सकाळचे सात वाजले होते. स्मिता स्वयंपाकघरात नाश्ता बनवत होती, तर राहुल लिव्हिंग रूममध्ये पेपर वाचत बसला होता. दोघांचं लग्न होऊन दहा वर्षं झाली होती. सुरुवातीच्या काळात त्यांचं नातं प्रेम आणि समंजसपणानं फुललं होतं, पण आता रोजच्या धावपळीत काहीतरी हरवलं होतं. छोट्या-छोट्या गोष्टींवरून भांडणं, एकमेकांना दोष देणं, आणि नकळत एकमेकांपासून दुरावणं हा त्यांचा नित्याचा क्रम झाला होता.
आजही तसंच काहीसं झालं. स्मितानं राहुलला हाक मारली, “राहुल, नाश्ता तयार आहे. ये लवकर!” राहुलनं पेपर बाजूला ठेवला आणि जेवणाच्या टेबलवर येऊन बसला. त्यानं एक घास खाल्ला आणि तोंड वाकडं केलं, “स्मिता, हे उपीट पुन्हा? रोज तेच तेच का?”
स्मिताला त्याचा राग आला. तिनं सकाळपासून स्वयंपाकघरात मेहनत केली होती. ती म्हणाली, “तुला काय हवंय मग? रोज नवीन काहीतरी बनवायचं का? मला पण इतर कामं असतात, राहुल!”
राहुल काही न बोलता उठला आणि ऑफिसला निघून गेला. स्मिता एकटीच टेबलवर बसून राहिली. तिच्या डोळ्यात पाणी तरळलं. ‘मी काय कमी करते? पण त्याला माझी मेहनत दिसतच नाही,’ ती स्वतःशीच पुटपुटली.
संध्याकाळी राहुल घरी परतला तेव्हा स्मिता शांतच होती. दोघंही एकमेकांशी फारसं बोलले नाहीत. रात्री जेवणानंतर स्मिता बेडरूममध्ये पुस्तक वाचत होती, तेव्हा राहुल तिच्याजवळ आला. तो शांतपणे म्हणाला, “स्मिता, सकाळी माझं चुकलं. मी तुझ्यावर राग काढला. पण खरं सांगू? मला तुझ्या उपिटाचीच आठवण येते जेव्हा मी ऑफिसात असतो. तुझ्या हातचं ते खास आहे.”
स्मिता थोडी थबकली. तिला राग यायचा होता, पण राहुलच्या डोळ्यातली प्रामाणिकपणा तिला जाणवला. ती म्हणाली, “मग सकाळी का म्हणालास तसं? तुला माहितीये, मी किती मेहनत करते तुझ्यासाठी?”
राहुलनं तिचा हात हातात घेतला आणि म्हणाला, “मला माहितीये, स्मिता. पण कधी कधी मी माझ्या ताणाखाली दबतो आणि तुझ्यावर उगाच राग काढतो. तू पण सांग ना, काय चाललंय तुझ्या मनात? मला समजून घ्यायचंय.”
स्मितानं दीर्घ श्वास घेतला. ती म्हणाली, “राहुल, मला वाटतं आपण एकमेकांना समजून घ्यायचं विसरलोय. तू ऑफिसमधलं सांगतोस, पण मला पण माझ्या भावना सांगायला वेळ हवाय. मला तुझी साथ हवीये, फक्त दोष देणं नको.”
राहुलला तिचं म्हणणं पटलं. त्याला जाणवलं की तो स्मिताला समजावण्यातच व्यस्त होता. पण तिच्या भावना समजून घेण्याचा प्रयत्नच केला नव्हता. त्यानं तिला मिठी मारली आणि म्हणाला, “आता पासून मी तुझं ऐकणार. आपण दोघांनी मिळून हे नातं पुन्हा फुलवूया.”
त्या रात्री दोघांनी मोकळेपणानं बोलून आपल्या मनातल्या गोष्टी शेअर केल्या. स्मिताला राहुलच्या ऑफिसच्या ताणाची काळजी वाटू लागली, आणि राहुलला स्मिताच्या रोजच्या संघर्षाची जाणीव झाली. त्यांना समजलं की एकमेकांना समजावण्यापेक्षा समजून घेण्यात खरी ताकद आहे. त्यासाठी लागणारा मनाचा मोठेपणा दोघांनी दाखवला. त्या रात्रीपासून त्यांचं नातं पुन्हा एकदा नव्या रंगात फुलू लागलं. कारण त्यांनी एकमेकांचा अनुभव आणि भावना समजून घेण्याचा निर्णय घेतला होता.
नात्यातील खरी परीक्षा ही एकमेकांना दोष देण्यात नाही, तर एकमेकांच्या भावना समजून घेऊन त्या स्वीकारण्यात आहे. त्यासाठी लागणारा मनाचा मोठेपणा नात्याला अधिक दृढ करतो.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा