एक मुलगा आपल्या आजोबांकडे गेला आणि विचारलं,
"आजोबा, तुम्ही मला एखादी नैतिक शिक्षण देणारी गोष्ट सांगाल का? मला उद्या ती शाळेत सांगायची आहे."
म्हातारे आजोबा क्षणभर विचारात पडले, मग गळा साफ करत म्हणाले,
"बस बाळा, एक गोष्ट सांगतो...नीट ऐक."
"सारा नावाची एक अंध मुलगी होती. तिचे आईवडील एका कार अपघातात मरण पावले आणि त्याच अपघातात सारा देखील दृष्टीहीन झाली. तिच्या आजीनं तिला गावात नेलं आणि तिचं पालनपोषण केलं.
साराचा एकही मित्र नव्हता. तिची एकमेव खरी सोबती होती तची छडी.
ही छडी तिला प्रत्येक ठिकाणी नेत होती, कुणावर अवलंबून न राहता. तिला कधीही धोका दिला नाही, कधीच तिची हसणारी मुद्रा हरवली नाही.
साराची छडी तिच्यासाठी सगळं काही होती, विश्वास, आधार, आणि मैत्री."
"नंतर एक श्रीमंत, देखणा तरुण तिच्या प्रेमात पडला आणि तिच्याशी लग्न करण्याचा निर्णय घेतला. त्याने तिला देशातील सर्वोत्तम रुग्णालयात नेलं, तिची दृष्टी परत मिळवण्यासाठी. आणि सुदैवाने शस्त्रक्रिया यशस्वी ठरली. सारा पुन्हा जग पाहू लागली..."
इतकं सांगून आजोबा थांबले.
मुलगा थोडा गोंधळून म्हणाला,
"पण आजोबा, ही गोष्ट संपली? यात नैतिक शिकवण कुठे आहे?"
आजोबांनी हळूच हसत विचारलं,
"अंध सारा जेव्हा पुन्हा पाहू लागली, तेव्हा तिनं एक गोष्ट फेकून दिली. माहितीये काय?"
मुलानं विचार करत विचारलं,
"काय फेकलं?"
आजोबा म्हणाले,
"तिनं तिची छडी फेकून दिली. ती छडी, जी तिच्यासोबत होती जेव्हा कुणी नव्हतं. तीच छडी जिनं तिची मदत केली, साथ दिली, तिच्यावर कधीही रागावली नाही."
आजोबांनी मुलाच्या खांद्यावर थोपटलं आणि म्हणाले,
"पाह बाळा... जीवन असंच असतं. अनेकदा आपण त्यांना विसरतो जे आपल्यासाठी अंधारात प्रकाश बनले होते.
ज्यांनी आपल्या आयुष्यात खंबीर साथ दिली, आई-वडील, भाऊ-बहीण, मित्र – त्यांचं आपल्यावर असलेलं ऋण आपण सहज विसरतो.
अंधारात आपल्यासाठी ज्यांनी दिवा धरला, त्यांचं मोल आपल्याला प्रकाश आल्यावर उरतच नाही."
मित्रांनो, ज्यांनी तुमच्या अंधारात साथ दिली, त्यांना प्रकाशात विसरू नका. 🌼
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा