आज अर्पिता आणि अनिकेत यांच्या लग्नाचा दहावा वाढदिवस असतो. त्यानिमित्ताने त्यांच्या घरी एक छोटा कार्यक्रम आयोजित केला होता. अर्पिताचे आई वडील, अनिकेतचे आई वडील, दोघांचीही भावंडे आणि इतर काही नातेवाईक असे सगळे जमलेले असतात. केक कापल्यानंतर जेवणाची तयारी होईपर्यंत प्रत्येकजण अर्पिता आणि अनिकेत यांच्या सहजीवनाच्या आठवणी सांगायला लागतो. अनिकेतची बहीण आरती, तिचा दादा आणि वहिनीबद्दल बोलते. नंतर अनिकेतची आई उठते. “आजपर्यंत मी कुणाला काही सांगितलं नव्हतं पण आज मी तुम्हाला आम्हा मायलेकींच एक गुपीत सांगणार आहे.” आरती तिच्याकडे आश्चर्याने बघू लागते. आमचं कोणतं गुपीत आई सांगणार आहे. आमचं असं कोणतच गुपीत नाही.
अर्पिता आणि अनिकेत यांचं love marriage. दोघेही कॉलेज पासून ओळखत होते. नंतर नोकरीला पण एकाच कंपनीत. तसं दोघेही एकमेकांना आवडत होते. पण अर्पितानेच पुढाकार घेऊन प्रेमाची कबूली दिली आणि लग्नाबद्दल अनिकेतला विचारलं. त्यानेही तुझ्यावर माझे प्रेम आहे असं म्हणत होकार दिला. साधारण एक वर्षानंतर दोघांनीही आपापल्या घरी एकमेकांबद्दल सांगितले. दोघांच्याही घरी काहीच प्रॉब्लेम नव्हता. कारण अर्पिता आणि अनिकेत एकमेकांच्या घरी कधी गेले नसले आणि घरच्यांना भेटले नसले तरी त्यांच्या बोलण्यातून बरेचदा उल्लेख व्हायचा त्यामुळे माहित होते. लग्नाला मान्यता मिळाली.
लग्नाची बोलणी करण्याचा कार्यक्रम अनिकेतच्या घरी ठरला. दुपारी चारची वेळ. अर्पिता, तिचे आई बाबा आणि आजी अनिकेतकडे पोहोचले. अनिकेतच्या घरी तो, त्याचे आई बाबा, बहीण आरती आणि त्याचे मोठे काका काकू असे जमले होते. आल्यानंतर अर्पिताने सगळ्या मोठ्यांना वाकून नमस्कार केला. तसेच अनिकेतकडच्या सगळ्या मंडळींनी अर्पिताच्या आजीला नमस्कार केला.
चहा पाणी, खाणं झालं. अर्पिताला आवडतात म्हणून अनिकेतच्या आईने अळूच्या वड्या आणि मुगाचा हालवा केला होता. अनिकेत कडून तीला अर्पिताच्या आवडी निवडी कळल्या होत्या. आता बोलणी. लग्न कधी, देणी घेणी, मानपान ठरवायचे.
बोलणी सुरु करणार तेवढ्यात अर्पिता म्हणाली, “लग्नाआधी माझी एक अट आहे.” तिच्या आई बाबांना टेन्शन. कारण तशी अर्पिता घरात मोकळ्या वातावरणात वाढलेली. प्रत्येकाला आपले विचार मांडायचे पूर्ण स्वातंत्र्य होते त्यांच्या घरात. त्यामुळे आता ही काय बोलेल याचीच काळजी लागून राहिली त्यांना. “बोल ना बाळा. अगदी निःसंकोचपणे बोल.” अनिकेतच्या आईने सांगितले. “काकू I am sorry. मी थोडं स्पष्टच बोलते. मला खोटं बोललेलं आणि लपवाछपवी करणं आवडत नाही. आमच्या घरी पण प्रत्येकाच्या विचारांना स्वातंत्र्य आहे.” तिचे आईबाबा अजून टेन्शन मध्ये.
“काका काकू, मला अनिकेतने तुमच्या बद्दल खूप सांगितले आहे. त्याचं तुमच्यावर आणि तुमचंही त्याच्यावर खूप प्रेम आहे. पण लग्नानंतर मला घरात सासू सासरे नकोत. ही एकच माझी अट आहे.” सगळ्यांना मोठा धक्का बसला. तिचे आईवडील तर रागाने लालबुंद झालेले. कारण स्वतंत्र वातावरण होते. पण अशी शिकवण कधीच दिली नव्हती अर्पिताला त्यांनी. “अगं अर्पिता काय बोलती आहेस?”, अर्पिताची आई. “तुला कळतंय कां? तू काय बोलती आहेस ते?”
सगळ्यांनी तिच्यावर प्रश्नांचा भडीमार चालू केला. अनिकेतला पण मोठा शॉक होता तो कारण ज्या अर्पिताला तो ओळखायचा ती अशी नव्हती. अतिशय मनमिळाऊ, प्रेमळ. मग आज तीला अचानक काय झाले होते?
अर्पिताने सगळ्यांना थांबायला सांगीतले. “काकू मला तुमच्याशी थोडं खाजगीत बोलायचं आहे. आपण आत जाऊ या कां?” “हो नक्की. चल ना. आम्ही आलोच.” असं म्हणून त्या दोघी आतल्या खोलीत गेल्या. दार बंद. इकडे बाहेर. राग, संताप, आश्चर्य, उत्सुकता यांच्या गदारोळात फेऱ्या मारणं सुरु.
आतमध्ये, “अर्पिता. बोल आता बाळा. अगदी मोकळेपणाने बोल”, अनिकेतची आई. “काकू, माझी एक अट आहे. लग्नानंतर मला सासू सासरे नको म्हटलं हे खरंय. पण याचा अर्थ तुम्ही नकोत असा नाही. तुम्ही माझे आई बाबा व्हाल? कारण माणसं वाईट नसतात, सासूसासरे आणि सून हे नाते कलंकित आहे. परस्परात दुरावा आणणारे आहे. मी मुलगी होण्याचा मनापासून प्रयत्न करेन. जसं मी माझ्या आई बाबांशी मोकळेपणाने वागते तसंच तुमच्याशी वागायला आवडेल. कारण संसार फक्त आमच्या दोघांचा नाही. तुम्ही पण त्याचा भाग असणार आहात. आपला सगळ्यांचा असणार आहे हा. मी फक्त तुमच्याशी बोलतेय कारण घरात बायकांचा संबंध एकमेकींशी जास्त येतो. घरातले पुरुष अलिप्त राहू शकतात. आणि दोन बायकांमध्ये पुरुष भरडले जातात. मला हे सगळं नको आहे. माफ करा माझं काही चुकलं असेल तर.” अनिकेतची आई कौतुकाने तिच्याकडे बघत होती. दाखवत नसली तरी तीला आधी आलेले टेन्शन आता दूर झाले होते.
“ठीक आहे. मला मान्य आहे. मी लग्नाला परवानगी देईन. पण माझी पण एक अट आहे. ती तुला मान्य असेल तरच हे लग्न होईल.” आता अर्पिता बुचकळ्यात. “माझी एकच अट आहे आणि ती म्हणजे तू आम्हाला काका काकू नाही म्हणायचे तर आई बाबा म्हणायचे आणि मला अहो आई नाही तर ए आई म्हणून हाक मारायची.” अर्पिता खूश झाली आणि नव्या आईच्या गळ्यात पडली.
“अजून एक आपल्यातले हे बोलणे कुणालाच सांगायची गरज नाही. अगदी तुझा नवरा, माझा नवरा आणि इतर नातेवाईक.” आई अर्पिताला म्हणाली. “आणि लग्न होईतोवर काका काकूच कर आम्हाला. नंतर मी तुला आई बाबा म्हणायला सांगेन. या खोलीतलं हे आपलं मायलेकीचं गुपीत आपल्यातच राहू दे. कुणालाही सांगायचं नाही. अर्पितानेही मान्य केलं.
दोघी बाहेर आल्या. आईने आमच्यात सगळं सॉर्ट आऊट झाले आहे असं सांगितलं. लग्नाला मान्यता आहे आमची. तीने अर्पिताच्या आईबाबांना तीला काही बोलू नका याचं वचनही घेतले. कारण ते मायलेकींच गुपीत अर्पिता त्यांनाही सांगणार नव्हती.
लग्नानंतर अर्पिताने आरतीला पण वहिनी वगैरे म्हणू नकोस. नावानेच हाक मार असे सांगितले.
“तेव्हापासून आजपर्यंत अर्पिता सगळं माझ्याशी share केलं. तीला उशीर झाला तर मी तिच्यासाठी जेवायला थांबते. सकाळचा स्वयंपाक ती करते. संध्याकाळी तीला उशीर होतो म्हणून रात्रीचं जेवण मी करते. वर्षातून एकदा फक्त आम्ही दोघीच वीकएंडला बाहेर जातो आणि एन्जॉय करतो. इतकी वर्ष तुम्हा कुणाचा विश्वास बसणार नाही म्हणून आम्ही हे आमच्यातलं गुपीत कुणाला सांगितलं नव्हतं. आम्हा मायलेकीच्या नात्यातली वीण आता इतकी घट्ट झालीय त्यामुळे आज हे तुम्हाला सगळ्यांना सांगते आहे.
हे सगळं ऐकून अनिकेत, आरती आणि त्यांचे बाबा चाटच पडले. इतकी वर्षं या सगळ्याची त्यांना एकत्र राहूनही काहीच कल्पना नव्हती. अर्पिताच्या आईबाबाना पण आपल्या मुलीबद्दल आज इतक्या वर्षानंतर सार्थ अभिमान वाटत होता. त्यांच्या डोळ्यातले आनंदाश्रू थांबत नव्हते.
- धनंजय खाडिलकर
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा