मंगळवार, २३ डिसेंबर, २०२५

2474. घटस्फोट झाल्यानंतर

 घटस्फोट झाल्या नंतर दहा वर्षांनी ते दोघे एका लग्नात भेटले. नीरजने निशाला एकटच बसलेलं पाहिलं आणि तिच्या जवळ जाऊन खुर्चीवर बसला. बराच वेळ दोघे एकमेकांकडे पाहूनही जणू काही न पाहिल्यासारखे करत राहिले. सात वर्षे त्यांनी एकत्र घालवली होती. भांडणं तर होतीच, पण काही गोड आठवणीही मनात घर करून बसल्या होत्या.
शेवटी नीरजनेच बोलायला सुरुवात केली... "कशी आहेस?"
निशा थोड्या अभिमानाने म्हणाली... "मजेत आहे. दुसऱ्या लग्नाला नऊ वर्ष झाली. दोन मुलं आहेत."
नीरजने तिच्या चेहऱ्याकडे नीट पाहिले. ती पूर्वीपेक्षा खूप बारीक दिसत होती, चेहऱ्यावर आधीसारखी चमक नव्हती. अंगावर महागडे कपडेही नव्हते. त्याला आठवले, जेव्हा ती त्याच्यासोबत होती तेव्हा किती सुंदर दिसायची. नीरज तिच्याकडे पाहत होता तेव्हा निशाने नजर चुकवली. मग स्वतःला सावरत ती म्हणाली.. "तू कसा आहेस? आणि आपला बंटी कसा आहे?"
नीरजही थोड्या गर्वाने म्हणाला... "मीसुद्धा मजेत आहे. दुसऱ्या लग्नाला सहा वर्ष झाली. एक मुलगी आहे. आणि आपला बंटी आता नववीत गेला आहे. माझी पत्नीही खूप चांगली आहे. आम्ही दोघे खूप आनंदी आहोत."
हे ऐकून निशाच्या मनात जळफळाट झाला, पण तिने चेहऱ्यावर ते उमटू दिलं नाही. तिने नीरजकडे नीट पाहिलं. जणू चाळीसाव्या वर्षीच तो म्हातारा वाटत होता. केसांवर पूर्ण पांढरेपणा झळकत होता. वरून रंग लावलेला दिसत होता, पण मुळाशी पांढरे केस स्पष्ट दिसत होते. पोटसुद्धा खूप वाढल होत.
दोघे बराच वेळ शांत बसले. लग्नाच्या सोहळ्यात ते दिवसभर जवळपास होते, पण आणखी बोलणं झालं नाही.
निघायच्या वेळी नीरज निशाजवळ आला आणि म्हणाला, "एक गोष्ट सांगू का?"
निशा म्हणाली, "काय?"
नीरज उदासपणे म्हणाला, "आयुष्य खरं तर तेच छान होतं जे तुझ्यासोबत जगत होतो. आता तर फक्त दिवस ढकलतोय."
हे ऐकून निशाच्या मनात आनंद आणि वेदना एकत्र उसळून आल्या. जणू गळ्यात काहीतरी अडकलं. अश्रू आवरत ती म्हणाली, "मीही पश्चात्ताप करतेय. एक दारुडा आणि वाईट माणूस पडलाय वाट्याला. रडत रडत दिवस काढतेय."
नीरजने डोळ्यात आलेले पाणी लपवण्यासाठी चेहरा वळवला आणि म्हणाला, "आपण दोघे मूर्ख होतो. छोट्या छोट्या गोष्टींना मोठं करून वेगळे झालो. आज तुला एवढंच सांगायचंय की तू खूप चांगली आहेस. तुझ्यासोबत घालवलेल्या क्षणांच्या आठवणींत दिवस काढतोय."
हे ऐकून निशा रडू लागली. रडत रडत ती म्हणाली, "मीसुद्धा त्याच आठवणींवर जगतेय." एवढं म्हणून तिने पर्स उचलली आणि निघून गेली.
असा पश्चात्ताप करण्याची वेळ कोणावरही येऊ नये त्यांसाठी हा लेख.

कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:

टिप्पणी पोस्ट करा

2700. अंधा कानून

 गंगवानी रियल्टर्स’च्या बांद्र्यातल्या नव्या टॉवरची आज वास्तुशांत होती. जितेंद्र गंगवानीनं व्यक्तिशः फोन करून आग्रहाचं निमंत्रण दिल्यानं मला...