2133. पर्यावरणप्रेमी

       मी राहत असलेल्या इमारती खाली मी नुकताच कामावरून पोहचलो होतो. चारचाकी पार्क करत जिन्याच्या पहिल्या पायरीवर पाय ठेवताच लक्षात आले की एक अनोळखी व्यक्ती सकाळपासून मला फोन करत होती.  तुम्ही कोठे आहात विचारत होती व सांगत होती की तुम्हाला मला झाड द्यायचंय. मी शिरोली बु!! येथे वृक्षारोपण कार्यक्रमात असल्याचे त्या अनोळखी व्यक्तीस सांगितले व फोन कट केला होता. परंतु पुन्हा ५ मिनिटांनी त्यांचा कॉल आला व मी तो पुन्हा कट केला. विद्यार्थ्यांना मार्गदर्शन करताना पण त्यांचा ४ वेळा फोन येऊन गेला होता. आता मार्गदर्शन करून मी खालीच बसलो होतो की लागलीच मोबाईल वाजला. मी फोन रिसिव्ह करत मोबाईल कानाला लावला तर तीच व्यक्ती बोलत होती. सर मी जुन्नरला आलोय तुम्हाला झाड द्यायचंय. मी त्यांना म्हटलं की कल्याणपेठ येथील आधार हॉस्पिटलमध्ये झाड ठेवून जावे मला जुन्नरला यायला थोडा उशीर होईल. जुन्नर ला आलो की मी तेथून झाड घेऊन जाईल. त्यांनी कदाचित लागलीच आधार हॉस्पिटल गाठून तेथे पोहचून त्यांनी डॉक्टरांशी मोबाईलवर माझा संपर्क करून दिला व ते झाड आपल्या जवळ ठेवा ही विनंती डॉक्टरांना मी केली. वृक्षारोपण चालू झाले होते. स्व. देवराम दादाजी मोरे वनसंवर्धन ट्रस्ट, शिरोली खुर्द आणि ग्रामस्थांच्या पुढाकाराने जयहिंद इंजिनिअर च्या माध्यमातून शिरोली खुर्द!! येथील डोंगर भागात १५०० झाडे लावून वृक्षारोपण करण्यात येत होते. आता आमचा कार्यक्रम उरकला होता. तेथून निघाल्यावर पुन्हा एका ठिकाणी मित्रांच्या आग्रहाखातर जाणे झाले. तेथून चहापाणी घेऊन निघालो व थेट जुन्नर गाठले होते. आता पायरीवर पाय ठेवताच वरिल गोष्ट आठवून गेली. पायरीवरून माघारी फिरलो व तसाच पाठीमागे असलेल्या अधार हॉस्पिटलमध्ये गेलो. डॉ. सागर शिंदे ओ.पी.डी मध्येच पेशन्ट तपासणीसाठी बसलेले दिसले. त्यांना लागलीच विचारले डॉक्टर ते झाड कोठे ठेवले आहे. डॉक्टर बोलले तुमच्या मागे बाहेरच आहे. मी पाठीमागे वळणावर तेवढ्यात डॉक्टरांचे शब्द तुरंत कानावर पडले की ती व्यक्ती अपंग होती व त्या व्यक्तीला चालता येत नव्हते. कुबड्यांचा आधार घेतल्याशिवाय त्यांना उभे पण राहता येत नव्हते. एवढं शब्द कानी पडताच अंगावर शहारे आले. कोण एवढा वेडा वृक्षप्रेमी असेल बरं? क्षणात माझे डोळे पाण्याने डबडबले.  कारण झाड घेऊन आलेली व्यक्ती नारायणगावरुन आली होती. मी तसाच मागे वळलो व समोर झाड पाहून थबकलोच. झाड कुंडीत वाढवविलेले दिसले. साधारण १५ कि.लो कुडीतील वजनासह ते झाड असावं. झाडाची उंची साधारण ५ फुटांहून अधिक होती. ते झाड होतं वटवृक्षाचे. तेथून ते झाड उचलून मी इमारतीच्या आवारात आणून ठेवले खरे परंतु डोक्यात मात्र विचारचक्र चालू होते. अपंग व्यक्ती हे झाड घेऊन कशी आली असेल? एका झाडासाठी या अपंग व्यक्तीने एवढा लांबचा प्रवासाचा पल्ला का गाठला असेल? माझ्याशीच संपर्क करून ते झाड मलाच का बरं देऊ केले असेल? असे अनेक प्रश्न श्रावणातील सरीवर सरी याव्यात असे पडत गेले. ती व्यक्ती आता जुन्नर मध्ये असेल का? असा प्रश्न पडताच मी त्या व्यक्तीला फोन केला तर कळाले की ते जुन्नर मधील पुर्वेकडील वेसितच आहेत. मी घरी आलोय म्हटले तर मी आलोच माघारी म्हटले व फोन कट केला.
     त्यांना पाहण्याची उत्सुकता शिगेला पोहोचली होती. खाली थांबून मी त्यांची वाट पाहत होतो. आधार हॉस्पिटलपुढे पोहचताच त्यांनी मला फोन केला तसा मी पुढे झालो. तीन चाकी स्कुटरवर हे व्यक्तीमत्व बसलं होतं. त्यांना इमारतीच्या खाली स्कुटरसह या म्हणून सांगितले. स्कुटरवर झाड तुम्ही नारायणगाव वरुन घेऊन आलात?  का? त्यांनी मान हलवून हो म्हटले. माझी नजर आता त्यांचा चेहरा वाचू लागली होती. ते सांगत होते. तीन वर्षे मी त्याची लेकरासारखी सेवा केलीय त्याला वाढवलय. पत्नीची बदली झाल्याने यास घेऊन जाने अवघड आहे. त्यात मी अपंग. अगदी खालच्या व रडव्या आवाजात ते बोलत होते. परंतु त्यांची नजर काहीतरी शोधत असल्याचा भास मला जाणवत होता. ते झाड तर शोधत नसावेत ना? असा प्रश्न मला पडला. लागलीच ते झाड मी उचलून त्यांच्या पुढे आणले. स्कुटरवर कुठं ठेऊन झाड आणलत?  विचारले तर त्यांनी स्कुटरवर जागा दाखविली. मी क्षणात ते झाड त्याच जागी ठेवले व त्यांच्या चेहऱ्याकडे तिरकस नजरेने पाहिले तर त्यांचा चेहरा खुललेला दिसून आला. किती प्रेम असाव या अबोल वृक्षाशी या व्यक्तीचे? कदाचित तीन वर्षांचच नाही तर तीन युगांच दोघांमध्ये नातं असावं असं क्षणभर मला वाटले. असा प्रश्न मला पडला. जगात प्रत्येक व्यक्तीने जर असच प्रेम जर वृक्षावर केले तर खरोखरच जागतिक तापमानवाढ नावाच्या बकासुराचा नायनाट व्हायला वेळ लागणार नाही हा विचार मनात येऊन गेला. 
    बराच वेळ मी त्यांच्याशी गप्पा मारत होतो. परंतु त्यांची नजर काही त्या झाडावरून हालत नव्हती. आपण त्याचा सांभाळ मुलांसारखा कराल हे मला पत्नीने सांगितले. तेव्हा पासून मला आपणाकडेच हे झाड सुपुर्द करायचे होते. कारण मला व पत्नीला खात्री आहे की आपण त्यास जीवापाड सांभाळाल त्याला मोठं कराल? जसं आम्ही त्यास जपलंय अगदी तसंच. त्याला कशाचीच कमतरता भासू देणार नाहीत. मी भविष्यात जेव्हा येईल तेव्हा या अनाथाला त्याचा हा बाप नक्कीच भेटायला येईल, तेव्हा त्यास पाहून मला कधीही झाला नसेल एवढा आनंद नक्कीच होईल. मला माहित नाही आज मला झोप येईल की नाही परंतु समाधान सोबत घेऊन जाईल की आपणच त्याचा चांगला सांभाळ करू शकाल. ते बोलत होते मी डबडबलेल्या डोळ्यांनी ऐकत होतो व मनोमन त्यांना मानाचा मुजरा करत होतो. अशा या व्यक्तिच नाव आहे. जगदीश बन्सीदास बैरागी - खानदेश. त्या झाडाच पालकत्व लगेच त्यांच्या समक्षच श्री. राहुल दातखीळे, सरपंच दातखीळवाडी यांनी लागलीच  स्विकारले आमचा संवाद चालू असताना ते आमच्या जवळ पोचलो होते. हे पाहून आनंदाने बैरागी यांनी आमच्या पासुन काढता पाय घेतला होता. ते समाधानी चेह-याने निघाले होते. जाम खुश होऊन त्यांनी स्कुटरला लावलेली चावी फिरवली होती. तीन चाकी स्कुटर चालू झाली होती. आमच्या इमारतीच्या गेट मधून बाहेर पडे पर्यंत आम्ही त्यांस पाठमोरे पाहत होतो. प्रश्न मनात एकच घोळत होता की असे निस्वार्थ पर्यावरण प्रेमी घडले तर पृथ्वीवर निसर्ग वैभवाने नटलेला स्वर्ग पहायला वेळ लागणार नाही.
    मित्रांनो ज्याला पायावर स्वतः उभं राहणं शक्य होत नाही तो माणूस जर एवढी धडपड पर्यावरण टिकविण्यासाठी करत असेल तर तो निश्चितच शरीराने जरी अपंग असला तरी तो मनाने मात्र निश्चितच अपंग नाही. आपणही मनाने अपंग न राहता अशीच धडपड म्हणून एक प्रेमाचं झाड भावी पिढ्यांना शुद्ध ऑक्सिजन  मिळावा म्हणून जरूर घरी लावा व त्याची मनोभावे जपणूक करा.
    जय पर्यावरण 🌳🌳