शैलेश एकटाच बसला होता चौपाटीवर. किनाऱ्यावर आदळणाऱ्या लाटा पाहत. दुपारचं उन चांगलच तापल होतं. या उन्हात फिरायला आलेल कोणी नव्हतं. दूरवर उभा असलेला भेळ वाला, काही कॉलेज चुकवून फिरायला आलेली मुलं, एक-दोन जोडपी दिसत होती. शैलेश झाडाखाली सावलीत बसला होता. त्याने शर्वरीला म्हणजे त्याच्या प्रेयसीला भेटायला बोलावल होतं आणि ती आता कोणत्याही क्षणी प्रकट होणार होती. थोड्या वेळाने त्याला लांबून शर्वरी येताना दिसली. त्याने उभं राहून तिला खुणावल. तीने हात दाखवला. शर्वरीने डोक्यावर ओढणी घेतली होती. पटपट चालत येत ती शैलेश जवळ पोचली.
"उशीर झाला का?" तीने विचारलं.
"नाही. मी तुझ्यासाठी संध्याकाळपर्यंत सुद्धा थांबलो असतो." शैलेशने हसून म्हटलं.
शर्वरी पण हसली.
"तू मला एवढ्या लांबून कस ओळखलस?"
"तुझ्या चालण्याच्या शैलीमुळे. प्रथम तुझी तुरुतुरु चाल दिसली. नंतर तुझा गौरवर्ण. थोडं पुढे आल्यावर तुझ्या या पुढे आलेल्या दंतावरील गुलाबी अधर. आणि...."
"बस !बस ! एवढा दातांचा त्रास होतो तर तार लावून घेते आतमध्ये घ्यायला."
"नको या दातांवर पण माझं प्रेम आहे आणि तारेचा पुढे आपल्या प्रणयात अडथळा येईल."
"चावट आहेस अगदी." शैलेशच्या खांद्यावर चापट मारत शर्वरी म्हणाली.
"आणि काय रे एवढ्या उन्हाच कशाला बोलावल आहेस? कोणी चिटपाखरु तरी आहे का?"
"आपण दोघे आहोत हेच पुरे आहे. सृष्टीच्या निर्मिती आधी कसे आदम आणि ईव्ह होते ! आणि उन्हाच बोलशील तर तू भर उन्हातून जेव्हा मला भेटायला येतेस ना, तेव्हा तुझ्या गोऱ्या गालावर लाली येते. ती मला ठार करते." शैलेश म्हणाला.
"काय म्हणालास? ठार करते ! तू काय दुपारीच टाकून आलास की काय?"
"नाही. शर्वरी या नव उपमा आहेत. मला दुसरा शब्दच सुचला नाही. माझ्या साहित्यात असे शब्द वापरुन मी मराठी साहित्य समृद्ध करणार आहे."
"कर बाबा. पण तुला एक महत्त्वाच सांगायचय. बाबा लग्न करताहेत."
"परत !" शैलेश आक्ष्चर्याने म्हणाला.
"फालतू विनोद करु नकोस. माझ्या लग्नाची बोलणी चालू आहेत."
"मग."
"मग ! तुला काहीच वाटत नाही ! घरी येऊन बोल बाबांशी आपल्याबद्दल."
"केव्हा? आज येऊ का?" शैलेशने विचारलं.
"आज नको. रविवारी ये."
"अच्छा. मग रविवारी सात वाजता येतो."
"सात वाजता नको. त्यावेळी बाबा ढकलायला बसतात."
"काय?" यावर शर्वरीने अंगठा तोंडाजवळ नेला.
"मग तर छानच आहे. पिता पीता बोलू."
"हे बघ शैल्या ! जास्त स्वप्न बघू नको. पाच वाजता ये. बाबांशी नीट बोल. तुझी काव्यमय आणि रसिक भाषा नको. बाबा कडक शिस्तीचे आहेत." शर्वरी कठोर सूरात म्हणाली.
"काय हे शर्वरी ! आल्यापासून नुसती तोफ डागते आहेस. ना प्रेमाच बोलणं की काही. जरा माझ्याजवळ बस तरी." शर्वरीचा हात पकडून तिला बाजूला बसवत शैलेश म्हणाला.
"मला तुला नीट डोळे भरुन पाहू दे तरी !" शैलेश तिच्याकडे एकटक पाहत म्हणाला. आता मात्र शर्वरी लाजली.
"तू पण असा आहेस ना." एवढं बोलून शर्वरी शैलेशला बिलगली. शैलेशने तिचा हात आपल्या हातात घेतला. शर्वरीने त्याच्या खांद्यावर डोकं ठेवलं.
"केव्हा कळणार तुला दुनियेचे नियम? जगण म्हणजे काव्य नाही रे. खूप वेगळं असत ते." शर्वरी काळजीच्या सूरात म्हणाली.
"बाकीचे जगताहेत ना. मला त्यापेक्षा वेगळ जगू दे. मी साहित्याच्या क्षेत्रात करियर करणार."
"त्यासाठी खूप संघर्ष करावा लागतो. नकार पचवावे लागतात."
"करेन ना. कोणत्याही महान कामाची सुरुवातीला टिंगल केली जाते. नंतर विरोध केला जातो आणि नंतर ती स्विकारली जाते." शैलेश म्हणाला.
"म्हणजे तू महान साहित्यिक होणार तर."शर्वरी मिश्किल हसत म्हणाली.
"का नाही." तो अजून पुढे काही बोलण्याआधीच शर्वरीने त्याचा हात पकडला.
"अरे, बस खाली. मी काय सांगते, ऐकतोस का जरा?"
"शर्वे !आता काही बोलू नकोस. तुझ्याबरोबरचे हे क्षण मला पूर्णपणे जगू दे." शैलेश म्हणाला आणि तिला जवळ घेतलं. दोघेही थोडा वेळ शांत बसले. थोड्या वेळाने शर्वरी भानावर आली.
"अरे बापरे ! पावणे दोन वाजले. मी ऑफिसमधून लंचटाईममध्ये निघाले. आता जायला हवं."
"जातेस?" शैलेश थोडासा हिरमुसला होऊन म्हणाला.
"मग काय ! आम्ही तुमच्यासारखे..."
"रिकामटेकडे नाही असच ना." शैलेश तीच वाक्य मध्ये तोडत म्हणाला.
"मला अस म्हणायच नव्हतं रे." शर्वरी त्याला समजावत म्हणाली.
"असू दे. मला नीट निरोप तरी दे."
"म्हणजे?" शर्वरीने विचारलं.
यावर शैलेशने तिचा उजवा हात हातात घेतला आणि त्याच चुंबन घेतलं.
"आई शप्पथ, कसला रोमँटीक आहेस तू !" अस बोलून शर्वरीने शैलेशच्या कुरळ्या केसात हात फिरवला.
"चल येते माझ्या राजा." अस बोलून शर्वरीने शैलेशचा निरोप घेतला.
रविवारच्या दिवशी शैलेश मस्त तयार होऊन शर्वरीच्या घरी गेला. पांढरा शॉर्ट सदरा, डार्क जीन्स आणि व्यवस्थित विस्कटलेले केस. त्याने दरवाजाची बेल वाजवली. शर्वरीनेच दरवाजा उघडला.त्याला पाहून तिच्या चेहऱ्यावर हास्य आल.
"छान दिसतो आहेस. ये आत ये." शर्वरी म्हणाली.
शैलेश आत गेला तेव्हा बाहेरच्या हॉलमध्ये सोफ्यावर शर्वरीचे बाबा बसले होते. सदरा पायजमा असा साधा वेश. पण दणकट शरीरयष्टी, पिळदार मिशा यामुळे बघताक्षणी दरारा वाटेल अस व्यक्तीमत्व होतं.
"या ! बसा." त्यांनी भारदस्त आवाजात म्हटलं. शैलेश त्यांच्या समोरील खुर्चीवर जाऊन बसला.
"नाव काय तुमच?"
"शैलेश."
"पूर्ण नाव काय?"
"म्हणजे तुम्हाला माझं आडनाव जाणून घ्यायच आहे. माझी जात वगैरे समजायला. सॉरी. पण मी माणूस म्हणून संबंध जोडतो लोकांशी."
"अच्छा ! ते कळेलच शर्वरीकडून. करता काय आपण?" बाबांनी विचारलं.
"कविता. कथालेखन." शैलेशने उत्तर दिलं.
"ते ठिक आहे. पण चरितार्थासाठी काय करता?"
"मी संपूर्ण वेळ लेखन करतो. तुम्हाला ऑस्कर वाईल्ड हेमिंग्वे माहित आहेत का?"
"नवीन व्हिस्कीचे ब्रँड आहेत का?" शर्वरीच्या बाबांनी विचारलं.
आता मात्र शैलेश उडालाच.
"नाही हो. संपूर्ण जीवन लेखनासाठी वाहिलेले लेखक आहेत ते."
"त्यांच जाऊ दे. तुम्ही काय करणार उपजिवीकेसाठी? लग्नानंतर तुमच्यावर शर्वरीची पण जबाबदारी आहे."
"आजची स्त्री कर्तृत्ववान आहे. ती पुरुषावर अवलंबून नाही. शर्वरी सुद्धा कर्तबगार आहे." शैलेश म्हणाला. यावर बाबांनी डोळे मोठे केले.
"मला सांगा, तुमची आणि शर्वरीची ओळख कशी?" बाबांनी विचारलं.
"आम्ही एकाच कॉलेजला होतो. तिथेच आमचं प्रेम जडल एकमेकांवर."
"खरोखर प्रेम करता शर्वरीवर?"
"हो मग ! मी समुद्र तर ती किनारा. मी देह तर ती प्राण. मी सूर तर ती ताल."
"पूरे ! मी कोणी संपादक नाही ज्याला तुम्ही आपली कविता ऐकवत आहात. तुम्ही माझ्याकडे माझ्या मुलीचा हात मागायला आला आहात." शर्वरीचे बाबा त्रासून म्हणाले.
"फक्त हात कशाला ? मला पूर्ण शर्वरी पाहिजे."
"हे बघा. फालतू विनोद करु नका. जीवनाविषयी गांभीर्य ठेवा. संसार करणे म्हणजे चेष्टा नाही."
"मी सर्वसामान्य माणसासारखं जगणार नाही." शैलेश म्हणाला.
"म्हणजे?"
"लोकलच्या गर्दीतून मेंढरासारखा प्रवास करायचा आणि महिन्याअखेरीस मिळणाऱ्या पगारासाठी बॉस नावाच्या फालतू माणसाची हांजी हांजी करायची."
"यालाच प्रामाणिकपणे जगून संसार करणे म्हणतात."
"माझी उद्दीष्टे वेगळी आहेत. मी तुम्हाला मघाशी सांगितल्याप्रमाणे मी साहित्याच्या क्षेत्रात काहितरी करुन दाखवणार आहे. याला शर्वरीचा सुद्धा पाठींबा आहे."
"हो का ग शर्वरी?" बाबांनी शर्वरीला आवाज दिला.
"काय बाबा?" शर्वरीने बाहेर येत विचारलं.
"हे काय बोलतायत ते खर आहे का? तुला पण यांच साहित्यिक होण पसंद आहे म्हणे."
"हो बाबा. मी यांच्या पाठीशी आहे. आणि सतत राहीन." शर्वरीने एकदम ठासून सांगितल.
"बर.लेखनाव्यतिरिक्त अजून काही..." बाबांनी विचारलं.
"हो, आठवलं. आमची आंब्याची झाडं आहेत गावाकडे. त्या बिजनेसमध्ये बाबांना मदत करतो."
"हापूस आंबे का?"
"हो."
"त्याच उत्पन्न पण दरवर्षी समाधानकारक नसतं."
"मला तर तुमच्या आयुष्यात ठोस आणि ठाम अस काही दिसत नाही. हे पाहा, मी मुलांच्या मागे दरडावून ऐकायला लावणारा बाप नाही. जरी मी तसा वाटत असलो तरी." म्हणजे शर्वरीच्या वडिलांना त्यांच्या व्यक्तिमत्वाची जाणीव होती.
"शर्वरी हुशार मुलगी आहे. माझा तिच्यावर विश्वास आहे. तिचा निर्णय चुकणार नाही. पण तुमच्या पेक्षा जास्त पावसाळे मी नक्कीच पाहिले आहेत. मी तुम्हाला एक डेड लाईन दतो. कथा लिहा, कविता लिहा, पुस्तक काढा. तुमच्या क्षेत्रातल काहितरी करा. मला काहितरी कॉंक्रीट करून दाखवा. हे सर्व सहा महिन्यात व्हायला पाहिजे."
"सहा महिन्यात !" शैलेश एकदम घाईत ओरडला.
"हो सहा महिन्यात. आयुष्यात काही करायच असेल तर भक्कम योजना आखावी लागते. प्रयत्न करावे लागतात. तरच यश मिळतं. अस काही करा. मी तुम्हाला शर्वरी देतो. काय शर्वरी?" बाबा शर्वरी कडे पाहत म्हणाले.
"थँक्स बाबा." शर्वरी हसत म्हणाली.
बाबांनी शैलेशकडे चेंडू टोलवला होता. आता उत्तर द्यायची पाळी शैलेशची होती. शर्वरी खूप अपेक्षेने शैलेश कडे पाहत होती. शैलेशने तिच्या डोळ्यातील भाव वाचले.
"ठरलं ! घेतल आव्हान." शैलेश उत्साहाने म्हणाला.
"बघा. विचार करुन बोला."
"आता कसला विचार ! इरादा पक्का." अस बोलून शैलेश उठला.
"अरे पोहे तरी खाऊन जा. तुला आवडतात तसे मसाला पोहे बनवलेत." शर्वरी म्हणाली.
"नको. आता कोणीतरी बनूनच येईन तुला मागणी घालायला. चला येतो सासरे बुवा." असं बोलून शैलेशने शर्वरीला डोळा मारला. शर्वरी लाजून घरात पळाली आणि शैलेश हसत हसत घराबाहेर पडला.
------------समाप्त-------
लेखक- शैलेश कांबळी
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा