं…
अपमान गिळून शांत राहायला,
लोकांच्या शब्दांपेक्षा स्वतःवर विश्वास ठेवायला,
आणि कितीही अंधार असला
तरी हार मानायची नाही हे समजायला.
काही लोकांनी दयेने पाहिलं,
काहींनी कमी लेखलं,
तर काहींनी नकळत मन दुखावलं.
पण काळाने एक गोष्ट शिकवली
माणूस शरीराने नाही,
तर मनाने हरतो.
संघर्ष करत जगताना
एक गोष्ट मात्र मनाला सतत आधार देत राहिली.
ती म्हणजे निखळ आनंद.
सकाळच्या कोवळ्या उन्हात
कारणाशिवाय हसणारं एखादं छोटं मूल,
पावसात मनमोकळं भिजणारी माणसं,
किंवा दुसऱ्याच्या चेहऱ्यावर उमटलेलं समाधान.
यातच खरं आयुष्य दडलं आहे,
हे मला समजलं.
हे मला समजलं.
पूर्वी मला वाटायचं,
आनंद म्हणजे मोठं यश,
मोठ्या गोष्टी,
मोठी स्वप्नं…
पण आता जाणवतं
आनंद वस्तूंमध्ये नसतो,
तो मनामध्ये असतो.
दुसऱ्याच्या यशात मनापासून आनंद मानणं,
कोणाचं हसू पाहून स्वतःच्या डोळ्यात समाधान येणं,
आणि कुणाच्या आयुष्यात
क्षणभर का होईना,
प्रकाश बनून जाणं.
हाच तर खरा निखळ आनंद आहे.
झाडांकडे पाहिलं की
मला स्वतःचं आयुष्य दिसतं.
पतझड आली की पानं गळून पडतात,
क्षणभर सगळं संपल्यासारखं वाटतं.
पण काही दिवसांनी त्याच झाडावर
पुन्हा पालवी फुटते.
माझ्याही आयुष्यात अनेक पतझडी आल्या.
काही माणसं सोडून गेली,
काही नाती तुटली,
काही स्वप्नं अपुरी राहिली.
पण आशेची पालवी पुन्हा फुटत राहिली.
कारण मला समजलं
अंधार कायम राहत नाही,
वाईट वेळ कायम राहत नाही,
आणि संघर्षही कायमचा नसतो.
आज मी जे हसतो ना.
त्या हास्यामागे वेदना आहेत,
अश्रू आहेत,
अपमान आहेत,
रात्रभर जागून काढलेले क्षण आहेत.
पण तरीही मी जगतो.
कारण मला आयुष्यावर प्रेम आहे.
कारण मला आयुष्यावर प्रेम आहे.
दिव्यांगत्वाने मला कमजोरी नाही,
तर जगण्याची खरी ताकद दिली.
छोट्या छोट्या गोष्टींत आनंद शोधायला शिकवलं.
स्वतःवर प्रेम करायला शिकवलं.
आणि कितीही कठीण परिस्थिती आली,
तरी पुन्हा उभं राहायला शिकवलं.
आज प्रत्येक त्या व्यक्तीसाठी लिहितोय,
जी आतून कुठेतरी तुटलेली आहे.
विश्वास ठेवा
तुम्ही संपलेले नाही.
सूर्य रोज मावळतो,
पण दुसऱ्या दिवशी पुन्हा उगवतो.
त्याचप्रमाणे आयुष्यही
पुन्हा संधी देतं.
कारण जिंकणं म्हणजे नेहमी धावणं नसतं.
तर कितीही वेळा पडलो,
तरी पुन्हा उभं राहणं असतं.
आणि शेवटी...
दुसऱ्याच्या चेहऱ्यावर उमललेलं हसू पाहून,
ज्याच्या मनात समाधान फुलतं…
तोच माणूस खऱ्या अर्थाने श्रीमंत असतो. ❤️
आयुष्यात कितीही अंधार असला,
तरी पुन्हा उभं राहण्याची जिद्द तुमच्यातही आहे ना…?
©® सचिन कमल गणपतराव मुळे...
ज.तु.स.प.जि.प्र.प्र.परभणी, ९७६७३२३३१५
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा