संतोष चाळीशीच्या उंबरठ्यावर उभा होता. नोकरीत स्थिर पण मनाने थोडासा एकटा. लग्न झाले होत, बायको गेल्यानंतर घरात शांतता जास्त आणि बोलणारा कुणीच नव्हत कारण त्याला एक मुलगी होती ती सासरी गेली तीच लग्न झालेलं होतं बायको गेल्यानंतर बायकोसोबत नातं तुटलेलं नव्हतं, पण ते जिवंतही नव्हतं - फक्त एक समजुतीचा करार.
दररोजच्या दिनक्रमात त्याला फक्त एकच गोष्ट नवी वाटायची -सकाळी जाण्याचा बसचा रस्ता. त्या रस्त्यावर थांबलेली एक स्त्री. साधा सलवार, केस हलके बांधलेले, डोळ्यात थोडासा थकवा पण चेहऱ्यावर शांतता. तिचं नाव सुवर्णा - ती पण चाळीसची. नवऱ्याचं काही वर्षांपूर्वी आजाराने निधन झालेलं. मुलगा होस्टेलमध्ये शिकत होता. दिवस-रात्रच्या धकाधकीत तीही एकटीच.
पहिल्यांदा ते दोघं बोलले ते एका साध्या कारणावर—बस लेट झाली होती.
“आजही दहा मिनिटं उशीर… रोजचंच झालंय,” संतोष हसत म्हणाला.
सुवर्णा चक्क हसली. त्या हसण्यात काहीतरी वेगळं होतं—थोडं संकोच, थोडी ओळख, थोडी माणसाळलेली उब होती.
हळूहळू गप्पा वाढत गेल्या. दोघांनाही उमजायला लागलं की आयुष्यभर ज्याची कमतरता होती, ती म्हणजे तीच ऐकणारा एखादा माणूस.’ ते दोघं बसस्टॉपवर भेटायचे, ऑफिसची, घराची, छोट्या छोट्या गोष्टींची चर्चा करायचे. कुठेही प्रेमाचा गहिवर नव्हता—फक्त सोबत.
एक दिवस संतोषला जाणवलं
“यांच्याशी बोलल्यानंतर दिवस मस्त जातो… ही भावना मी वर्षानुवर्षांनी पहिल्यांदा अनुभवतोय.”
सुवर्णाच्या मनातही काहीतरी हलत होतं. पण सोबतच एक भितीदेखील
“माझं वय… माझी जबाबदारी… समाज काय म्हणेल?”
एकदा मुसळधार पावसात बसच आली नाही. संतोषने छत्री पुढं केली. पण सुवर्णा मागे सरकली.
“लोक काय म्हणतील संतोषजी?”
“लोकांनी माझं आयुष्य कधी जगून बघितलंय का?” तो शांतपणे म्हणाला.
त्या वाक्यानं तिला जणू आतून उभारी मिळाली.
काही महिन्यांनी दोघांनी ठरवलं
प्रेमाची घोषणा करायची नाही… फुलांच्या गुच्छांत फोटो काढायचे नाहीत… फक्त एकमेकांच्या आयुष्यात ‘सोबत’ म्हणून राहायचं.
सुवर्णाने मुलाला सांगितलं तेव्हा तो हसून म्हणाला,
“आई, बाबा गेलेत… पण तुझं आयुष्य अजून उरलंय. खुश रहा.”
संतोषने पत्नीशी (ती गेलेली होती पण अजून सोबत होती )बोललं; तिला ही नात्यासंबंधी विरोध नव्हता.
“जगण्यात कुणीतरी जवळचं असावं, हे मला कळतं,” ती म्हणाली.
आणि अशा साधेपणाने, कोणत्याही ढोल-ताशाशिवाय, या दोघांच्या आयुष्यात प्रेम शिरलं.
ते आजही एकत्र आहेत - एकत्र बसस्टॉपपर्यंत चालतात, एकत्र चहा घेतात, पण कुठेही दिखावा नाही. दोघांनीही नव्याने प्रेम केलेलंच नाही… फक्त आयुष्याची उरलेली वाट सोबत चालायची ठरवली.
खरं प्रेम मोठ्या घटना किंवा धडाक्यात नसतं;
कधी कधी ते फक्त दोन एकट्या माणसांच्या शांत गप्पांमधून जन्म घेतं.
✍️माणिक उचित, नाशिक
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा