काल मी लोकल ट्रेनमध्ये प्रवास करत होतो. गर्दी खूप, धकाधकीचा दिवस चालू होता,पण माझं लक्ष समोरच्या खिडकीकडे आणि त्याजवळ बसलेल्या एका वृद्ध स्त्रीकडे गेलं.
ती साधी साडी नेसलेली होती, चेहऱ्यावर शांतपणा होता… पण डोळ्यात विचारांचं वादळ होतं.
ती खिडकीबाहेर पाहत होती – जणू बाहेरच्या धावत्या दृश्यांमध्ये तिचं हरवलेलं आयुष्य शोधत होती.
मी थांबलो. तिच्या नजरेत काहीतरी खोल होतं.
सहजच विचारलं, "आई, एवढं काय चाललंय मनात? खूप विचार करताय दिसतंय..."
ती हलकं हसली – पण हसण्यात एक थकवा, एक हळवा धूसरपणा होता. क्षणभर थांबून तिने जे सांगितलं. ते मी आयुष्यभर विसरू शकत नाही.
“बाळा… आयुष्यभर घरासाठी धावलो.
नवऱ्याचं सुख, मुलांचं शिक्षण, संसाराचं गणित,
प्रत्येकाचं स्वप्नं पूर्ण करत गेले.
पण एक स्वप्न होतं – माझं स्वतःचं.
ते दर वेळी मी बाजूला ठेवलं… कारण वाटायचं, ‘आत्ता वेळ नाही – नंतर पाहू.’
पण आज वेळ आहे… आणि शक्ती गेलीय.
शरीर थकलंय, आणि ते स्वप्न अजूनही तिथंच थांबलंय – आठवणीत."
मी नि:शब्द झालो. पण तिच्या डोळ्यातून ओघळणाऱ्या अश्रूंनी खूप काही सांगितलं होतं.
ती पुढे म्हणाली –
“वेळ दररोज दार ठोठावते, बाळा.
ती म्हणते – ‘आजचा दिवस तुझा आहे.’
पण आपण म्हणतो – ‘उद्या पाहू.’
आणि एक दिवस येतो – जेव्हा वेळ असते, पण वापरण्यासाठी उरलेला क्षण नसतो. आपण असं समजतो की वेळ जातो…
पण खरंतर – आपणच जातो. वेळ तर उभी असते – वाट पाहत."
त्या एका क्षणात मला माझं प्रतिबिंब तिच्या डोळ्यात दिसलं.
माझ्या मनातल्या अनेक "उद्या करू" म्हणणाऱ्या कल्पना एका क्षणात चुरगळून गेल्या.
कारण… कालच मी माझं एक महत्वाचं ध्येय ‘उद्यापर्यंत’ ढकललं होतं.
🌱 शिकवण – वेळ थांबत नाही, पण आपण थांबतो
ती आई काही शिकवून गेली नाही –
ती फक्त आरसा दाखवून गेली.
आज तुम्हीही स्वतःला एक प्रश्न विचारा –
"आज मी वेळ वापरत आहे का?
की तिला ‘नंतर’ म्हणत थांबवत आहे?"
“जी वेळ गेलेली आहे, ती आठवत राहण्यापेक्षा. जी वेळ हाती आहे – तीच संधी आहे आणि त्या संधीवर प्रेम करणं – हेच खरं आयुष्य आहे. तुम्हाला काय वाटतं?
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा