पुण्यातील एका मोठ्या स्मशानभूमीत दुपारचे ३ वाजले होते. 'रोहन' (वय ३५), जो अमेरिकेत एका मोठ्या सॉफ्टवेअर कंपनीत व्हाईस प्रेसिडेंट होता, नुकताच फ्लाईटवरून उतरून थेट स्मशानभूमीत आला होता. त्याचे वडील, 'सदाशिवराव' (वय ७५), काल रात्री वारले होते. रोहनच्या हातात एक महागडा लॅपटॉप बॅग होता आणि डोळ्यावर रेबॅनचा चष्मा होता. त्याला घाम फुटला होता आणि तो सारखा घड्याळ बघत होता.
तिथे 'मोक्ष इव्हेंट मॅनेजमेंट' (अंत्यसंस्कार करणारी एजन्सी) चा माणूस, 'सुमित', उभा होता.
सुमितने सगळी तयारी करून ठेवली होती. लाकडं रचली होती, भटजी बोलावले होते, आणि सदाशिवरावांचा मृतदेह स्वच्छ अंघोळ घालून तयार ठेवला होता. रोहन आला. त्याने वडिलांच्या चेहऱ्याकडे एक नजर टाकली. डोळ्यातून एक-दोन थेंब पाणी आलं. त्याने सुमितला विचारलं:
"मिस्टर सुमित, सगळं रेडी आहे ना? मला ६ वाजताची रिटर्न फ्लाईट पकडायची आहे. उद्या माझी महत्त्वाची मीटिंग आहे. प्लीज लवकर उरका."
सुमितला आश्चर्य वाटलं. ज्या बापाने या मुलाला लहानाचा मोठा केला, त्या बापाच्या चितेजवळ थांबायला या मुलाकडे ३ तास सुद्धा नव्हते?
सुमितने शांतपणे मान डोलावली. विधी पार पडले. रोहनने भडाग्नी दिला. धुराचे लोट आकाशात गेले. रोहनने सुमितला बाजूला घेतलं आणि चेकबुक काढलं.
"सुमित, थँक्यू. तुम्ही चांगली व्यवस्था केलीत. तुमचं बिल किती झालं? ५० हजार? १ लाख? अमाऊंट सांगा, मी आताच चेक देतो. मला परत येता येणार नाही, अस्थिविसर्जन तुम्हीच करून टाका."
सुमितने रोहनकडे बघितलं. त्याच्या चेहऱ्यावर एक विचित्र हसू होतं. सुमितने खिशातून एक 'जुनी फाईल' काढली आणि रोहनच्या हातात दिली.
"साहेब, बिल द्यायची गरज नाही. तुमचं बिल 'पेड' (Paid) आहे."
रोहन गोंधळला. "पेड? कोणी भरले पैसे? माझ्या काकांनी?"
सुमित म्हणाला:
"नाही साहेब. ५ वर्षांपूर्वी सदाशिवराव (तुमचे वडील) आमच्या ऑफिसमध्ये आले होते. ते खूप आजारी होते. त्यांना चालता येत नव्हतं. त्यांनी मला विचारलं होतं - 'तुमचं पॅकेज काय आहे? मुलाला त्रास नको म्हणून सगळं करून देणार का?' आम्ही त्यांना पॅकेज सांगितलं. त्यांनी त्याच दिवशी ५०,००० रुपये ॲडव्हान्स जमा केला होता. आणि ही 'चिट्ठी' त्यांनी मला दिली होती. त्यांनी सांगितलं होतं की, 'माझा मुलगा आला की त्याला ही चिट्ठी दे. आणि जर तो आलाच नाही, तर तुम्हीच माझं काम करा.'"
सुमितने ती चिट्ठी रोहनला दिली. रोहनने थरथरत्या हाताने ती चिट्ठी उघडली. त्यात सदाशिवरावांच्या कापऱ्या अक्षरात लिहिलं होतं:
*"प्रिय रोहन,
बाळा, मला माहित आहे तू खूप बिझी आहेस. अमेरिकेत तुला श्वास घ्यायला वेळ नसतो. मला माहित आहे की, माझ्या मरणाची बातमी ऐकून तुला टेन्शन येईल. 'सुट्टी मिळेल का? तिकीट मिळेल का? मीटिंगचं काय होईल?' हे प्रश्न तुला पडतील. बाळा, तुझा वेळ आणि तुझं करिअर खूप महत्त्वाचं आहे. मी तुला वाढवलं ते यासाठीच की तू जग जिंकावंस. एका म्हाताऱ्याच्या प्रेतासाठी तू तुझं नुकसान करून घेऊ नकोस. म्हणून मी माझ्या मरणाची सोय आधीच करून ठेवली आहे. एजन्सीला पैसे दिलेत. ते सगळं करतील. तू आलास तर बरंच आहे, नाही आलास तरी मला राग नाही. फक्त एकच विनंती.
लहानपणी तुला शाळेत सोडायला जाताना मी तुझा हात कधीच सोडला नव्हता. आज जाताना, अग्नी देताना तुझा हात थरथरू देऊ नकोस. लवकर परत जा. तुझी बायको वाट बघत असेल.
तुझाच,
बाबा."*
चिट्ठी वाचून रोहनच्या हातातला चेकबुक खाली चिखलात पडलं. त्या स्मशानभूमीत, जिथे लाकडं जळण्याचा आवाज येत होता. तिथे आता रोहनचा 'अहंकार' आणि 'करिअरचा गर्व' जळून खाक झाला होता. तो गुडघ्यावर बसला.
तो ओरडला, "बाबा..!! माफ करा बाबा !"
रोहनने सुमितचे पाय धरले.
"सुमित, मला नाही जायचं अमेरिकेला ! मला माझ्या बाबांसोबत राहायचंय !
मी करोड रुपये कमवले, पण मी भिकारी निघालो !
माझ्या बापाने मरताना सुद्धा माझ्या 'मीटिंग'चा विचार केला आणि मी त्यांच्या शेवटच्या दर्शनाचा 'भाव' करत होतो?"
त्या दिवशी रोहन फ्लाईट पकडू शकला नाही. तो तिथेच, त्या जळत्या चितेसमोर रात्रभर बसून राहिला. कारण त्याला समजलं होतं की, 'प्री-पेड' फक्त सिमकार्ड असू शकतं, बापाचं प्रेम नाही. बापाचं प्रेम हे 'अनलिमिटेड' असतं आणि त्याची परतफेड जगातली कोणतीच करन्सी करू शकत नाही.
तुम्ही जगात कितीही मोठे व्हा, कितीही पैसे कमवा पण ज्या आई-वडिलांनी तुमची लंगोट बदलली, त्यांच्या शेवटच्या प्रवासात 'डायपर' बदलायची वेळ आली की नाक मुरडू नका. एजन्सी अंत्यसंस्कार करू शकते,
पण 'अश्रू' एजन्सीचे नसतात, ते रक्ताचेच लागतात.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा