खर तर ऑफीसला दिवाळीच्या सुट्या होत्या. पण एकट्यान घरी राहुन करायच काय म्हणुन तो ऑफिसला येऊन बसला होता. मुग्धा माहेरी गेलेली होती. सासरी फारस रहायला त्याला आवडत नव्हत म्हणुन त्यान तिच्याबरोबर जाण टाळल होत. दुपारपर्यंत ऑफिसमधे काम केल्यानंतर आता निघाव आणि कुठतरी बागेत वगैरे निवांत जाऊन बसाव अस त्याच्या मनात आल.तो गाडीकडे निघाला तस सिक्युरीटी ने मागुन हाक मारली 'सर,काही मिठाई चे बॉक्सेस आले आहेत सप्लायर्स कडुन. टाकुन देऊ का गाडीत?' खर तर त्याला त्या मिठाईच्या बॉक्सेस मधे फारसा इंटरेस्ट ही नव्हता आणि एकट्या माणसाला काय करायचे येवढे बॉक्सेस म्हणुन त्याने सिक्युरीटीला सांगितले 'घेऊन जा तुझ्या घरी, नको मला' तरीही सिक्युरीटीने दोन मिठाईचे डबे त्याच्या गाडीत टाकलेच.
तो निघाला. गाडीत बसला. गाडी स्टार्ट केली आणि रस्ता फुटेल तिकडे गाडी चालु लागली. रस्त्यांवर फारशी गर्दी नव्हती. त्याला ही काही घाई नव्हती. संथपणे गाडी चालत होती. डोक्यातही विचारांची गर्दी नव्हती. सिटी गार्डन जवळ गाडी पोहोचली. आज पार्कींगला ही बरीच जागा होती. त्याने गाडी लावली आणि बाहेर पडला. गार्डनकडे वळणारच तेवढ्यात मागुन आवाज आला. 'साहेब खुप छान साड्या आहेत. घेऊन जा तुमच्या बहीणीसाठी. भाऊबीज आहे आज'. त्याने मागे वळुन बघितल तर एक फेरीवाला पाठीवर साड्यांचा गठ्ठा घेऊन उभा होता. त्याला साड्यांशी ही काही देणघेण नव्हत कारण त्याला बहीण ही नव्हती आणि मुग्धाला साडी नेसण फारस आवडत नव्हत. 'साहेब घ्या ना एखादी साडी. सण असुन फारसा काही धंदा नाही. क्रृपा करा गरीबावर' पुन्हा फेरीवाल्याचा आवाज आला. तस तर तो साडी घेणार नव्हता तरीही फेरीवाल्याची आर्जव म्हणा की त्याला असलेला मोकळा वेळ म्हणा त्याने साड्या बघायला सुरवात केली.तो साड्या बघत होता फेरीवाल्याची बडबड ही ऐकत होता. करोनामुळे कसा धंदा बसला आणि दिवाळीत ऑनलाईन वाल्यांच्या सेल, जाहीराती मुळे त्याच्यासारख्या लहान व्यापार्यांवर कशी संक्रांत कोसळली वगैरे वगैरे. फेरिवाला सांगत होता.दरम्यान एक निळ्या रंगाची साडी त्याला आवडली. फेरीवाल्याकडुन काहीतरी घ्याव तेवढीच त्याला मदत होईल या भावनेन त्यान ती साडी विकत घेतली आणि गाडीच्या मागच्या सीटवर टाकली.फेरीवाला त्याला धन्यवाद देऊन दुसर्या गिर्हाइकाच्या शोधात निघुन गेला.
जवळच एक रेस्टॉरंट होत. तिथे जेवण करुन बागेत शतपावली करुन तिथेच असलेल्या एक बाकडयावर तो विसावला. त्याने साडी का विकत घेतली हा विचार करुन तो ही मनातल्या मनात हसत होता. तासभर विसावल्यानंतर आता निघाव म्हणुन उठला आणि गाडीकडे चालु लागला. तो गाडीच दार उघडणारच येवढ्यात समोर त्याला एक स्त्री दिसली आणि त्याला वाटल हिला कुठेतरी बघितल आहे आणि त्याला आठवलही. ती वेदिका होती. घरोघरी किंवा अॉफिसांमधे डोअर टु डोअर फिरुन शेविंग ब्लेड वगैरे विकणारी सेल्स वुमन. साधारण गरीब परिवारातली. एकदा अॉफिसच्या बाहेर शेविंग ब्लेड विकतांना त्याला भेटली होती. एकदा तिच्याकडुन ब्लेड, क्रीम इ त्याने विकत घेतल होत. त्यानंतर साहेब काही ना काही घेतातच म्हणुन ती नेहमी यायला लागली. गरीबांबद्दल नेहमीच सहानुभूती म्हणुन तो ही तिच्याकडुन काहीतरी विकत घ्यायचाच. वर्ष दोन वर्ष तरी तिच येण चालु होत. त्याने तिला हाक मारली 'मला ब्लेडस विकत घ्यायचेच होते बर झाल तु भेटली' तो हसुन बोलला. मात्र तिच्या चेहर्यावर विषण्णता होती. 'नाही साहेब. मी आता ते काम करत नाही. माझी नोकरी गेली'. ती बोलत होती तो ऐकत होता. 'करोनामुळे नवरा गेला. तीन पोरांची जबाबदारी आली माझ्यावर. उदरनिर्वाहासाठी धुणीभांडीच काम सुरु केल. कसतरी करुन घर चालवते आहे. मुलं दिवाळीच्या मिठाईचा हट्ट करत होते म्हणुन आले बघायला मिळेल का काही स्वस्तात. पण नाही मिळाली'. ती पडलेल्या चेहर्याने सांगत होती.
मिठाई? मुलांसाठी? त्याचे डोळे चमकले. त्याला आठवल. मघाशी सिक्युरीटीने त्याच्या गाडीत काही मिठाईचे बॉक्सेस टाकले होते. त्याने गाडीच मागच दार उघडल. मिठाईचे बॉक्स उचलताना त्याला शेजारीच पडलेल साडीच पॅकेटही दिसल. त्याने ते ही उचलल आणि तिच्या हातात मिठाई आणि साडी सोपवली. तिने नकाराचा थोडा प्रयत्न केला पण तो तिच्या गरजेपुढे पुरेसा नव्हता. मिठाई आणि साडी घेऊन ती घराकडे चालु लागली. तो ही गाडीत बसुन घराकडे निघाला. मात्र फेरीवाल्याच ते बोलण त्याच्या कानात घुमत होत. 'साहेब भाऊबीज आहे आज बहीणीसाठी साडी घेऊन जा'. ध्यानीमनी नसताना त्याची भाऊबीज साजरी झाली होती.
झाकीर शेख
९८२३०३०२७३
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा