पत्नी माहेरी जाऊन पाच दिवस झाले होते, भांडण होऊन ती निघून गेली होती. सतीशला झोपच येत नव्हती. तो सारखा या कुशीवरून त्या कुशीवर करत होता. रात्रीचा एक खडूस होता.. अचानक पत्नीचा फोन आला. त्याने लगेच उचलला. फोन उचलताच राधिका म्हणाली, “अजून झोपला नाहीस?”
सतीश पटकन म्हणाला, “तू पण तर जागी आहेस ना?”
थोडा वेळ शांतता पसरली. मग सतीशला जाणवलं की ती रडतेय. तो म्हणाला, “काय झालं? तूच तर म्हणाली होतीस की आता कधीच परत येणार नाहीस. ना फोन करणार. माझ्यासारख्या खडूस माणसासोबत तुला राहायचंच नाही ना? मग आता रडतेयस का?”
राधिकेने बराच वेळ उत्तर दिलं नाही. मग स्वतःला सावरत ती म्हणाली, “तू पुरुष आहेस ना... एका स्त्रीच्या भावना तुला कधीच समजणार नाहीत. जेव्हा एखादी स्त्री म्हणते की मी माहेरी जाते, तेव्हा ती खरंच जायला निघत नाही. ती फक्त एवढीच अपेक्षा ठेवते की तु तिला थांबवावं... म्हणावं की ‘तुझ्याशिवाय मन लागत नाही, जाऊ नकोस.’
जेव्हा ती एखाद्या आजाराचं कारण सांगते तेव्हा ती फक्त एवढंच बघते की तू विचारतोस का? काळजी घेतोस का? पण तुला तर पत्नीचे थोडे नखरेही सहन होत नाहीत.”
सतीश शांत होता.
राधिका पुढे म्हणाली, “पाच दिवस झाले माहेरी आलेय. एक क्षणही असा गेला नाही की मी तुझ्या फोनची वाट पाहिली नाही. एक रात्र सुद्धा नीट झोप नाही लागली. तुझ्या हाताला उशी करून झोपायची सवय जी लागलीय.”
हे ऐकून सतीश म्हणाला, “मीसुद्धा कुठे झोपू शकलोय... थोडासा जरी खट आवाज झाला की धावत दरवाज्याकडे जातो... वाटतं कदाचित तू परत आलीस. तुझ्याशिवाय सगळं घर रिकामं वाटतंय.”
हे ऐकून राधिकाच्या मनाला एक दिलासा मिळाला. ती म्हणाली, “चल मग, आता ये मला घेऊन जायला.”
सतीश म्हणाला, “सकाळी येतो. इतक्या रात्री तीस किलोमीटरचा प्रवास करणं सोपं नाही.”
राधिका हट्ट करत म्हणाली, “मला माहिती नाही कसा येशील, पण आत्ता ये. इथे येऊन झोप. सकाळी जाऊ. पहिल्यांदाच मी एकटी माहेरी आलीये. बायका वेगळ्याच चर्चा करत आहेत. तू आत्ताच आलास, तरच माझ्या मनाला शांतता मिळेल.”
सतीश म्हणाला, “येतो मी.”
पत्नीच्या मनाला दिलासा मिळावा म्हणून तो अर्ध्या रात्री सासरी पोहोचला. राधिकाने त्याला पाहताच मिठी मारली. पाच दिवसांचं बेचैन मन, नवऱ्याचा स्पर्श होताच शांत झाला.
जेव्हा एकमेकांची सवय लागते, तेव्हाच खऱ्या अर्थाने नवरा-बायकोचं नातं सुरू होतं.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा