पुण्यातील एका सोसायटीत 'महेश' आणि 'सुप्रिया' राहत होते. महेश एका बँकेत मॅनेजर होता. सुप्रिया गृहिणी होती. त्यांचा संसार सुखाचा होता, पण गेल्या ६ महिन्यांपासून महेशच्या मनात एक 'संशयाची पाल' चुकचुकत होती.
महेशला जाणवलं होतं की, दर महिन्याच्या ५ तारखेला सुप्रिया त्याच्या खात्यातून १०,००० रुपये काढते. आणि दुसरं म्हणजे, दररोज दुपारी १२ ते २ या वेळेत ती घरात नसते. तिचा फोनही 'नॉट रिचेबल' असतो.
महेशने विचारलं तर ती उडवाउडवीची उत्तरं द्यायची.
"मैत्रिणीकडे गेले होते", "मंदिरात गेले होते".
महेशचा संशय बळावला. "हिला नक्कीच बाहेर कुणीतरी भेटलंय. माझे पैसे ती कुणाला तरी देतेय."
त्याचा राग अनावर झाला. त्याने ठरवलं, आज या गोष्टीचा सोक्षमोक्ष लावायचाच.
५ तारीख उजाडली. महेश सकाळी ऑफिसला गेला, पण अर्ध्या रस्त्यातून परत आला. त्याने आपली बाईक बिल्डिंगच्या खाली लपवली. दुपारचे १२ वाजले. सुप्रियाने एक 'जेवणाचा डबा' भरला, पर्समध्ये पैशांचं बंडल टाकलं आणि ती रिक्षा करून निघाली. महेशने गुपचूप तिचा पाठलाग सुरू केला. रिक्षा शहराबाहेरच्या एका 'कुष्ठरोग निवारण केंद्राच्या' (Leprosy Center) मागे असलेल्या एका पडक्या चाळीजवळ थांबली. ती जागा खूप भयानक आणि घाणेरडी होती. सुप्रिया तिथे उतरली. तिने ओढणीने चेहरा झाकला आणि एका शेवटच्या खोलीत शिरली. महेशच्या डोक्यात रागाची लाट उसळली. "माझी बायको...अशा जागी? नक्कीच तिचा 'तो' इथे लपून बसलाय."
महेश दाराजवळ गेला. आतून हसण्याचा आणि गप्पांचा आवाज येत होता. सुप्रियाचा आवाज आला:
"अरे, आज तुझ्या आवडीची पुरणपोळी आणलीये. गरम आहे, लवकर खाऊन घे."
एक पुरुषी आवाज आला:
"वहिनी... कशाला करतेस ग एवढा त्रास? महेशला कळलं तर तो तुला घराबाहेर काढेल. तू इथं येऊ नकोस."
हे ऐकताच महेशचा संयम सुटला. तो स्वतःच्या बायकोला आणि त्या 'तिसऱ्या माणसाला' रंगेहाथ पकडण्यासाठी, रागाने लाथ मारून दरवाजा तोडून आत शिरला.
"सुप्रिया! तुझी ही हिंमत ! माझ्या पैशावर तू...!!!"
महेशचे शब्द तोंडातच अडकले. कारण समोरचं दृश्य बघून त्याच्या अंगातलं रक्त गोठलं. त्या खोलीत जमिनीवर, एका फाटक्या गादीवर, एक माणूस बसला होता. त्याचे दोन्ही पाय गुडघ्यापासून तुटलेले होते (तो अपंग होता). त्याचे कपडे मळके होते. पण तो चेहरा...तो चेहरा अनोळखी नव्हता. तो माणूस दुसरा तिसरा कोणी नसून, महेशचा सख्खा मोठा भाऊ 'सुरेश' होता. महेशला धक्का बसला. ५ वर्षांपूर्वी, सुरेश घरातून २५ लाख रुपये घेऊन पळून गेला होता (असं महेशला वाटत होतं). त्यामुळेच वडिलांना हार्ट अटॅक आला होता आणि महेशने भावाला 'मेलेला' मानलं होतं.
महेश ओरडला, "हा... हा चोर इथे काय करतोय? आणि सुप्रिया तू? तू याला जेवण भरवतेयस? ज्याने आपल्या बाबांना मारलं?"
सुप्रिया रडत मध्ये आली. तिने महेशचे पाय धरले.
"महेश, थांबा ! दादा चोर नाहीत ! तुम्ही ५ वर्षांपासून ज्या गैरसमजात जगत आहात, ते सत्य आज बघाच !"
सुप्रियाने कपाटातून एक जुनी फाईल काढली आणि महेशच्या हातावर फेकली.
ती रडत म्हणाली:
*"महेश, ५ वर्षांपूर्वी दादा पैसे घेऊन पळाले नव्हते. तुम्हाला आठवतंय? तुम्हाला 'कॅन्सर' झाला होता. डॉक्टरांनी सांगितलं होतं, ऑपरेशनसाठी २५ लाख लागतील, नाहीतर तुम्ही वाचणार नाही.
बाबांकडे पैसे नव्हते. दादाने स्वतःची किडनी विकली नाही, तर तो एका सावकाराकडे गेला.
तिथे पैशांवरून मारामारी झाली. त्या गुंडांनी दादाला चौथ्या मजल्यावरून खाली फेकलं.
दादाचे दोन्ही पाय निकामी झाले. तो कायमचा अपंग झाला. पण बेशुद्ध होण्याआधी दादाने त्या मित्राला सांगितलं होतं.
'हे २५ लाख महेशच्या ऑपरेशनसाठी दे. पण त्याला सांगू नकोस की मी अपंग झालोय. नाहीतर तो ऑपरेशन करणार नाही. त्याला सांग मी पैसे चोरून पळून गेलो. तो मला शिव्या देईल, चालेल... पण तो जगला पाहिजे.'
तुमच्या ऑपरेशनचे पैसे दादाने स्वतःचे पाय गमावून दिले होते महेश ! आणि तुम्ही? तुम्ही त्याला चोर समजत होतात? मला लग्नानंतर हे सत्य कळलं. दादा इथे या नरकात एकटा सडत होता. म्हणून मी तुम्हाला न सांगता, तुमच्याच पैशातून दादाची सेवा करत होते. कारण ज्या भावामुळे माझा 'कुंकू' (तुम्ही) जिवंत आहे, त्या भावाला मी उपाशी कसं ठेवू?"
हे ऐकून महेशच्या हातातली फाईल खाली पडली. ज्या भावाला तो ५ वर्षे 'गद्दार' म्हणून शिव्या घालत होता. त्या भावाने स्वतःच्या आयुष्याची राखरांगोळी करून महेशला 'जीवनदान' दिलं होतं. समोरच्या गादीवर बसलेला सुरेश, ज्याचे पाय नव्हते, तो अपराधी भावनेने मान खाली घालून बसला होता.
"महेश... नको रे वहिनीला रागावू. तिची चूक नाही. मीच तिला शपथ घातली होती."
महेशला स्वतःची इतकी घृणा वाटली की तो तिथेच जमिनीवर कोसळला. तो रांगत आपल्या भावाच्या तुटलेल्या पायांकडे गेला. त्याने ते पाय आपल्या छातीशी कवटाळले आणि तो लहान मुलासारखा हंबरडा फोडून रडला.
"दादा...!! मला माफ कर दादा ! मी किती नीच आहे. मी तुला चोर समजलो आणि तू तर देव निघालास."
त्या दिवशी महेशने सुरेशला उचलून कडेवर घेतलं.
"दादा, आता तू या चाळीत नाही, तर त्या घरात राहशील ज्याच्यावर फक्त माझा नाही, तर तुझ्या त्यागाचा हक्क आहे."
डोळ्यांनी पाहिलेलं आणि कानांनी ऐकलेलं नेहमीच सत्य नसतं. कधीकधी आपल्या माणसांनी केलेला 'त्याग' इतका मोठा असतो की तो लपवण्यासाठी त्यांना 'बदनामी'चा मुखवटा घालावा लागतो. नात्यात संशय घेण्याआधी संवादाचा पूल बांधा, कारण एकदा तुटलेलं मन आणि गमावलेली माणसं पुन्हा जोडता येत नाहीत.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा