जीवनाच्या उंच भिंतीवर चढत असताना, कधीकधी आपण विसरतो की त्याचा पाया कुठे आहे. धावत्या जीवनात, भविष्याचे स्वप्न रचताना, कामाच्या गर्दीत, आपण एक गोष्ट ढोसळून टाकतो – ती म्हणजे आईची काळजी आणि बाबांचा आधार. जिथे आईचे ओझरतं हात माझ्या कपाळावरून घाम पुसायचा, तिथे आज फक्त ऍप्सची नोटिफिकेशन्स दिसतात. जिथे बाबांच्या खांद्यावर डोके ठेऊन निश्वास सोडायचो, तिथे आज फक्त प्रोजेक्ट्सचे प्रेशर दिसते. हीच जीवनाची सत्यता आहे का? की आपणच कुठेतरी चुकतो आहोत?
आई म्हणजे फक्त एक शब्द नाही, तर एक संपूर्ण विश्व आहे. तिच्या मायेच्या सावलीत सुरक्षितता आणि बंधनाची भावना असते. तिचा स्पर्श म्हणजे औषध, तिचा आवाज म्हणजे संगीत, तिची चिंता म्हणजे प्रार्थना. ती आपल्या यशाच्या क्षणी अदृश्य राहून, दुःखाच्या क्षणी सर्वात पुढे उभी असते. तिच्याशिवाय घर फक्त इमारत बनते, जेवण फक्त खाण्याची क्रिया राहते, आणि सुट्ट्या फक्त दिवसांची गणती.
बाबा म्हणजे मूक भाषेतली प्रचंड मैत्री. त्यांचे शब्द कमी, पण अर्थ खोल. त्यांची छत्रछाया म्हणजे आपल्या धाडसाला पाठीचा कणा. त्यांच्या कठोर शिस्तीमागे लपलेली काळजी, त्यांच्या "नाही" मध्येही असलेली "होय"ची छटा – हे सर्व आपल्याला जीवनाच्या संघर्षासाठी सज्ज करते. ते आपल्या पाऊलखुणा न पाहता, आपल्या मार्गातील काटे स्वतःच्या पायांनी चिरडत नेतात. त्यांच्याशिवाय जीवनातील निर्णय कोडे बनतात, आणि विजयही अर्थहीन वाटू लागतो.
पण आजच्या या आधुनिक जगात, आपण या दोन स्तंभांपासून दूर जात आहोत. वेगळे राहणे, स्वतंत्र जगणे हे यश म्हणून साजरे करत आहोत. पण कधीतरी, एकटेपणाच्या रात्रीत, हृदयाला जखम करणारा प्रश्न उठतो – "हे सर्व कोणासाठी?" आई-बाबांनी बांधलेली मूल्ये, दिलेले संस्कार आणि शिकवलेली मानवता हीच तर आपली खरी ऐश्वर्ये आहेत. ते नसताना, भौतिक समृद्धीही रिकामी वाटते.
त्यांच्या हस्ते दिलेले संस्कार, सांगितलेल्या गोष्टी, दाखवलेला मार्ग – हेच आपल्या व्यक्तिमत्त्वाचे मूळ घटक आहेत. ते जिवंत असताना त्यांना वेळ देणे, आदर देणे, प्रेम व्यक्त करणे हे आपले सर्वात महत्त्वाचे कर्तव्य आहे. कारण एक दिवस असं येते, जेव्हा फोनवरची कॉल्स अनअँस्वर्ड राहतात, आणि मागे राहतात फक्त आठवणी. त्या आठवणींच्या आधारे जगण्यापेक्षा, आजच्या क्षणी त्यांच्या सहवासात जगणे श्रेयस्कर आहे.
आई-बाबांचे अस्तित्व हेच आपल्या जीवनाला पूर्णता देते. त्यांच्या प्रेमाशिवाय, आशीर्वादाशिवाय, हाका-माराशिवाय जीवन केवळ अधुरे आणि अर्थहीन राहते. त्यांच्यासोबतचे क्षण हेच जीवनाचे खरे देणे आहे. हे ओळखूनच आपण खरं तर "जगत" आहोत.
- विकास पाईकराव
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा