" बबड्या, भेट ना आज प्लिज, एवढा का भाव खातीयेस. म्हणालोय मी सॉरी तुला. तुझ्या त्या आवडत्या कॅफेमध्ये जायचं का हाय स्ट्रीटला आहे त्या. मस्त पिझ्झा खाऊ काय म्हणतेस."
" बाबा प्लिज ना, किती मस्का मारतोएस. बरं येते. माझा क्लास संपला की येते आणि हो मी आईला सांगून येणार आहे बरं का."
" ए बाई, नको ना. तू ये तर खरी मग बोलू. नको सांगूस तिला."
" बघते, किती वाजता पोचशील तू?"
" एक्झॅक्ट 7.30ला पोचतो.."
" म्हणजे मी 8 ला यायचं ना.."
" नाही गं राणी. आज वेळेत येतो की नाही ते बघच. वाट बघतो मी, तू लवकर पोहोच हं. भेटू चल.'
अगदीच हलकं वाटलं श्रीपादला अस्मीशी म्हणजे आपल्या एकुलत्या एक लेकीशी बोलल्यावरआणि वाटणार कसे नाही, तब्बल सहा दिवसांनी बोलत होता आज तो तिच्याशी. नव्हेच ती त्याच्याशी. कितीदा ट्राय केल्यानंतर आज फोन घेतला होता तिने त्याचा. खरंतर असं पहिल्यांदा झालं होतं आयुष्यात, एवढंच काय, आश्लेषाशी सुद्धा अबोला असण्याची ही पहिलीच तर वेळ होती. पण हे पहिल्यांदा आणि शेवटचं. असं मनोमन ठरवलं होतं त्याने. चुकही त्याचीच होती ना.
त्या दिवशी अचानक इंटर हाऊस मिटिंग ठरली होती आणि ती उगाचच वाहवत गेल्यासारखी लांबली देखील होती. कारणही काय तर कंपनीचं कल्चरल फेस्ट, तीन वर्षातून एकदा होणारं. सिनियर मॅनेजर असलेला श्रीपाद म्हणजे अगदी उत्साही कार्यकर्ता. जितका कामात चोख अन स्मार्ट तितकाच इतर गोष्टीत पुढे, जितका टेक्निकल स्ट्रॉंग तितकाच लोकांना एकत्र मिळवून असे कार्यक्रम करण्यात इंटरेस्टेड. पण हेच त्याचं मल्टी टॅलेंटेड असणं गळ्याशी येत असे त्याच्या कधीकधी. स्वतःच्या अनेक महत्त्वाच्या गोष्टीचा विसर पडे त्याला. आज पटापट कामं डेलिगेट करून ऑफिसमधून निघाला तो, कदाचित पहिल्यांदाच स्वतः उच्चपदस्थ असल्याचं प्रिव्हिलेज घेतलं होतं त्याने. आपली टिम ऑफिसमध्ये काम करत बसलेली असतांना वैयक्तिक कामासाठी लवकर बाहेर पडून. अस्मीला प्रॉमिस केल्याप्रमाणे वेळेत पोचणार होता तो त्या कॉफी शॉपमध्ये. मागच्या केलेल्या चुकीची भरपाई करायची होती त्याला.
" वॉव बाबा.आज चक्क तू पोचला आहेस माझ्याही आधी, un-believable. तुझ्या ऑफिसमध्ये आग लागेल ना तुझ्या ऍबसेन्समध्ये."
" बास की गं आता. किती छळणार आहात. पुरे झाली मला शिक्षा तुम्ही मायलेकींनी दिलेली."
" शिक्षा वाटली का तुला ती, बरंच झालं."
"नाहीतर काय. असं करतं का कोणी. आठवडाभर कसं वाटलं माहित्ये मला.अन तुम्ही तिकडे मामाकडे मजा केली असणार."
" प्लिज हं बाबा. तुला सोडून आम्ही खरंच मजा केली असेल असं वाटतंय तुला. तेही आई तुझ्याशी अशी भांडून गेल्यानंतर मजेत राहील तिकडे."
" बरं गेलात ते गेलात पण फोन घ्यावा तरी मी इतक्यांदा केल्यावर."
" कधी केलास बाबा, आम्ही इकडून गेल्यावर तिसऱ्या दिवशी अन आई घेईल कसा तुझा फोन. तिने नाही उचलला तर तू मेसेज टाकून फक्त एवढंच विचारलंस की माझा अमूक एक टाय कुठे ठेवला आहेस. अन तिचा राग रास्तच होता ना ह्यावेळी."
श्रीपाद, आश्लेषा अन अस्मी. एक मस्त त्रिकोणी कुटुंब. श्रीपाद एका मल्टिनॅशनल कंपनीत सिनियर मॅनेजर. कामात गढून जाण्याचा त्याचा स्वभाव. अस्मीच्या बालपणीच आश्लेषाने नोकरी सोडली, ती शाळेत जाऊ लागली तसे आश्लेषाने छंद म्हणून होम बेकिंग सुरु केले. बाकी पूर्ण वेळ अस्मीच्या शाळा, अभ्यास, अदर ऍक्टिव्हिटी साठी राखून ठेवला. तसंही ऑफिस कामासाठी श्रीपादला सदैव दौरे असायचे. शनिवार रविवार तो बायको मुलीसाठी राखून ठेवायचा पण इतर दिवशी तो फक्त कामाला वाहून घ्यायचा. तसं सगळंच अलबेल होतं फक्त लेकीच्या छोट्यामोठ्या अनेक गोष्टींचं साक्षीदार होता आलं नव्हतं त्याला ह्याच कारणाने. आश्लेषाने एकहाती सांभाळलं होतं हे सगळं. ती अनेकदा म्हणायची देखील त्याला,
" श्री, अरे थोडासा वेळ काढावा रे इतर दिवशीही आमच्यासाठी. पिल्लू भराभर मोठं होतंय, कधी भुर्रकन उडून जाईल कळणार देखील नाही, खूप मिस करशील हे सगळं नंतर."
अस्मी सुद्धा अगदीच गुणी होती हुशार अन समजूतदार. जशी अभ्यासात हुशार तशीच इतर गोष्टीतही. प्रचंड अभिमान वाटावा अशीच होती ती. महिन्याभरपूर्वीच ती taekwondo under eighteen category साठी भारताला international level वर रेप्रेसेंट करून आली होती. त्यासाठी एका मोठ्या कार्यक्रमाचे आयोजन केले होते त्यांच्या क्लास मध्ये. सगळ्या पेरेन्ट्सना खास इंव्हीटेशन होते. आश्लेषाने याबद्दल बरंच आधी श्रीला सांगून ठेवलं होतं. लेकीचं कौतुक पाहायला मला तू सोबत हवा आहेस म्हणाली होती ती अन त्यानेही ऑफिसमधली कामं मॅनेज करून येतो असे प्रॉमिस केले होते दोघींना. पण ऐनवेळी त्या मिटिंगच्या नादात तो विसरला. खूपवेळ फोनही बघितला नाही त्याने अन फार उशिरा त्याला या गोष्टीची जाणीव झाली. ऑफिसमधून निघताना त्याने लेकीला फक्त मेसेज केला,
" सॉरी पिल्लू, विसरलो गं. मी आल्यावर बाहेर जाऊ मस्त जेवायला..सेलिब्रेशन म्हणून."
अस्मीला रडूच आले होते तिचं कौतुक बघायला बाबा नव्हता म्हणून, अन नंतरचा त्याचा मेसेज बघून तर ती खूपच रुसली होती. म्हणाली होती मी नाहीच बोलणार बाबाशी. अन लेकीला असं रडताना पाहून खूप वाईट वाटलं होतं आश्लेषाला सुद्धा आणि म्हणूनच श्रीपाद घरी येण्या आधीच फक्त दोन ओळींची चिठ्ठी फ्रीज मॅग्नेटला अडकवून निघून गेल्या होत्या दोघीही शहरातच असलेल्या अस्मीच्या मामाकडे. खरंतर आपण विसरलोय हे जाणवल्यावर खूप गिल्ट आलं होतं श्रीपादला पण दोघीही घरात न दिसल्याने तो थोडा रागावलाच होता. त्यावर असं चिट्ठी लिहून आश्लेषा निघून गेल्यामुळे तर अधिकच चिडचिड झाली त्याची. मग तिसऱ्या दिवशी मिटींगला जाताना त्याचा टाय सापडत नव्हता म्हणून त्याने फोन केलेला तिला, अर्थात तो घेतला नव्हताच तिने आणि तसंच अस्मीला सुद्धा बजावून ठेवलं होतं, म्हणाली होती.
" करू देत तुझ्या बाबाला ऑफिसची कामं, वाहून घेतलंय नुसतं स्वतःला. तो किती काय काय मिस करतोय हे नाहीच कळते त्याला. आपल्या शिवाय कसं वाटतंय घरात बघूच दे जरा त्याला अनुभवून. आपण दोघी कितीदा तरी एकट्या असतो तो ऑफिस टूरला जातो तेंव्हा, आता राहा म्हणावं एकटाच.."
त्यावर आज अस्मीने त्याचा फोन घेतला म्हणून बाप लेकीला असे भेटता आले होते.
" किती गं दूर पडत असेल तुला क्लासेस ला जायला तिकडून, तू चल आत्ताच घरी माझ्याबरोबर."
" वा, ग्रेटच आहेस की तू. अन आईला काय सांगू.."
" कशाला काही सांगायचं तिला, तू घरी आलीस म्हणल्यावर आपोआप येईल ती पण उद्या. तिला एवढं रुसलेलं नव्हतं बुवा बघितलं मी कधी. मान्य आहे माझं चुकलं पण तरीही. किती तो अबोला."
" का नाही रुसणार ती तुझ्यावर. जरा उशीरच केला मी तर म्हणीन. खूप लाडावून ठेवलंय तिने तुला.."
" हं..ते झालंच म्हणा."
श्रीपाद डोळे मिचकावत म्हणाला तसं अस्मीने त्याला विचारलं.
"पण मला सांग बाबा, तू चुकला आहेस..रॅदर अनेकदा चुकतोस, यावेळी नेमकी उपरती झाली कशी."
" हं..झाली म्हणायचं. खूप वेडं असतो गं आपण. आपण म्हणजे आम्ही मोठे लोक. खूप काही गोळा करण्याच्या नादात हातात असलेलं निसटून जाऊ देतो. उगाचच आयुष्यात रिकाम्या जागा निर्माण करतो."
" wow baba..Soo philosophical..काय झालंय तुला एकदम, हे इतकं जड जड का बोलतोय?"
" ती पण एक गंमतच आहे, तू हसशील ऐकून पण खरं सांगतो, कधी कधी सहज साध्या गोष्टी आपल्यासाठी eye opener ठरून जातात, असंच काहीसं झालं माझ्याबरोबर."
" अरे बापरे, एवढं काय झालं..कुणाचं प्रवचन ऐकायला गेला होतास आम्ही नसताना? "
" अगं तुमचं ते न्यूज चॅनेल नाही का. तुम्ही गेल्या त्यानंतर दोन तीन दिवस आलीच नाही ती.."
" कोण रेखामवशी. अरे ती सुट्टीवर गेली होती ना.."
रेखा त्यांच्या घरातील मदतनीस होती. आश्लेषा श्रीपादचे लग्न झाले तेंव्हापासून जवळजवळ सतरा अठरा वर्ष झाली होती आता, ती घरातला एक मेंबर असल्यासारखीच होती अगदी.
"हो तेच, मला नव्हतं माहिती. ती आली तीन दिवसानंतर. त्यादिवशी मला आधीच टाय सापडत नव्हता. मग मी म्हणालो तिला की तुला तुझी ताई सांगून गेली का आता कामाला येऊ नकोस, काही गरज नाही. दादा करतील त्यांचं त्यांचं."
तर म्हणते कशी.
" असं कशाला सांगतील ताई, उलट त्या मला नीट सगळ्या सूचना देऊन गेल्या आहेत, काळजी वाटते त्यांना खूप."
" काळजी वाटत असती तर अशी गेलीच नसती.."
" आहो दादा वाईट वाटतं कधी कधी, यावेळी लागलं त्यांच्या मनाला फार, तुम्ही कौतुक पाहायला नव्हतात म्हणून लेक नाराज झाली. त्यामुळे तर फारच वाईट वाटलं ताईला."
"अगं हो, पण मी कामात अडकलो होतो ना. टेंशन्स असतात.."
" तेच की, तुम्ही ऑफिसर लोक. तुम्हाला खूप लोड असतंय कामाचं. पण आमचं तसं काही नाही. तुम्हाला सांगते दादा, लाहानीचं गॅदरिंग होतं. संध्याकाळी ठेवलं होतं शाळेनं. मी म्हंटलं नवऱ्याला तू यू नकोस. नुकसान हुईल दिड दोन हजाराचं. भुर्जीची गाडी लावतो ना तो. तर म्हणतो कसा, पैसा काय रोज कमावता येतो गं. लेकराचं कौतुक रोज रोज पाहायला मिळत नाही. त्यांचं बालपन येनार आहे होय परत. तुम्हाला सांगते कधीकधी वाटतं तुमच्यापेक्षा आम्हीच जास्ती सुखी. पण तुम्ही मोठे लोक, तुमच्या जबाबदाऱ्या जास्त. काम तुमच्यासाठी फॅमिली पेक्षा मोठं असतंय. असो. म्हणून म्हणलं आम्ही खरंच जास्त सुखी आहे दादा."
" तुला सांगतो मनी, मी स्पिचलेस झालो होतो गं, काहीही बोललो नाही मी यावर. बोलूच शकलो नाही. तिचं सहज असं बोलणं मला विचार करायला भाग पाडून गेलं. वाटलं खरंच किती सुखी आहे ही आपल्यापेक्षा, किंवा आपल्याला आपलं सुख सांभाळता येत नाहीये का. ते असतं बघ. रिकाम्या जागा. एखाद्या शब्दावाचून एखाद्या वाक्याला अर्थ उरत नाही, तसंच काहीसं. आयुष्यात अश्या अनेक रिकाम्या जागा असतात ना..Rather we create it..अगदी तसं वाटलं मला त्या दिवशी."
" हं. असं सगळं झालं तर, त्या दिवशी तुला खरं realize झालं आणि तू आम्हाला फोन करत सुटला बरोबर ना."
"अगदी बरोबर..असो. बरं ऎक मी काय म्हणतोय, मी महाबळेश्वरचं बुकिंग केलंय, saturday-sunday, उद्या सकाळी घ्यायला येतो, सोमवारी सकाळी परत येऊ, माझी सुट्टी आहे सोमवारची पण तुझे क्लासेस मिस व्हायला नको, तुझ्या आईला तेवढं तयार करण्याचं काम तुझं.."
" Wait, wait..Wait a minute, नाही म्हणजे प्लॅन भारी आहे तुझा पण मला त्यात पकडू नकोस. in fact तुला आणि आईला गरज आहे या ब्रेकची. मी कशाला उगाच कबाब मे हड्डी. मी नाही येणार.."
" ए बाई, नाही हं. तू तर पाहिजेच आहेस. मी एकटा नाही जाणार तिच्या सोबत. मला भीती वाटते.."
यावर दिघेही टाळ्या देत खळखळून हसले, अस्मी म्हणाली,
"खरंच बाबा, जा तुम्ही दोघेच. मी राहीन मामाकडे दोन दिवस. पण सोमवारी परत या. दुपारी जाऊ आपण एखादा मुव्ही बघायला आणि हो मी तिला नाही सांगितलं की आज तुला भेटायला आलेय ते. तिची बॅग पॅक करून ठेवते आज रात्री मी. उद्याची तुमची ट्रिप सरप्राईज असेल तिला."
" नको गं अशी मोठी झाल्यासारखी वागूस, मला नाही झेपणार तू एवढ्या लवकर मोठी झालेली. माझ्यासाठी तू अजून छोटीशी मनीमाऊच आहेस. तुझी आई म्हणते ते खरंय. मी खूप मिस केलंय तुझं बालपण. पण आता नाही, अजून वेळ गेली नाहीये."
" बास की बाबा मस्का लावणं. मी म्हंटल ना मी नाही येणार तुमच्या सोबत."
" गप गं, आगाऊ. बरं चल सोडतो तुला.."
" नको मी जाते नीट, तू ये ठरल्या वेळेत उद्या."
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
न सांगताच अस्मीने बॅग भरून ठेवली होती आईची अन सकाळी लवकर तयार हो आपल्याला बाहेर जायचे आहे असेही सांगितले होते. श्रीपाद घ्यायला आल्यानंतर सगळा उलगडा झाला होता तिला खरंतर. त्याने मनापासून सॉरी म्हंटले होते तिला सगळं सांगून. तिला मनवण्यासाठी वेगवेगळी गाणी म्हणत होता तो प्रवासात, तिला मनातून हसूच येत होते खरंतर पण आधी उगाचच लटका राग दाखवत नंतर मिटवले होते तिने हे तात्पुरते भांडण. हा आठवड्याभराचा अबोला जीवघेणाच होता तिच्यासाठी आणि अशाप्रकारे तो मिटल्यानंतर मनातून खूप सुखावली होती ती. श्रीपादनेही प्रॉमिस केले होते तिला पुन्हा अशी वेळ येऊ देणार नाही असे आणि दोघेही मिळून आता या छोट्यामोठ्या रिकाम्या जागा भरून काढणार होते.
प्राजक्ता राजदेरकर
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा