2582. ती माझी बायको नव्हती

 “ती माझी बायको नव्हती… पण आयुष्यभर सोबत राहिली”
तो गावातला साधा मुलगा. बारावी नापास. शेती, मजुरी, कधी ट्रॅक्टरवर काम.
ती दहावी पास. शहरातल्या शिवणकाम क्लासला जाणारी. स्वप्न पाहणारी.
दोघांची ओळख लग्नात झाली.
न प्रेमात पडले, न पहिल्या नजरेत काही झालं.
फक्त एक गोष्ट झाली—दोघांनाही एकमेकांशी बोलताना कसलीच भीती वाटली नाही.
तो तिला रोज संध्याकाळी बसस्टॉपवर सोडायचा.
बोलायचं काही खास नसायचं
आज किती पीठ मळलं, मशीन बिघडली, वीज गेली… एवढंच.
एक दिवस तिचं लग्न ठरलं.
ती स्वतः सांगायला आली.
डोळ्यात आनंद होता… पण थोडी घाईसारखी.
तो काहीच बोलला नाही.
“बरं झालं” एवढंच म्हणाला.
लग्न झालं. ती शहरात गेली.
संपर्क बंद झाला.
पाच वर्षांनी ती परत गावात आली—विधवा.
लोकांनी कुजबुज केली.
तो मात्र काहीच बोलला नाही.
फक्त म्हणाला, “चहा पिऊया.”
त्या दिवसापासून ती त्याच्या घरात राहायला लागली.
बायको म्हणून नाही.
नातं म्हणून नाही.
फक्त माणूस म्हणून.
ती स्वयंपाक करायची.
तो कामावर जायचा.
रात्री दोघं टीव्ही पाहायचे.
कधी प्रेमाचं बोलणं नाही.
कधी भूतकाळ नाही.
कधी भविष्य नाही.
एकदा गावात कुणीतरी म्हणालं,
“लग्न का नाही करत तुम्ही?”
ती आत गेली.
तो बाहेर बसला.
त्या रात्री ती म्हणाली,
“तुला आयुष्यभर कुणाची गरज नाही का?”
तो शांतपणे म्हणाला,
“गरज आहे… म्हणूनच तर तू इथे आहेस.”
ती काही बोलली नाही.
दहा वर्षं गेली.
एक दिवस तिला हार्ट अटॅक आला.
हॉस्पिटलमध्ये नेलं.
डॉक्टरांनी विचारलं, “नातं काय?”
तो म्हणाला,
“सगळं.”
ती वाचली नाही.
गावात अंत्यसंस्कार झाले.
लोक म्हणाले, “दोघांनी चूक केली. लग्न केलं असतं तर…”
तो काहीच बोलला नाही.
तिच्या कपाटात एक वही सापडली.
त्यात एकच पान लिहिलेलं—
“मी त्याची बायको झाले नाही,
कारण मला त्याचं आयुष्य बिघडवायचं नव्हतं.
तो माझ्यावर प्रेम करतो का, हे मी कधी विचारलंच नाही.
कारण त्याचं माझ्यासोबत राहणं हेच उत्तर होतं.”
आज तो एकटाच राहतो.
लोक अजूनही विचारतात
“तुला एकटेपणा वाटत नाही का?”
तो हसतो आणि म्हणतो
“मी एकटा नाही…
मी आयुष्यभर प्रेमात होतो,
फक्त त्याला नाव दिलं नाही.”

✍️माणिक उचित , नाशिक.