३० वर्षांनी मी माझ्या एका जुन्या मित्राला पाहिलं. एका हॉटेलच्या लॉबीमध्ये तो भेटला. तो अगदी साध्या कपड्यांमध्ये होता. त्याचं साधेपण पाहून मला थोडं समाधान वाटलं. तो माझ्या जवळ आला आणि म्हणाला, “तुला भेटून खूप आनंद झाला.” तो आर्थिकदृष्ट्या थोडा कमकुवत वाटत होता.
आम्ही एकमेकांचे फोन नंबर आणि संपर्क माहिती शेअर केली. मी जेव्हा त्याला माझा नंबर दिला, तेव्हा त्याच्या चेहऱ्यावर एक आनंदाचं हास्य होतं. थोड्या अभिमानाने मी त्याला सांगितलं की मी त्याला माझ्या नवीन रेंज रोव्हरमध्ये घरी सोडतो. मी त्याला गाडी दाखवली, पण त्याने नम्रपणे नकार दिला आणि सांगितलं की त्याने स्वतःची गाडी बोलावली आहे. ती गाडी जुनी होती – २००१ ची होंडा. पण त्याच्या शांत हास्यामध्ये आत्मविश्वास झळकत होता.
दुसऱ्या दिवशी मी त्याला माझ्या घरी जेवायला बोलावलं. मी त्याला माझं यश आणि संपत्ती दाखवायचं ठरवलं होतं. तो त्याच्या गाडीतून माझ्या घरी आला. माझं घर पाहून तो प्रभावित झाला, पण ते घर मी कर्जावर घेतलं होतं. जेवणाच्या वेळी त्याने सांगितलं की तो छोट्या व्यवसायात आणि रिअल इस्टेटमध्ये आहे.
मी विचारलं, “मी तुझी कशी मदत करू शकतो?” त्याने हसून उत्तर दिलं, “मी व्यवस्थित आहे.” मी इतकंही म्हटलं की हवं असल्यास मी त्याचे काही कर्ज फेडू शकतो. त्याने शांतपणे पाहिलं आणि हसत म्हणाला, “लवकरच तुला आमच्या घरी बोलावतो.”
त्याची जुनी गाडी पाहून मी मनात म्हटलं, “देवाचे आभार...”
"साऱ्या बोटांचा आकार सारखा नसतो," मी विचार केला. मी नशीबवान आहे. एका चांगल्या कंपनीत नोकरी करतो.
दोन आठवड्यांनी मी आणि माझी पत्नी त्याच्या घरी भेटायला गेलो. पत्नी त्याच्या स्टेटसवरून फारशी प्रभावित नव्हती आणि जायला थोडी संकोच करत होती. पण जेव्हा आम्ही त्याच्या घरापर्यंत पोहोचलो, आणि रस्त्यात लोक त्याच्या नावाचा आदराने उच्चार करत होते, तेव्हा आम्हाला जाणवायला लागलं की काहीतरी वेगळं आहे.
त्याचं घर एक सुंदर ४ बेडरूमचा बंगला होता. समोर ४-५ गाड्या उभ्या होत्या.
आत गेल्यावर वातावरण खूपच साधं आणि सुंदर होतं. त्याने आमचं मनापासून स्वागत केलं. जेवण त्याच्या पत्नीने स्वतः प्रेमाने वाढलं, कोणतेही नोकर नव्हते.
जेवणादरम्यान त्याने माझ्या एम.डी. बद्दल विचारलं. म्हणाला, “ते माझे चांगले मित्र आहेत.”
माझ्या कंपनीचं एक गिफ्ट मी त्याच्या टेबलावर पाहिलं. मी विचारलं, “हे इथे कसं?”
तो फक्त हसला आणि म्हणाला, “ही कंपनी माझी आहे.”
आणि माझ्या नकळत मी त्याला “सर” म्हणून संबोधलं.
त्या दिवशी मी नम्रतेचा मोठा धडा शिकलो.
बाह्य दिखावा फसवतो.
मी एक पगारावर जगणारा कर्जबाजार माणूस, आणि तो शांत, साधेपणात जगणारा – पण माझा मालक!
“खोल नदी नेहमी शांत वाहते” – म्हणजेच खरी यशस्विता आणि समाधान हे बाह्य गोंगाटापासून दूर असतं.
त्याने पैशाचा वापर प्रतिष्ठेसाठी नव्हे, तर समजूतदार गुंतवणुकीसाठी केला.
त्याचं जगणं साधं होतं, पण आत्मविश्वासाने भरलेलं.
माझ्या डोळ्यांवरचा पडदा हटला.
खरं समाधान म्हणजे – शांत मन, स्वाभिमान आणि आत्मसंतोष.
आजच्या जगात जेव्हा आपण महागड्या वस्तू, आलिशान कार्स, बंगले ह्यांच्या मागे धावत असतो, तेव्हा आपण विसरतो की हे सगळं अनेकदा कर्जावर उभं असतं.
दुसऱ्यांना दाखवण्यासाठी नाही, तर स्वतःच्या समाधानासाठी जगा.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा