आई अगं अमेरिकेला जायची संधी मला परत देखील मिळेल. पण बाबांना ह्या अवस्थेत सोडून माझा पाय निघणार नाही इथून. मी ऑफिसमध्ये उद्या कळवून टाकीन माझा निर्णय."
माझं बोलणं ऐकून घरात पूर्ण सन्नाटा पसरला. आई, दादा, वहिनी आणि दादाची बच्चेकंपनी अवाक् होऊन माझ्याकडे बघत होते. दादा काही बोलणार इतक्यात मीच पुढे होऊन दादाचे दोन्ही हात पकडून म्हटले,
" दादा, तु नको आग्रह करूस. मला माहीत आहे की तु आणि वहिनी खंबीरपणे सगळं छानपैकी सांभाळून घ्याल आईच्या सोबतीने.पण तरीही माझा पाय नाही निघणार घरातून. आजवर माझ्या शिक्षणासाठी कमी का कष्ट घेतले आहेत तुम्ही दोघांनी. आपल्या बेताच्या परिस्थितीत तु तुझी बुध्दीमत्ता गुंडाळून ठेवून फक्त पदवीधर होऊन नोकरी पकडलीस. बाबांनी आपल्या राहत्या घरावर कर्ज काढून माझं महागडं शिक्षण पूर्ण केले. माझ्या पहिल्याच नोकरीत वर्षभरातच आमच्या परदेशी कंपनीच्या मुख्यालयात प्रशिक्षणासाठी माझी निवड होणे सगळं अभिमानास्पद आणि गौरवास्पद जरूर आहे आपल्या सर्वांसाठी. बाबांसाठी तर आणखी जास्त. दोन आठवड्यांपूर्वी ही बातमी ऐकून सगळ्यात जास्त आनंद त्यांनाच झाला होता. गणपतीच्या देवळात पेढे ठेवून आले होते ते.पण आठवड्यानंतर त्यांना अचानक झालेला जीवघेणा अपघात. आख्खं घर हादरलं जेव्हा ही बातमी पोलीस घेऊन दारात उभे राहिले तेव्हा. दादा अरे बाबा म्हणजे माझ्या आयुष्यावर अभिमानाने फडकणारा झेंडा आहे. नेहमीची नोकरी करत त्यांनी कित्येक वर्षे अर्धवेळ नोकरी देखील केली. तुझ्यावर शिक्षणाच्या बाबतीत जो अन्याय त्यांना नाईलाजाने करायला भाग पाडला परिस्थितीने तीच पुनरावृत्ती त्यांना माझ्या बाबतीत होऊ द्यायची नव्हती. म्हणूनच पहाटे सात वाजता घर सोडताना उभारलेला कष्टांचा झेंडा पार रात्री दहा वाजता घरी आल्यावर ते उतरवायचे. हा उपक्रम अव्याहतपणे कित्येक वर्षे सुरू होता. ह्याच झेंड्याला खणखणीत सलाम ठोकत मी माझा खर्चिक अभ्यासक्रम पूर्ण केला आणि नवीन नोकरीत उच्च पदावर रूजू झालो.
दादा ,अरे परदेशी कंपनीच्या मुख्यालयातील माझं प्रशिक्षण कमीत कमी सहा महिन्यांचे आहे. बाबांना ह्या अवस्थेत तुम्हा सगळ्यांवर सोडून मला तिथे जाणं शक्य नाही. मी माझ्या मनाला पूर्णपणे समजावलं आहे. तुम्ही देखील सगळ्यांनी समजून घ्या 🙏 नशिबात असेल तर अशी संधी भविष्यात देखील मिळेल मला. मी ह्या बाबतीत सकारात्मक आहे.
बाबांचा आजवरच्या कष्टांचा झेंडा सध्यातरी फडकणार नाही. म्हणूनच इथेच राहून त्यांची सर्वोतोपरी काळजी घेऊन, शुश्रुषा करून मी त्या झेंड्याला परत स्वाभिमानाच्या आकाशात लवकरात लवकर फडकवण्याचा काटेकोर प्रयत्न करणार आहे. आजपासून बाबांच्या आजारपणाची सगळी जबाबदारी मी माझ्याकडे घेत आहे. नोकरी सांभाळून मी जे अंगावर पडेल ते सगळं करीन. म्हणूनच मला परदेशी जायचं नाही सध्यातरी.
दादाने मला माझं बोलणं ऐकून घट्ट मिठी मारली आणि आईला म्हणाला, "बघ आई, तुझा हा लाडोबा खरंच खुप मोठा झाला आता. नशीबवान आहात तुम्ही दोघंही आम्हा दोघांच्या बाबतीत. तुमची शिकवण आणि आमच्यावर केलेले संस्कार आज ह्या तुझ्या लाडोबाच्या तोंडून घडाघडा वदले गेले. आता बघच तु बाबांच्या तब्येतीत लौकरात लौकर सुधारणा होऊन ते घरी सुखरूप परततील."
"असेच रहा दोघंही. मी दृष्ट काढते दोघांची" असं म्हणून आई स्वयंपाकघरात गेली आणि दादाने मारलेली मिठी आणखी घट्ट करत मी त्याच्या खांद्यावर डोकं ठेवून आतापर्यंत डोळ्यांत रोखून धरलेले अश्रू सोडून मोकळा झालो.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा