प्रिया ही एक २४ वर्षांची गृहिणी (Housewife). दिसायला सुंदर आणि मॉडर्न. तिला इंस्टाग्रामवर 'रील्स' बनवायचं प्रचंड वेड होतं. तिचे १० हजार फॉलोअर्स होते आणि तिला अजून व्हायरल व्हायचं होतं. तिचा २ वर्षांचा मुलगा, 'अंश', खूप गोंडस होता. पण प्रियाचं लक्ष नेहमी मोबाईलमध्ये असायचं. अंश रडला तरी ती त्याला मोबाईल हातात द्यायची आणि स्वतः शूटिंगमध्ये मग्न व्हायची. एक दिवस, दुपारची वेळ होती. प्रियाने नवीन ट्रेंडिंग गाण्यावर डान्स रील बनवायचं ठरवलं होतं. तिने छान साडी नेसली, मेकअप केला आणि हॉलमध्ये रिंग लाईट लावला. अंश जमिनीवर खेळत होता. प्रियाने मोबाईल स्टँडवर लावला आणि ती डान्स प्रॅक्टिस करू लागली. गाण्याचे बोल होते - "नच ले, नच ले..." प्रिया कॅमेऱ्यात बघून हावभाव करत होती. तिला जग विसर पडला होता.
अंश खेळता खेळता बाल्कनीकडे गेला. त्यांचे घर ७ व्या मजल्यावर होतं. बाल्कनीचा दरवाजा उघडाच होता, कारण प्रियाला नैसर्गिक उजेड (Natural Light) हवा होता व्हिडिओसाठी. अंशने बाल्कनीच्या ग्रीलमधून खाली पाहिलं. त्याला खाली उडणारे पक्षी दिसले. तो ग्रीलवर चढण्याचा प्रयत्न करू लागला. तिथे एक जुनी खुर्ची ठेवली होती, जी प्रियानेच कपडे वाळत घालण्यासाठी तिथे ठेवली होती आणि काढायला विसरली होती.
अंश त्या खुर्चीवर चढला. आता तो ग्रीलच्या वरच्या काठापर्यंत पोहोचला होता. तो खाली वाकून बघत होता. "पक्षी... पक्षी..." तो आनंदाने ओरडला.
आत हॉलमध्ये... प्रिया गाण्याच्या तालावर मग्न होती. तिने हेडफोन्स घातले होते जेणेकरून गाण्याचा बीट नीट ऐकू येईल. तिला अंशचा आवाज ऐकू आला नाही. तिने कॅमेरा रेकॉर्डिंग चालू केलं होतं. ३... २... १... ॲक्शन !
बाहेर बाल्कनीत... अंशचा तोल गेला. त्याचे इवलेसे हात ग्रीलवरून सटकले. तो ओरडला, "मम्मा !!!" आणि... तो ७ व्या मजल्यावरून खाली कोसळला. प्रियाला काहीच कळलं नाही. तिचा डान्स संपला. ती धावत मोबाईलकडे गेली. "वा! काय भारी शॉट आलाय! हे नक्की व्हायरल होणार!" तिने व्हिडिओ प्ले केला. ती व्हिडिओ बघत होती. तिचे डान्स मुव्ह्ज परफेक्ट होते. पण... जेव्हा ती व्हिडिओ बारकाईने बघू लागली, तेव्हा तिला बॅकग्राउंडला (खिडकीच्या काचेत) एक सावली दिसली. ती सावली बाल्कनीतून खाली पडतानाची होती.
प्रियाचं काळीज धस्स झालं. तिने मागे वळून पाहिलं. अंश तिथे नव्हता. बाल्कनीची खुर्ची तशीच होती. ती धावत बाल्कनीत गेली. तिने खाली पाहिलं... खाली सोसायटीच्या पार्किंगमध्ये लोकांची गर्दी जमली होती. आणि त्या गर्दीच्या मधोमध रक्ताच्या थारोळ्यात तिचा अंश पडला होता.
प्रियाच्या घशातून आवाजच फुटला नाही. ती वेड्यासारखी खाली धावली. तिने अंशला उचललं. त्याचं डोकं फुटलं होतं. तो हालचाल करत नव्हता. ती ओरडली, "बाळा... उठ ना! मम्मा आलीये ! उठ ना रे!" पण अंशने डोळे उघडले नाहीत. ज्या हातांनी त्याला वाचवायचं होतं, ते हात रील पोस्ट करण्यासाठी कॅप्शन टाईप करत होते.
पोलीस आले. त्यांनी तो व्हिडिओ पुरावा म्हणून जप्त केला. त्या व्हिडिओमध्ये स्पष्ट दिसत होतं - प्रिया हसत डान्स करत होती, आणि तिच्याच मागे, खिडकीतून तिचा मुलगा मृत्यूच्या दरीत कोसळत होता. तो व्हिडिओ व्हायरल झाला. पण 'लाईक्स' साठी नाही, तर 'एका आईच्या बेजबाबदारपणाचा पुरावा' म्हणून.
आज प्रिया वेड्यांच्या इस्पितळात आहे. ती कोणाशीच बोलत नाही. ती फक्त हवेत बोट फिरवते, जणू काही ती मोबाईलवर स्क्रोल करत आहे. आणि अचानक जोरात ओरडते - "कट! कट! पुन्हा शूट करूया! माझा अंश पडला नाहीये, तो ॲक्टिंग करतोय! कट करा व्हिडिओ!"
पण आयुष्य हे रील नसतं, जिथे 'रिटेक' (Retake) घेता येतो. एकदा चूक झाली की ती कायमची असते. सोशल मीडिया हे मनोरंजनासाठी आहे, जगण्यासाठी नाही. तुमच्या लाईक्स आणि फॉलोअर्सपेक्षा तुमची मुलं लाखमोलाची आहेत. मुलांकडे दुर्लक्ष करून मोबाईलमध्ये डोकं घालू नका. तो एक क्षण तुमचं पूर्ण आयुष्य उद्ध्वस्त करू शकतो.
Post by vanita prabhane
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा