मध्यमवयीन आशा रोज सकाळी उठली की तिचा दिवस सगळ्यांच्या गरजांसोबत सुरू व्हायचा. चहा ठेवायचा, मुलांची तयारी करायची, नवऱ्याच्या डब्याची सोय बघायची, सासूच्या गोळ्यांची आठवण करून द्यायची – घराच्या प्रत्येक कोपऱ्यात तिच्या मायेचा, काळजीचा स्पर्श असायचा. पण तिच्या शब्दकोशात "माझ्यासाठी" हा शब्द फार क्वचितच डोकावायचा.
मुलांचं शिक्षण थांबू नये म्हणून तिनं घरात बसून शिवणकाम सुरू केलं होतं. दिवस रात्र कापडं शिवताना तिचे बोटं कित्येकदा लालसर झाली, पण तिनं कधीही तक्रार केली नाही. कधी काही बोलावं वाटलं, एखादं गारवा शोधावा वाटला, की घरातल्या लोकांना वेळच नसायचा. नवरा – प्रकाश – व्यापात गुरफटलेला. प्रेम करणारा नव्हता असं नाही, पण त्याच्या जगात प्रेम म्हणजे जबाबदारी, भावनांना वाव देणं म्हणजे फाजील लाड.
एक दिवस दुपारी ती थोडा वेळ दिवाणावर विसावली होती. सारी उचलताना तिचा हात वळला आणि तीव्र वेदनेने तिच्या डोळ्यांत पाणी आलं. त्या वेदनेने तिला आठवण करून दिलं – की कित्येक वर्ष ती स्वतःच्या जखमांकडे दुर्लक्ष करत आली होती. शारीरिकच नाही, तर भावनिक जखमांकडेही.
त्या रात्री जेवण झाल्यावर सर्वजण आपापल्या कोपऱ्यात होते. आशा नेहमीसारखी ताटं आवरत होती. प्रकाश वर्तमानपत्रात गुंग होता. सहजच ती त्याच्याजवळ गेली. आवाजात कुठलीही तक्रार नव्हती, फक्त एक साद होती.
"कधी नं कधी.. फक्त दोन शब्द बोल ना. एवढंच की - 'मी आहे बघ तुझ्यासोबत.'"
प्रकाशने वर्तमानपत्र खाली ठेवलं. आशा तिच्या नेहमीच्या हसऱ्या, पण आज थोड्या थकलेल्या चेहऱ्यानं त्याच्याकडे पाहत होती. काही क्षण तो तिच्याकडे फक्त पाहत राहिला. मग तो उठला. तिच्याजवळ येऊन थोडा थबकला, आणि मग अलगद तिचा हात हातात घेत म्हणाला.
"माफ कर, आशा. खूप काही देऊ शकलो नाही कदाचित. पण हो, मी आहे. आणि तुझं हे सगळं – प्रेम, आपुलकी, समर्पण – हे कधीच फाजील वाटलं नाही मला."
ते दोन साधे शब्द – "मी आहे" – आशाच्या आयुष्यातल्या कुठल्याही सोन्याहून मौल्यवान होते. तिच्या डोळ्यांतून काही थेंब ओघळले. पण ते दुःखाचे नव्हते. ते होते स्वीकाराचे, समाधानाचे.
त्या दिवसानंतर अनेक गोष्टी लहान पण अर्थपूर्ण वाटायला लागल्या. सकाळी प्रकाशनं दिलेलं एक ‘थॅंक यू’, एखाद्या संध्याकाळी विचारलेलं "आज थकल्यास वाटतं", किंवा फक्त तिच्या डोक्यावरून फिरवलेला हात.
त्या लहान लहान गोष्टींमध्ये आशाने पुन्हा एकदा स्वतःला पाहिलं. आणि त्या सावलीत – जी तिची स्वतःची होती, पण ज्यात दुसऱ्याचं ऊनही सामावलं होतं – तिला स्वतःचं एक संपूर्ण अस्तित्व गवसलं.
कारण प्रेम हे केवळ कृतीत नसतं, शब्दांतही नसतं — पण ते त्या दोघांच्यामधल्या नजरेत, स्पर्शात, आणि अशा एखाद्या साजिरी सावलीत दडलेलं असतं...जे कायम आपलं वाटतं.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा