त्या दोघांचे एकमेकांवर जीवापाड प्रेम होते.
त्याचे जरा
जास्तच.
तिच्यासाठी काय
करु
आणि
काय
नको
असे
त्याला झालेले.
पण
त्याचा खिसा कायम फाटलेला.
गरीब होता बिचारा.
पण
भलताच रोमँटिक.
तिच्याशिवाय जगण्याची कल्पनाही त्याला करवत नसे.
तिला काहीतरी भेटवस्तू द्यावी असे
त्याला मनापासून वाटत होते.
पण
द्यायचे काय?
खिशात तर
एक
पैसा नाही.
शेवटी न
राहवून त्याने तिला रंगीत फुलांचा गुच्छ भेट
म्हणून दिला.
ती
खूश
होती.
तशीही तिची त्याच्याकडून फार
मोठी अपेक्षा नव्हती.
तो
जे
देत
होता त्यात ती
समाधानीच होती.
तसाही तो
सामान्यच होता.
जेमतेम नोकरी.
भविष्यात काही करुन दाखवेल असे
पण
काही त्याच्यात दिसत नव्हते.
पण
एकमेकांच्या प्रेमात अखंड बुडालेले ते
दोन
जीव
सुखात होते.
पण एक दिवस अचानक सगळे काही बदलले. ती म्हणाली, “तुझ्याबरोबर आयुष्य जगायचे म्हणजे नेहमी असे रडत-खडत. मन मारतच जगावे लागेल. काय सुखात ठेवणार तू मला? काय आहे तुझ्याकडे? तर काहीच नाही. मी परदेशी चालले आहे. पुन्हा कधीच येणार नाही. तू मला विसर. आजपासून आपले मार्ग निराळे. माझा तुझा संबंध इथेच संपला.”
ती कायमची निघून गेली. हो मोडून पडला. संपलेच जणू काही. सर्व काही संपले त्याच्यासाठी. दिवस सरले आणि याच्या मनातली दु:खाची लाट ओसरुन संतापाच्या लाह्या तडतडायला लागल्या. त्याने ठरवले, तिने पैशासाठी आपल्याला सोडले ना? मग आता पैसा कमवूनच दाखवायचा. इतका की आपल्यापुढे सारे जग तिला थिट दिसले पाहिजे.
ते म्हणाले, “ती परदेशी कधीच गेली नव्हती. तिला कर्करोग झाला होता. तो झाल्याच जेंव्हा तिला कळलं तेंव्हा थोडे दिवस होते. आपल्या अकाली जाण्याचं दु:ख तुझ्या वाट्याला येऊ म्हणून प्रेम भंगाचा चटका देऊन ती गेली. तू संतापून उभा राहशील… जगशील… यावर तिचा विश्वास होता. म्हणून तिनं तुला सोडून जाण्याचं नाटक केलं. ती गेली आणि तू जगलास. ”
पण एक दिवस अचानक सगळे काही बदलले. ती म्हणाली, “तुझ्याबरोबर आयुष्य जगायचे म्हणजे नेहमी असे रडत-खडत. मन मारतच जगावे लागेल. काय सुखात ठेवणार तू मला? काय आहे तुझ्याकडे? तर काहीच नाही. मी परदेशी चालले आहे. पुन्हा कधीच येणार नाही. तू मला विसर. आजपासून आपले मार्ग निराळे. माझा तुझा संबंध इथेच संपला.”
ती कायमची निघून गेली. हो मोडून पडला. संपलेच जणू काही. सर्व काही संपले त्याच्यासाठी. दिवस सरले आणि याच्या मनातली दु:खाची लाट ओसरुन संतापाच्या लाह्या तडतडायला लागल्या. त्याने ठरवले, तिने पैशासाठी आपल्याला सोडले ना? मग आता पैसा कमवूनच दाखवायचा. इतका की आपल्यापुढे सारे जग तिला थिट दिसले पाहिजे.
ते म्हणाले, “ती परदेशी कधीच गेली नव्हती. तिला कर्करोग झाला होता. तो झाल्याच जेंव्हा तिला कळलं तेंव्हा थोडे दिवस होते. आपल्या अकाली जाण्याचं दु:ख तुझ्या वाट्याला येऊ म्हणून प्रेम भंगाचा चटका देऊन ती गेली. तू संतापून उभा राहशील… जगशील… यावर तिचा विश्वास होता. म्हणून तिनं तुला सोडून जाण्याचं नाटक केलं. ती गेली आणि तू जगलास. ”
संकलन : श्री. अर्जुन कृष्णात पाटील
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा