दररोज सकाळी ७:३० वाजता, म्हातारा मार्टिन शहराच्या मध्यभागी असलेले त्याचे छोटेसे घड्याळाचे दुकान उघडत असे. वय ७८ वर्षांचे असतानाही त्याचे हात अजूनही सर्वात स्थिर होते. लोक म्हणायचे की तो जखमांवर उपचार करणाऱ्या व्यक्तीप्रमाणेच घड्याळे दुरुस्त करतो - असीम संयमाने.
एके पावसाळी दुपारी, ३२ वर्षीय डॅनियल - ज्याचा चेहऱ्यावर कसलातरी ताण स्पष्टपणे दिसत होता - दुकानात आला. त्याने त्याचे महागडे घड्याळ काउंटरवर ठेवले, “मला हे तातडीने दुरुस्त करायचे आहे. हे आठवड्यातून दोन मिनिटे मागे जाते आणि माझ्या महत्त्वाच्या बैठका असतात. उद्यापर्यंत ते तयार करू शकाल का?”
मार्टिनने प्रथम डॅनियलकडे पाहिले, नंतर घड्याळाकडे.
“घड्याळे माणसांसारखी असतात,” तो शांतपणे म्हणाला. “जेव्हा तुम्ही त्यांना खूप घाई करता तेव्हा आत काहीतरी बिघडू लागते.”
डॅनियलने उतावीळपणे त्याच्या फोनकडे पाहिले. "ते एकदम व्यवस्थित चालायला हवं आहे."
“तीन दिवस लागतील,” मार्टिनने उत्तर दिले.
“अशक्य! उद्यापर्यंत तुम्ही ते तयार केले तर मी दुप्पट पैसे देईन.”
मार्टिनने डोके हलवले आणि घड्याळ ड्रॉवरमध्ये ठेवले. "तीन दिवसांनी परत ये. दरम्यान, हे घे."
त्याने डॅनियलला एक जुने ब्रॉंझचे पॉकेट घड्याळ दिले. डॅनियलने ते अनिच्छेने घेतले - त्याच्याकडे पर्याय नव्हता.
पुढील काही दिवसांत, डॅनियलला काहीतरी विचित्र जाणवले. ते जुने घड्याळ वेळ वेगळ्या पद्धतीने दाखवत असे: काही तास कायमचे टिकणारे वाटत होते, तर काही क्षणातच निघून जात असत. कंटाळवाण्या बैठकींमध्ये, काटे हलतच नव्हते. पण जेव्हा त्याने त्याच्या लहान मुलीसोबत जेवण केले तेव्हा वेळ अगदी भुर्रकन उडून गेला.
तिसऱ्या दिवशी, डॅनियल परत आला - उत्सुक आणि थोडा अस्वस्थ.
"हे घड्याळ तुटलेले आहे. अनियमित वेळ दाखवते."
मार्टिन हसला, "ते तुटलेले नाही. ते तुमच्या आत्म्याशी जुळलेले आहे, उपग्रहांशी नाही. ते तुम्ही कसे जगता यावरून वेळ मोजते, फक्त संख्येने नाही."
त्याने डॅनियलचे दुरुस्त केलेले घड्याळ परत दिले.
"जर तुम्ही तुमचं आयुष्य असंच फुकट घालवत राहिलात, तर हे पुन्हा बंद पडेल."
डॅनियलने गोंधळून दोन्ही घड्याळांकडे पाहिले...
“लोक दिवसातून शंभर वेळा वेळ तपासतात, पण त्यांच्याकडे वेळ असल्याचं कधीच दिसत नाही,” मार्टिन पुढे म्हणाला. “रिकाम्या मनगटांवर परिपूर्ण घड्याळे.”
“तर तुम्ही काय सुचवाल?” डॅनियलने विचारले, आता त्याला खरोखर रस वाटू लागला होता.
“समजून घ्या की दोन प्रकारचे वेळ असतात: निघून जाणारा वेळ आणि तुम्ही जगत असलेला वेळ. माझ्या वडिलांनी मला सांगितले: घड्याळ सेकंद मोजू शकते, परंतु क्षण फक्त तुमचे हृदय मोजू शकते.”
“दुरुस्तीसाठी मी तुमचे किती देणे लागतो?”
“घड्याळासाठी, पन्नास युरो. वेळेबद्दलच्या धड्यासाठी... तुम्ही वेगळ्या पद्धतीने जगून पैसे द्या.”
आठवड्यांनंतर डॅनियल परत आला आणि त्याने खिशातील घड्याळ काउंटरवर ठेवले.
“काही चूक आहे का? ते तुटले का?” मार्टिनने विचारले.
"नाही," डॅनियल हसला. "मला ते घड्याळ विकत घ्यायचे आहे. मी शहरातली माझी नोकरी सोडली. मी इथे माझा स्वतःचा व्यवसाय उघडत आहे. आता माझ्या मुलीला शाळेतून आणण्यासाठी माझ्याकडे काही तासांचा वेळ आहे."
मार्टिनने उत्तर दिले, "सर्वात मौल्यवान घड्याळे विकली जात नाहीत. ती फक्त दिली जातात. ती जपून ठेवा. एके दिवशी तुम्हाला कळेल की जीवनाला तुमची गरज असताना तुम्ही तिथे असणे म्हणजे खरी नियमितता."
त्या हिवाळ्यात, मार्टिनचे निधन झाले. आपल्या मृत्युपत्रात, त्याने दुकान डॅनियलच्या नावावर केले आणि एक चिठ्ठी लिहिली.
"घड्याळे दुरुस्त करणे हे आयुष्य दुरुस्त करण्यापेक्षा कमी महत्त्वाचे आहे हे ज्याला कळले, त्याच्यासाठी…"
आता, जर तुम्ही त्या छोट्या दुकानाला भेट दिली तर तुम्हाला दारावर एक पाटी दिसेल, "आम्ही वेळ विकत नाही. आम्ही तुम्हाला तो कसा जगायचा, याची आठवण करून देतो."
कधीकधी आपल्याला आपले घड्याळ थांबण्याची आवश्यकता असते - जेणेकरून आपले हृदय पुन्हा धडधडू शकेल.
नमोस्तुते !.
एका इंग्रजी लघुकथेचे स्वैर भाषांतर.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा