माणूस जर शंभर वर्ष जगला, तरी त्याचं आयुष्य फक्त ३६,५०० दिवसांचंच असतं, पण तरी असा जगतो की तो मरणारच नाही. हा आकडा ऐकायला मोठा वाटतो, पण विचार केला तर तो खूपच मर्यादित आहे. प्रत्येक दिवस एकदा येतो आणि कायमचा निघून जातो. तरीसुद्धा माणूस या दिवसांना जगण्यात नाही, तर नश्वर वस्तू मिळवण्यात खर्च करत राहतो.घर, गाडी, पैसा, पद, प्रतिष्ठा, या सगळ्या गोष्टींसाठी धावाधाव करताना माणूस स्वतःचं आयुष्य बाजूला ठेवतो. आता नाही, नंतर जगू, असं म्हणत तो वर्तमान क्षण गमावतो. पण तो नंतर कधीच येत नाही. कारण वेळ थांबत नाही, आणि आयुष्य पुन्हा मिळत नाही. माणूस वस्तू साठवतो, पण समाधान साठवत नाही. पैसा वाढतो, पण शांतता कमी होत जाते. मोठं घर होतं, पण त्यात हसणारी माणसं कमी होतात. मोबाईलमध्ये हजारो फोटो साठतात, पण त्या क्षणात खरं जगणं हरवतं. आपण आयुष्य जगतोय की फक्त जगण्यासाठी लागणाऱ्या गोष्टी गोळा करतोय, हा प्रश्नच विसरला जातो.
विडंबन हेच की ज्या वस्तूंसाठी आपण अख्खं आयुष्य झिजवतो, त्या आपल्याबरोबर शेवटपर्यंत येत नाहीत. शेवटी उरतात फक्त आठवणी, आपण कोणासाठी वेळ काढला, कुणाला समजून घेतलं, कुणाच्या आयुष्यात आनंद दिला. पण दुर्दैवाने, त्या आठवणी तयार करण्यासाठी लागणारा वेळ आपण आधीच गमावलेला असतो. ३६,५०० दिवस म्हणजे मर्यादा आहे, शिक्षा नाही. ही मर्यादा आपल्याला सांगते की प्रत्येक दिवस मौल्यवान आहे. प्रत्येक दिवस जगण्यासाठी आहे, फक्त मिळवण्यासाठी नाही. नश्वर वस्तूंच्या मागे धावताना जर आपण स्वतःचं मन, नातेसंबंध आणि आनंद गमावला, तर इतकं मोठं आयुष्य असूनही ते अपूर्णच राहतं. खरं जगणं म्हणजे किती मिळवलं यापेक्षा, कसं जगलो याचा हिशेब. कारण दिवस मोजले जातात, पण जगलेले क्षणच आयुष्य बनवतात.
✨३६,५०० दिवसांचा हिशोब: साठवण्यात हरवलेले जगणे.
आपल्याला नेहमी वाटतं की आपल्याकडे खूप वेळ आहे. "अजून तर पूर्ण आयुष्य पडलंय," असं म्हणत आपण दिवस ढकलत असतो. पण गणिताच्या भाषेत सांगायचं तर, जर एखादा माणूस खूप नशीबवान असेल आणि तो पूर्ण १०० वर्षे जगला, तरीही त्याच्या वाट्याला येतात ते फक्त ३६,५०० दिवस. होय, फक्त ३६,५०० दिवस. ऐकायला हा आकडा खूप मोठा वाटला, तरी विश्वाच्या पसाऱ्यात तो काहीच नाही. पण दुर्दैव असं की, या मर्यादित दिवसांचं मोल आपल्याला कधीच उमजत नाही. आपण आपल्या आयुष्याची ही पुंजी नश्वर वस्तू मिळवण्यात आणि साठवण्यातच खर्ची घालतो.
उद्याच्या नादात हरवलेला आज.
माणसाचा जन्म झाल्यापासून तो एका अनामिक शर्यतीत धावत सुटतो. ही शर्यत कशासाठी असते? तर चांगल्या घरासाठी, मोठ्या गाडीसाठी, बँकेतल्या आकड्यांसाठी आणि समाजातील प्रतिष्ठेसाठी. "उद्या मजेत जगता यावं, म्हणून आज कष्ट करतोय," हे वाक्य आपण सर्रास ऐकतो. पण ज्या 'उद्या'साठी आपण आजचं हसणं, आजचं फिरणं आणि आजचा आनंद मारून टाकतो, तो उद्या नक्की येईल का? याची कोणाकडेच शाश्वती नसते.
आपण विसरतो की, वस्तूंची साठवणूक करता येते, पण काळाची नाही. तुम्ही कितीही श्रीमंत असा, गेलेला एक सेकंदही तुम्ही जगाच्या बाजारातून विकत घेऊ शकत नाही.
नश्वरतेचा मोह आणि शाश्वत आनंद
आपण ज्या गोष्टींसाठी अट्टाहास करतो, बंगले, दागिने, जमिनी, या सर्व गोष्टी 'नश्वर' आहेत. म्हणजे त्या कधीना कधी नष्ट होणार आहेत किंवा आपण गेल्यावर त्या इथेच राहणार आहेत. तरीही, या निर्जीव वस्तूंना मिळवण्यासाठी आपण सजीव नाती तोडतो, स्वतःच्या आरोग्याकडे दुर्लक्ष करतो आणि मनाची शांतता गमावून बसतो.
खरा आनंद कशात असतो?
तो वस्तूंमध्ये नसून अनुभवांमध्ये असतो.
* पावसात भिजण्याचा आनंद.
* जुन्या मित्रांसोबत मारलेल्या गप्पा.
* कुटुंबासोबत घालवलेला एखादा निवांत संध्याकाळ.
* कुठल्यातरी डोंगरावर उभे राहून पाहिलेला सूर्यास्त.
या गोष्टींची किंमत पैशात करता येत नाही, पण आयुष्याच्या शेवटी आठवतात त्या याच गोष्टी. ३६,५०० दिवसांच्या या प्रवासात आपण किती कमावलं यापेक्षा किती जगलो हे जास्त महत्त्वाचं आहे.
हिशोब चुकू देऊ नका.
जर तुमच्याकडे ३६,५०० रुपये असते आणि तुम्हाला कोणी सांगितलं की, हे पैसे तुम्हाला रोज एक एक करून खर्च करायचे आहेत, पण उरलेले पैसे तुम्ही पुढच्या जन्मात नेऊ शकत नाही, तर तुम्ही काय कराल? तुम्ही नक्कीच प्रत्येक रुपया स्वतःच्या आनंदात खर्च कराल. मग आयुष्यातील दिवसांचे गणित वेगळे का? रोज सकाळी उठल्यावर लक्षात ठेवा की, ३६,५०० दिवसांमधला आणखी एक दिवस कमी झाला आहे. हा दिवस चिंतेत, द्वेषात किंवा फक्त पैशाच्या मागे धावण्यात वाया घालवायचा, की तो भरभरून जगायचा, हा निर्णय तुमचा आहे.
निष्कर्ष :
माणूस रिकाम्या हाताने येतो आणि रिकाम्या हातानेच जातो. जाताना सोबत फक्त कर्म आणि लोकांनी तुमच्याबद्दल काढलेले उद्गार येतात. त्यामुळे साठवणुकीचा हव्यास सोडा. बँक बॅलन्स वाढवण्यापेक्षा आठवणींचा बॅलन्स वाढवा.
१०० वर्षे जगलात तरी ३६,५०० दिवसांपेक्षा जास्त वेळ नाही, हे सत्य स्वीकारा आणि उरलेले दिवस फक्त कापण्यापेक्षा ते खऱ्या अर्थाने जगायला सुरुवात करा.
पोस्ट आवडली तर नावासकट शेअर करा कॉपीराईट आहे.
© डॉ.ऍड.दिपक कांबळे
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा