खरं सांगायचं तर, मी एका वेगळ्याच हेतूने गावी आले होते. वडिलांच्या संपत्तीत माझाही हक्क आहे, हे माझ्या भावाला समजावून सांगायचं होतं. काही दिवसांपासून मनात एक प्रकारचा कडवटपणा जमा झाला होता. ‘माझं ते मला मिळालंच पाहिजे’ या विचाराने मी इतकी आंधळी झाली होती की, समोर उभ्या असलेल्या नात्याची किंमतही मला कळेना झाली होती.
तो एका जुन्या खाटेवर बसलेला होता. त्याला पाहताच माझ्या पायातली ताकद गेली. हा... हा माझा भाऊ आहे? लहानपणी जो मला आपल्या खांद्यावर घेऊन फिरायचा, ज्याने माझ्या प्रत्येक चुकीवर पाठीशी घातलं, आज त्याची अशी अवस्था का झाली होती? त्याचे कपडे..किती मळकट आणि फाटलेले होते ते! चेहऱ्यावरची ती उदासी... माझ्या काळजाला चिरून गेली.
माझी पावलं आपोआप त्याच्या दिशेने वळली. तो मला पाहताच उठून उभा राहिला. त्याच्या डोळ्यात एक क्षणभर चमक दिसली, पण लगेच ती विरून गेली.
“अं... तू आलीस?” त्याचा आवाज खूप हळू होता, जणू काही तो खूप थकला होता.
माझ्या तोंडून शब्द फुटेना. मी फक्त त्याच्या चेहऱ्याकडे बघत राहिले. लहानपणी किती तेजस्वी चेहरा होता त्याचा! आज तो निस्तेज दिसत होता.
“काय झालं तुला, दादा?” माझ्या डोळ्यातून नकळत पाणी आलं.
त्याने एक क्षण माझ्याकडे पाहिलं आणि त्याचेही डोळे भरून आले. “अगं... तू रडतेयस? काय झालं?” त्याचा स्वर पूर्वीसारखा नव्हता. त्यात एक काळजी होती, पण सोबतच एक असहाय्यताही जाणवत होती.
मी धावत गेले आणि त्याला घट्ट मिठी मारली. इतकी घट्ट की, जणू काही त्याला कधी सोडायचंच नव्हतं. माझ्या डोळ्यातून अश्रूंचा वर्षाव सुरू झाला. तोही काही क्षण स्तब्ध उभा होता आणि मग त्यानेही मला आपल्या मिठीत घेतलं. त्या मिठीत कितीतरी वर्षांची ओढ होती, कितीतरी न बोललेले संवाद होते.
“दादा...तुझे हे कपडे...” मी रडत-रडत बोलले.
त्याने माझ्या डोक्यावरून हात फिरवला. “अगं वेडे, शेतीत काम करतोय ना! दुसरे काय घालणार?” त्याचा आवाज कातर झाला होता.
“पण... पण तू ठीक आहेस ना?” माझा स्वर अजूनही थरथरत होता.
तो काही क्षण शांत राहिला आणि मग म्हणाला, “मी ठीक आहे, ताई. तू सांग, तू कशी आहेस? शहरात सगळं व्यवस्थित आहे ना?” त्याची काळजी अजूनही तशीच होती. स्वतःच्या दुःखापेक्षा त्याला माझ्या सुखाची चिंता होती.
त्या क्षणी माझ्या मनात असलेला संपत्तीचा विचार पूर्णपणे नाहीसा झाला. ज्या भावाने मला लहानपणी इतकं प्रेम दिलं, त्याची आज अशी अवस्था बघून मला स्वतःची लाज वाटली. मी कोणत्या हक्कासाठी त्याच्यासमोर उभी राहणार होते?
मी त्याला घट्ट धरून ठेवले. “दादा... मला माफ कर. मी...” माझे पुढचे शब्द कंठ दाटून आल्यामुळे आले नाहीत.
त्याने माझ्या डोळ्यात पाहिलं आणि हलकेच हसला. “अगं, यात माफी मागण्यासारखं काय आहे? तू माझी लहान बहीण आहेस.”
त्याच्या त्या एका वाक्याने माझ्या मनातला सगळा भार उतरून गेला. मी त्याला आणखी घट्ट मिठी मारली. आज मला खरंच कळलं होतं, रक्ताच्या नात्यापुढे कोणतीही संपत्ती मोठी नसते आणि भावा-बहिणीच्या प्रेमापुढे जगातील कोणतीही गोष्ट फिकी पडते. मी हिस्सा मागायला आले होते, पण भावाला पाहून माझं मन पूर्णपणे बदललं होतं. त्या क्षणी मला फक्त त्याला घट्ट मिठी मारून त्याच्यासोबत राहण्याची इच्छा झाली.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा