नमस्कार. मी शामू, आज मी माझ्या मित्राची म्हणजेच मंदार.. मंदार कर्णिक याची गोष्ट लिहायला बसलोय.. गोष्ट? हो.. कहाणी.. एक अधुरी कहाणी.
मंदार हा मुंबईचे उद्योगपती राजेंद्र कर्णिक यांचा मुलगा.एकूलता एक. मी त्यान्च्या ड्रॉयव्हरचा मुलगा.. त्यान्च्या बंगल्याच्या आऊटहौस मध्ये रहात होतो. मी मंदारच्या वयाचा. त्यामुळे लहानपणापासून मी आणि मंदार एकत्र. काहीवेळा मी मंदारच्या खोलीत झोपायचो. त्याच्यामुळे मी सेंट थॉमस या इंग्रजीशाळेत जाऊ लागलो. त्याच्या घरच्या गाडीतून. त्याला घरचा डबा यायचा, त्यात मी जेवायचो. त्यामुळे मला चांगलचुगल खायला मिळायचं. मंदारची मम्मी माझे पण लाड करायची.
मंदारचे बाबा सतत फिरत असायचे. आपल्या व्यवसायामुळे त्त्यांचे कुटुंबाकडे दुर्लक्ष व्हायचे. त्यामुळे मंदार आणि मी सतत एकत्र दिसायचो.
मंदार देखणा, त्याच्या आईसारखा. सावळा पण उंच, व्यायाम करत असल्याने मजबूत बांधा, केस सरळ.. नाक लांब ठेवायचा तो. कुणीही फिदा होईल अशी त्याची पर्सनिलिटी. खिशात भरपूर पैसे असायचे. अभ्यासात जेमतेम.. पण पुढे वडिलांचा व्यवसाय त्यालाच सांभाळायचंय.
त्याच्या आयुष्यात अचानक वादळ आलं.. त्याची मम्मी तिच्या आतेभावा बरोबर गेली म्हणजे तिने दुसरे लग्न केल.
मंदार हादरला. त्याची मम्मीने दुसरे लग्न केल आणि ती हॉलंडला गेली, मंदारचा विचार न करता. त्याच्या वडिलांना या प्रेम प्रकरणाचा अंदाज होता, त्यामुळे त्याना काही फरक पडला नाही.. पण दहा वर्षाचा मंदार.. गप्प गप्प झाला. फक्त माझ्याशी आणि माझ्या आई वडिलांशी बोलायचा.
त्याची मम्मी त्याला पत्रे पाठवायची आणि आपल्यकडे बोलवायची पण तिची पत्रे तो फाडून टाकायचा. हळूहळू तिची पत्रे येणे बंद झाले. मंदार आणि मी नियमित शाळेत जायचो, खेळायला जिमखान्यात जायचो.
मंदार खूपच देखणा दिसायला लागला. त्याचेवर मुली फिदा असत. मैत्री करू पहात, पण मंदार दूरदूर रहात असे.
बारावी पास करून आम्ही दोघे सेंट झेव्हीअर कॉलेज मध्ये दाखल झालो. या कॉलेजत मुंबईतील आणि बाहेर गावातील हायसोसायटीतील मुले असत, माझा प्रवेश मंदारमुळे.. नाहीतर इथला माहोल पाहून मी घाबरून गेलो असतो.
मंदार त्याच्या बुलेटवरुन कॉलेजत येई.. बुलेटच्या मागील सीटवर मी असे. आणि अचानक वीज चमकावी तशी समोर आली -शिल्पा.
आम्ही दोघे कॅन्टीनमधून बाहेर पडत होतो आणि त्याचवेळी पाचसहा मुली कॅन्टीनमध्ये शिरत होत्या. त्या मुलीत चमकून गेली -शिल्पा.
तिला पहाताच मंदार थबकला. माझा खांदा धरून त्याने तिच्याकडे वळवला.
"बघ.. या कावळ्यात एकच राजहंस. हिची ओळख काढायची.
"पण कशी ओळख काढणार?
त्याने लगेच स्मिता नायरला फोन लावला... स्मिता ही आमच्या शाळेतील. या कॉलेजत आलेली. ती पण त्या ग्रुपमध्ये होती. तिने सांगितले
"ही शिल्पा.. शिल्पा दळवी.. सांगलीची आहे.. साखर कारखान्याच्या मालकाची मुलगी. खुप श्रीमंत आहे. वरळीला फ्लॅट आहे त्त्यांचा.. तेथे रहाते. रोज ड्रायव्हर सोडून जातो कॉलेजवर आणि न्यायला येतो.
मंदारला काही करुंन तिची ओळख करायची होती.आता तो लवकर कॉलेजला यायला लागला आणि तिच्या येण्याचा, जाण्याच्या वेळेवर लक्ष ठेऊ लागला. तिच्यासोबत असलेल्या मुलीपैकी स्मिता ओळखीची होती, तिच्याकडे अजून अजून खोलात चौकशी करत होता. एकदिवस मला म्हणाला,
"शाम्या, आज तिला बोलती करतो बघ..
"अरे सांभाळून बाबा, सांगलीची आहे श्रीमंतांची पोरगी..
"अरे सोड.. मी पण आहे ना मुंबईचा.. मला ती हवीच..
कॉलेजमध्ये आल्यावर रोज तिच्या मागेपुढे राहणाऱ्या मंदारने शेवटी धाडस केलेच... ती वर्गातून बाहेर पडत असताना, त्याने तिला हटकले.
"हाय, मी नवीन नायक...
मंदारने खोटेच नाव सांगितले. दुसऱ्या क्षणी तिच्याकडुन उत्तर आले..
"होय काय? मी समजत होते तू मंदार कर्णिक..
मंदार थिजल्यासारखा उभा राहिला. हसत हसत शिल्पा तिच्या मैत्रिणीत शिरली. बाजूला उभा असलेला मी मंदारची झालेली ही फजिती पाहून हसू लागलो.
", शाम्या, ही भलतीच हुशार आहे रे..
बघ हिला कशी घुमवतो..
. आणि मंदार तिच्या पाठी लागला. काय झाले कसे झाले कोण जाणे, पण दोन दिवसात शिल्पा मंदारच्या गाडीत दिसू लागली.
माझ्या साक्षीने मंदार -शिल्पा यांचे प्रेम वाढले. आता ती दोघे सतत बरोबर दिसू लागली.शिल्पाचा ड्रायव्हर तिला रोज सकाळी नऊ वाजता कॉलेजमध्ये सोडायचा.. मग मंदारची बुलेट तयार असायची.. त्यावर बसुन ती दोघे मुंबईभर फिरायची. कधी त्याने मार्सिंडीज आणली की मी पण सोबत असायचो. त्याने तिला आपला बंगला, बांद्र्याचे अपार्टमेंट, आपली फॅक्टरी, कॉर्पोरेट ऑफिस सारे दाखवले.
शिल्पाला समुद्र फार आवडायचा. त्यामुळे बऱ्याच वेळा आम्ही तिघे बँडस्टॅन्डच्या समुद्रावर जायचो.खारावारा अंगाला घासत असायचा. मंदार शिल्पाच्या मांडीवर डोके ठेऊन डोळे मिटून पडलेला असायचा..आणि शिल्पा समुद्राच्या लांटाकडे पहात गाणे म्हणायची..
"जिथे सागरा धरणी मिळते, तिथे तुझी मी वाट पहाटे.... वाट पहाते..
शिल्पा मंदारच्या प्रेमामुळे मी खूष होतो. त्याच्या मम्मीच्या दुसऱ्या लग्नामुळे तो दुखावला होता.आतल्या आत जळत होता. शिल्पा त्याच्या आयुष्यात आली आणि तो सावरला.त्याच्या चेहेऱ्यावर चकाकी आली.त्या दोघांनी मंदारच्या बाबांना सांगायची जबाबदारी माझ्यावर सोपवली. मी पण आनंदाने जबाबदारी स्वीकारली कारण सांगली भागातील साखर कारखान्याच्या मालकाची मुलगी आपली सून म्हणूंन ते थोडेच सोडणार होते. मी त्याना मंदार शिल्पा यांच्या लग्नाबद्दल सांगणार होतो पण त्याआधीच.मला सकाळी सकाळी मंदारचा फोन आला
"शाम्या, काल रात्रीपासून शिल्पाचा फोन नॉट रेचेबल येतोय रे..
"अरे असेल कुठेतरी..फोन चार्ज केला नसेल कदाचित.
नऊ वाजता मी आणि मंदार कॉलेज मध्ये पोचलो आणि शिल्पाची वाट पाहू लागलो. दहा वाजले.. अकरा वाजले.. बारा वाजले. शिल्पाचा पत्ता नव्हता. मी तिच्या मैत्रिणीना फोन लावले.. कुणालाच कसलीच कल्पना नव्हती.
मंदार काळजीत पडला. तिच्या वरळी मधील बिल्डिंगमध्ये आम्ही दोघे गेलो. काल सायंकाळ पासून प्लॅट बंद होता. बिल्डिंगच्या सेक्युरिटीकडे चौकशी केली, त्त्यांचे म्हणणे, एका काळया रंगाच्या महागड्या गाडीत तिचे सर्व सामान भरले गेले आणि ती त्या गाडीत बसुन गेली.
ही काळया रंगाची गाडी म्हणजे तिच्या वडिलांचीच असणार,हा आमचा अंदाज होता, तो खरा ठरला कारण त्याच रस्त्यावर नेहेमी शिल्पाला कॉलेजला सोडणारे ड्रायव्हर दादा भेटले. त्याना मंदारने विचारले..
"दादा,शिल्पाचे घर बंद दिसलें, गेली कुठे ती?
"मोठे शेठ आलेले काल स्वतः, तिला घेउंन गेले.
"पण तिचा फोन बंद आहे? दुसरा तिचा नंबर आहे काय?
"न्हाई, मला माहित नाही.
मंदार सैरभैर झाला. त्याचे कुठेच लक्ष लागेना.
दोन दिवस आम्ही वाट पाहिली.. मोबाईल बंदच तिचा. कुठल्याही मैत्रिणीशी संपर्क नाही.. पण मला अंदाज होता, ती कुठेही असली तरी मंदारशी संपर्क करणार.
पण तिचा फोन येईना आणि मंदार हवालदिलं झाला.. शेवटी आम्ही दोघांनी सांगलीला जायचे ठरविले.
दुसऱ्या दिवशी आम्ही दोघे सांगलीत पोहोचलो, सांगलीत मंदारच्या बाबांचे मित्र होते जयसिंगराव. त्यान्च्याच घरी आम्ही पहिल्यांदा पोहोचलो. मंदारला पाहून त्याना आनंद झाला.
"अरे मंदार, कसा काय अचानक?
"काका, या भागात दळवी नावाचे कोणी आहेत ना साखरकारखानदार?
"हो, तासगावच्यापुढे त्त्यांचा कारखाना आहे. मी कालच तिकडे गेलेलो, त्यान्च्या कन्येचे लग्न होते ना काल?
"लग्न? कोणाचे?
"अरे त्यान्च्या मुलीच, शिल्पाचं..
"शिल्पाचं लग्न? झाल?
"अरे हो.. आज दुपारी ती कॅनडाला जायची होती नवऱ्यासोबत, अकराची प्लाईट होती तिची. सुटलं असणार तिचे विमान केंव्हाच..
मंदार घामाने डबडबला..मी त्याचा हात घट्ट पकडला.
"पण काका ती आमच्या कॉलेजात होती.. आम्हाला काहीच माहिती नाही..
अरे हे बघ फोटो.. नवरा नवरीचे.
मी पाहिले, शिल्पा आपल्या नवऱ्याला हार घालत होती आणि हसत होती.
"बर काका, आम्ही आता तिकडे जात नाही.. तिचीच चौकशी करायची होती.आम्ही बाहेर पडलो.
आता मी गाडी चालवायला बसलो. मंदार मागे बसला. मंदार गाडीत रडत होता. मी सहज माझा मोबाईल उघडला-शिल्पाचा मेसेज होता..
"शामू, हा मेसेज विमानातलवरुन करत आहे, मी माझ्या नवऱ्यासोबत कॅनडाला निघाले, माझे नवीन आयुष्य सुरु होते आहे. मंदारला म्हणावे मला विसरून जा.... बाबांना मी मंदारबरोबर फिरते आहे हे कळले. त्यानी मंदारची चौकशी केली तेंव्हा मंदारचीआई घरातून पळाली आणि तिने दुसरे लग्न केल्याचे कळले. या माहितीने ते खवलले, माझे काही न ऐकता मला सांगलीला घेऊन गेले आणि त्यान्च्या पार्टनच्या मुला बरोबर काल लग्न लावले. मी खूष आहे की नाही हे कोणी विचारले नाही.. पण काल माझे लग्न झाले आणि मी दुसऱ्याची बायको झाले हे खरे.
तेंव्हा तू मंदारचा बालमित्र आहेस, तूच त्याला संभाळशील. मंदारला म्हणावे, कोणी शिल्पा तूझ्या आयुष्यात काहीकाळ आली होती हे विसर आणि आवडीच्या चांगल्या मुलीशी लग्न कर...
मी शिल्पाचा तो मेसेज मंदारला वाचून दाखविला आणि शांतपणे गाडी चालवू लागलो. तो डोळे मिटून सर्व ऐकत होता..
मंदारला मी घरी सोडले. दुसऱ्यादिवशी त्याच्या रूममध्ये गेलो तर दारूच्या बाटल्या,-सोडा आजूबाजूला होत्या. मला पहाताच मंदार रडू लागला "शामू, काय माझे नशीब रे.. माझी जन्मजाती दुसऱ्याबरोबर पळून गेली आणि माझी शिल्पा दुसऱ्याची झाली.... एका शब्दाने मला न कळवता.. म्हणते मला विसरून जा... दुसऱ्या मुलीशी लग्न कर.. कस विसरू रे शामू?
मी मंदारला थोपटत राहिलो. दुसरे काय करू शकत होतो मी? त्याला तरी कोण जवळचे होते? आई निघून गेली, बाबांना मुलाबरोबर दोन शब्द बोलायला वेळ नाही.
त्या दिवसा पासून मंदार कॉलेजला यायचा बंद झाला. त्याने दारू पकडली. सतत दारूच्या नशेत राहू लागला. मला काळजी वाटू लागली, मी त्याच्या बाबांच्या कानावर ही गोष्ट सांगितली. व्यसन सुटावे म्हणून त्यानी त्यांचे मित्र डॉ. शानभाग यांच्या हॉस्पिटल मध्ये ऍडमिट केले.
डॉ. शानभाग हे मानसोपचारतज्ञ. त्यानी त्याची बरीच चौकशी केली, माझ्याकडून बरीच माहिती घेतली. आईने आणि प्रेयसीने दिलेल्या धक्क्यामुळे मंदारने दारू जवळ केली, हे त्यान्च्या लक्षात आले. ते रोज त्याच्याशी बोलयला लागले. मंदारला काय हवे काय नको हे पहाण्यासाठी आणि मनातील विचार कमी करण्यासाठी त्यानी मारिया या समूपदरशक मुलीची नेमणूक केली. आता मारिया सतत मंदारसोबत असायची. त्याच्याबरोबर हसायची, बोलायची, त्याला जोक्स सांगायची. त्याचे मन दुसरीकडे वाळवायला मदत करायची.
मी पण हॉस्पिटलमध्ये रोजच जात होतो. मंदारचे बाबा दोनवेळा येऊन मुलाला पाहून गेले.
डॉक्टरांची ट्रीटमेंट आणि मारियाचे मनाला केलेले उपचार यांनी मंदारची दारू सुटली.. आता तो व्यवस्थित जेऊ लागला.. झोपू लागला.
पण माझ्या लक्षात येऊ लागले मारिया जराकुठे आजूबाजूला गेली की तो डिस्टर्ब होऊ लागला. तिने समजावले की तो शांत होऊ लागला.
शेवटी माझा अंदाज खरा ठरला. मंदार मला म्हणाला
"शामू, या दुःखातून मला बाहेर काढले ते डॉक्टरापेक्षा मारियाने. तिने मला समजून घेतले. शामू, मला मारिया आवडू लागलीय.मला तिच्याशी लग्न करायचे आहे.
", पण मारियाला विचारलस? तिला तू आवडतोस काय हे?
"ते तू विचार शामू.. तूझ्याएव्हडं मला कोणच ओळखत नाही..
"ठीक आहे पण मंदार तूझ्या बाबांना हे अजिबात आवडणार नाही..
"त्त्यांचा मी फारसा विचार करत नाही.. तू मारियाला विचार.
मी मारियाला गाठले आणि मंदारचे मत सांगितले. मारिया आंनदीत झाली.
"त्याच्यावर उपचार करता करता मी त्याच्या प्रेमात पडले.. तो आहेच तसा लोभस.. खुल्या मनाचा.. हळवा.. त्याचेवर वाईट प्रसंग आले म्हणून तो व्यसनाच्या आधीन झाला.. हे खरे असले तरी मी त्याला शोभेन का? सर्वच बाबतीत तो मोठा आहे, मी वरळीच्या चाळीत रहाणारी.. माझे वडील सफाईकामगार. घरची गरिबी. माझ्यावर कुटुंबाची जबाबदारी..
"ते सर्व माझ्यावर सोड मारिया.. तू फक्त हो म्हण..
मारिया लाजली आणि हो म्हणाली.
मी मंदारच्या बाबांना भेटलो आणि मंदार मारियाबरोबर लग्न करू इच्छितो, हे त्यान्च्या कानावर घातले. ते चिडले. त्यानी मंदारला घराबाहेर घालवण्याची धमकी दिली. पण मंदार बधला नाही. शेवटी एका लहान हॉलमध्ये मंदार मारिया विवाहबद्ध झाली. मंदारचे बाबा लग्नाला आले नाहीत पण त्यानी त्त्यांचे वांद्रयचे अपार्टमेंट मंदारला भेट दिले.
आता मंदार मारिया यांनी वांद्र्याच्या घरात संसार थाटला. मारिया हौशी, तिने अनेकठिकाणी फिरून सुंदर फार्निचर आणले, उंची कार्पेट्स आणली.
मंदार आता नियमित त्यान्च्या कंपनीत जाऊ लागला. मिटींग्सना हजर राहू लागला. निर्णय घेऊ लागला. त्यामुळे त्याचे बाबा पण खूष होते. मी पण मंदारच्या कंपनीत अकाउंटविभागात नोकरीला लागलो आणि कंपनीतील सहकारी स्त्रीसोबत विवाहबद्ध झालो.
मंदार रोज लवकर घरी पोचू लागला आणि मारियाला घेऊन फिरायला न्यायला लागला.काहीवेळा मी आणि माझी पत्नीपण सोबत असू. कधी मोठया हॉटेल्समध्ये कधी मॉलमध्ये कधी गार्डन्स पण बहुतेकवेळा बँडस्टॅन्डच्या समुद्रकिनाऱ्यावर. हा समुद्रकिनारा मंदारच्या आवडीचा. शिल्पासोबत तो इथेच यायचा. मग शिल्पा गाणे म्हणायची...
"जिथे सागरा.. धरणी मिळते...
मंदार मारियाला हेच गाणे म्हणायला सांगायचा.. मारियाचा आवाज भलताच सुंदर आणि कातर होता.. त्यात भावुकता होती.. मारिया छान गाणे म्हणायची..
"जिथे सागरा.. धरणी मिळते
तेथे तुझी मी वाट पहाते.... वाट पहाते...
जिथे सागरा........
मंदार मजेत होता. मारियाने त्याला खूश ठेवलं होत. शिल्पाच्या लग्नामुळे त्याला जो धक्का बसला होता, त्यातून तो पूर्णपणे बाहेर पडला होता.
अचानक संपूर्ण जगावर करोना विषाणूची दहशत आली. सारे जग स्तब्ध झाले. मुंबई बंद झाली. आम्ही सारे घरात अडकलो.
एक दिवस मंदारचा खुप आनंद होऊन फोन आला.. मारियाला दिवस गेले होते. तो प्रचंड खूष होता. पण घरात मोठे कोण नव्हते. या परिस्थितीत कुणाची सोबत हवी होती.मारियाची आई मग सोबत आली. मग मारियाला भेटायला तिच्या माहेरची काही लोक आली.मंदार मारियाला डॉक्टरकडे नेत होता. काळजी घेऊनही मारिया करोना पॉझिटिव्ह आली. तिचा खोकला कमी होईना. त्यात गरोदर.
शेवटी मंदारने मारियाला खाजगी हॉस्पिटल मध्ये ऍडमिट केले.
मंदार काळजीत पडला. मला सतत फोन करत असे. मी पण घरात अडकलो होतो.मी हॉस्पिटलमध्ये फोन करुंन मारियाची चौकशी करत होतो.
शनिवारी सायंकाळी मारियाची ऑक्सिजन लेव्हल खूपच खाली गेली. उपचार सुरूच होते. मी देवाकडे प्रार्थना करत होतो, मारिया सुखरूप बाहेर येऊ दे. रात्री दहा वाजता मी माझी जुनी स्कुटर बाहेर काढली.. पोलिसांनी ठीकठिकाणी नाकेबंदी केली होती, तशा परिस्थितीत लपतछपत गल्ली बोळातून जात मंदारच्या घरी पोहोचलो.
मंदार काळजीत होता. आत बाहेर करत होता. घरी कुणीच नव्हते -मी आल्याने त्याला बरे वाटले. बाहेरून डबा यायचा. तो घराबाहेरच होता. मी डबा आत आणला आणि मंदारला चार घास खायला लावले.
रात्री बारावाजता दुसरा मेसेज आला. ऑक्सिजनलेव्हल वर येत होती. आम्ही खूष झालो. झोपण्यासाठी गादीवर पडलो.
दुसऱ्या दिवशी पुन्हा मारियाची तब्येत वरखाली होत होती. सायंकाळी चार वाजता लेव्हल खाली जात असल्याचा मेसेज आला, आम्ही काय करावे याचा विचार करत असताना मारिया मृत झाल्याचा फोन आला.
मंदार कोसळला. त्याला सांभाळणे मला कठीण झाले. मी मारियाच्या बाबांना कळविले तसेच मंदारच्या बाबांना कळविले. बॉडी मिळणार नव्हती, त्यामुळे अखेरच दर्शन पण शक्य नव्हते.
मी एकबाजूने मंदारला सांभाळत होतो आणि दुसऱ्या बाजूने डोक्यात विचाराचा कल्लोळ माजला होता. सोन्याचा चमचा तोंडात घेऊन जन्मलेल्या मंदारने लहान वयात आई, तारुण्यात प्रेयसी आणि आता लग्नाची बायको गमावली होती. ज्या ज्या स्त्रियावर त्याने जीव लावला होता, त्या स्त्रिया त्याला चटका देऊन दूर गेल्या होत्या.
आयुष्य म्हणजे तरी काय? देव मंदारची पुन्हा पुन्हा का परीक्षा पहातो आहे? एकाच माणसाने किती सोसायचं? पैसे खुप असले म्हणजे सुख मिळतं? मी सर्वसाधारण परिस्तितला, पण मी सुखी म्हणायला हवं.. माझे आईवडील माझ्यासोबत आहे.. पत्नी व्यवस्थित घरी आहे.. सर्वजण एकत्र जेवतो, बोलतो... आणि मंदार?
रडणाऱ्या मंदारला मी थोपटत होतो. त्याची कशी समजूत काढावी हे समजत नव्हते.
रात्रीचे दहा वाजले. अचानक मंदार म्हणाला
"शामू, बँडस्टॅन्डला जाऊ.. त्या किनाऱ्यावर..
मी बाहेर पाहिलं. मुंबई शांत होती.. पोलिसांची वर्दल थोडी कमी होती. मी म्हंटल "चल, माझ्या स्कुटर वरुन जाऊ. आम्ही दोघे माझ्या जुन्या स्कुटरवरुन गल्ली बोळातून बँड स्टॅन्ड च्या वाळूत बसलो.
समुद्राच्या लाटा कोसळत होत्या, त्या किनाऱ्यावर चिटपाखरूही नव्हते. लांबून हॉटेल्स मधील मंद दिवे तेव्हढे दिसत होते. ज्या ठिकाणी शिल्पा, मारिया बसायच्या त्याच ठिकाणी आम्ही बाजबाजूला बसलो. रडवेला मंदार बोलू लागला..
"शामू, तू माझा लहानपणापासूनचा मित्र.. मला पहात आला आहेस.. माझे डॅडी कधीच जवळ नव्हते.. होती जवळ आई.. मी लहानाचा मोठा तिच्यासमोर होत होतो आणि ज्या वेळी मला गरज होती... त्यावेळी ती तिच्या प्रियकरासोबत गेली, परदेशी गेली.. तिला माझी जरसुद्धा आठवण आली नाही? काय करील हे पोर, असं वाटलं नाही? रस्त्याच्या बाजूला भीक मागणाऱ्या भिकारणी सुद्धा त्यान्च्या बाळांना जवळ घेउंन बसतात.. साने गुरुजींनी' 'शामची आई' लिहिलं.. का? आईची महती जगाला कळावी म्हणून? आपल्या बाळासाठी आपल काळीज काढून देणाऱ्या आईची गोष्ट मी ऐकली होती.. आणि माझी आई?"हॅम्लेट नाटकात दुसरे लग्न करून हॅम्लेटला पोरक करणाऱ्या आईचा हॅम्लेट खून करतो. आपल्या विषयवासने साठी पोरक्या पोराला टाकून जाणाऱ्या स्त्री ला काय शिक्षा करायची? आणि मीच तिचा पोरगा का झालो?
"शांत हो मंदार... शांत हो..
"कसा शांत होऊ शामू.. या किनाऱ्यावर आणि अनेक पार्क्स मध्ये हातात हात घेऊन प्रेमकुन्जन करणारी प्रेमी युगुल पहातो ना.. तेंव्हा काळीज जळत.. आयुष्यभर साथ देणारी प्रेयसी अनेकांना मिळते पण मला... याची आई आपल्या प्रियकरा बरोबर पळाली म्हणून असला जावई नको म्हणणारा बाप माझ्या प्रेयसीचा आणि माझी प्रेमिका दुसर्याबरोबर लग्न करून गेली सुद्धा... आणि मला म्हणते"विसर मला.... अग, विसरायचं होत तर प्रेमच का केलंस?
पण मारिया वेगळी.. तीन वर्षे तिने साथ केली.. खऱ्या अर्थाने माझ्यात एकजीव झाली, मारियानेच समजून घेतलं मला... आता कुठे मला प्रेम मिळतंय तोच.. तोच.. ती पण गेली मला सोडून? बाई ग, तुला जायचंच होत मग का आलीस माझ्या आयुष्यात? का आलीस.. बोल?
मी थकलोय रे शामू.. थकलोय मी.. कुणासाठी जगायचं? कुणासाठी जगायचं?
"शांत हो मंदार.. शांत हो..
"शामू, एक करशील.. याच ठिकाणी, याच वाळूत बसुन शिल्पा गाणे म्हणायची.. मग मारिया म्हणायची.. या सागराकडे पहात.. त्याची गाज ऐकत.. अस्ताला जाणाऱ्या सूर्याकडे पहात.. त्या शुक्र चांदणीकडे पहात.. ते गाणे म्हणशील माझ्यासाठी?
मी गाणे म्हणू लागलो..
"जिथे सागरा.. धरणी मिळते.
तेथे तुझी मी वाट पहाते.. वाट पहाते..
"परत म्हण शामू.. म्हणत राहा.. म्हणत राहा..
मी कितीवेळा गाणे म्हंटले कोण जाणे. मंदारला झोप लागली. माझे पण डोळे जड झालेले.. पटकन झोप लागली.
पायाला पाण्याचा स्पर्श झाला म्हणून जाग आली.. बहुतेक भरती सुरु झाली होती.. पाय पाण्यात होते ते वर केले.. वर शुक्राची चांदणी चमकत होती.. त्या प्रकाशात बाजूला पाहिले -मंदार जाग्यावर नव्हता.. मी पटकन उठलो.. आजूबाजूला पाहिलं.. मंदार कुठेच नव्हता.. मी पटकन स्कुटर चालू केली.. संपूर्ण किनारा पालथा घातला.. मंदार कुठेच नव्हता. मी स्कुटर घेऊन रस्त्यावर आलो.. पुढे मुख्य रस्त्यावर आलो.. मंदारच्या बिल्डिंगपर्यत पोहोचलो.. त्याच्या मूळ बंगल्यावर गेलो... मंदार कुठंच नव्हता.. त्याच्या वडिलांना फोन करुंन सांगितलं.. त्यानी मुंबई पुलिसमध्ये तक्रार दिली.. त्यानी मुंबई पिंजून काढली..टीव्ही वर फोटो माहिती दिली, पेपरमध्ये जाहिरात दिली..
मंदार किंवा मंदारची बॉडी कुठेच मिळाली नाही.
ही कहाणी मंदारची.. माझ्या सख्या मित्राची.. पाच वर्षे झाली.. मी अजून मंदारची वाट पहातोय.. ही अधुरी कहाणी..
प्रदीप केळुस्कर 9307521152 / 9422381299.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा