तो : गुड मॉर्निंग अक्षय.
मी : गुड मॉर्निंग.
तो : एक अनुभव शेअर करायचा होता.
मी : प्लीज शेअर.
तो : त्यापूर्वी थोडक्यात माझा परिचय देऊ?
मी : चालेल.
तो : मी २८ वर्षांचा असून एका प्रायव्हेट बँकमध्ये जॉब करतोय.
मी : ग्रेट.
तो : माझे वडील महानगरपालिकेत जॉबला होते आणि आई गृहिणी.
मी : ओके.
तो : माझी बहीण २२ वर्षांची असून, ती इंजिनिअरिंग करतेय.
मी : ओके.
तो : मी जो अनुभव शेअर करणार आहे..
मी : त्याचं काय?
तो : तो ऑगस्ट महिन्यातील आहे.
मी : ओके.
तो : १३ ऑगस्टला माझ्या वडिलांना अचानक ब्रेन स्ट्रोक आल्याने, त्यांना तातडीने हॉस्पिटलमध्ये ॲडमिट करावं लागलं.
मी : ओह..
तो : डॉक्टरांनी उपचाराचा खर्च म्हणून ३ लाख रुपये मला जमा करायला सांगितले होते.
मी : ओके.
तो : मध्यमवर्गीय कुटुंब असल्याने, पैसे जमा करण्यासाठी मी डॉक्टरांकडे २ दिवसांची मुदत मागितली.
मी : मग?
तो : देवाच्या कृपेने डॉक्टरांनी माझी विनंती मान्य केली.
मी : बरं झालं.
तो : मी लगेचच पैसे जमा करण्यासाठी मित्रांकडे मदत मागायला सुरुवात केली.
मी : साहजिकच.
तो : मात्र अचानक..
मी : अचानक काय?
तो : अर्धा तासापूर्वी घरी गेलेली माझी बहीण, ३ लाख रुपये घेऊन दवाखान्यात हजर झाली.
मी : काय?
तो : हो. तिने अगदी अर्धा तासात ती रक्कम मॅनेज केली होती.
मी : कशी?
तो : मी तेव्हा तो प्रश्न विचारण्याच्या मनस्थितीतच नव्हतो.
मी : समजू शकतो.
तो : संध्याकाळी आईने तिच्याकडे चौकशी केल्यावर तिने सांगितलं..
मी : काय?
तो : मैत्रिणीच्या नवऱ्याने मदत केली.
मी : मग?
तो : आम्ही दोघांनीही तिच्या बोलण्यावर विश्वास ठेवला.
मी : ओके.
तो : आठवडाभराने पप्पांना डिस्चार्ज मिळाला आणि आमचा जीव भांड्यात पडला.
मी : पुण्याई.
तो : त्यानंतर मी पुन्हा एकदा पैसे जमा करण्याच्या कामाला लागलो.
मी : ओके..
तो : मात्र मला एक गोष्ट खटकत होती.
मी : कोणती?
तो : दरम्यानच्या काळात बहिणीने एकदाही पैश्यांचा विषय काढला नव्हता किंवा पैसे मिळण्यासाठी तगादा लावला नव्हता.
मी : का?
तो : त्याच प्रश्नाचं उत्तर मी शोधत होतो.
मी : ओके.
तो : आठवडाभराने मी ३ लाख रुपये गोळा केले आणि ते बहिणीच्या स्वाधीन केले.
मी : गुड.
तो : मात्र आमच्या मनात शंकेची पाल तेव्हा चुकचुकली..
मी : केव्हा?
तो : जेव्हा २-३ दिवसांनी पैश्यांची बॅग आईला बहिणीच्या कपाटातच नजरेस पडली.
मी : काय?
तो : आमची अवस्थाही अगदी तुझ्यासारखी झालेली.
मी : मग?
तो : मग मी बहिणीकडे त्याविषयी चौकशी केली.
मी : काय समजलं?
तो : तिने सांगितलं की, मैत्रिणीचे मिस्टर ऑफिस ट्रीपला गेल्याने पैसे देता आले नाहीत.
मी : ओके.
तो : त्यानंतर सर्वकाही सुरळीत सुरु असताना..
मी : काय झालं?
तो : माझ्या बहिणीच्या वाढदिवसाच्या दुसऱ्या दिवशी..
मी : काय?
तो : मला तिच्या मनगटात ॲपल स्मार्टवॉच नजरेस पडलं.
मी : आजकाल बऱ्याच कंपन्या ब्रँडचा लूक कॉपी करतात.
तो : मी खात्री पटवण्यासाठी तिच्याकडे चौकशी केली.
मी : मग?
तो : तर तिने ते घड्याळ ईएमआयवर घेतल्याचं सांगितलं.
मी : एवढं महाग स्मार्टवॉच?
तो : हो ना. जवळपास ४४ हजार रुपयांचं.
मी : बाप रे..
तो : ती मागील काही महिन्यांपासून एका कंपनीत जॉब करत असल्याने, मला माहित होतं की तिच्याकडे पैसे असतात.
मी : इंजिनिअरिंग?
तो : काही विषय राहिलेले.
मी : इअर डाऊन?
तो : हो.
मी : मग?
तो : मात्र माझ्या बहिणीच्या उत्तराने माझं समाधान झालं नव्हतं.
मी : का बरं?
तो : कारण मागील काही महिन्यांत तिने बरीच शॉपिंग केल्याचं माझ्या निदर्शनास आलं होतं.
मी : ऑनलाईन शॉपिंग?
तो : ऑनलाईन आणि ऑफलाईन.
मी : पुढे?
तो : परिस्थितीचं गांभीर्य ओळखून मी तिच्या एका जवळच्या मैत्रिणीशी संपर्क साधला.
मी : ओके.
तो : मला एक गोष्ट जाणवली होती.
मी : कोणती?
तो : माझ्या बहिणीची बेस्ट फ्रेंड बऱ्याच दिवसांपासून आमच्या घरी आलेली नव्हती.
मी : का?
तो : त्या दोघींमध्ये काहीतरी बिनसलं होतं.
मी : कारण?
तो : तेच कारण जाणून घेण्यासाठी मी तिची भेट घेतली.
मी : काय समजलं?
तो : भांडणाचं कारण सांगण्याआधी..
मी : काय?
तो : तिने मला माझ्या बहिणीचं इंस्टाग्राम अकाउंट तपासायला सांगितलं.
मी : का?
तो : तिचं म्हणणं होतं की, त्यावरच मला माझ्या सर्व प्रश्नांची उत्तरं मिळतील.
मी : म्हणजे?
तो : अक्षय आपली जनरेशन 'ईमेल, व्हॉट्सॲप आणि फेसबुक' वापरणारी जनरेशन आहे.
मी : हो.
तो : आपल्या नंतरची जनरेशन इंस्ट्राग्राम, स्नॅपचॅट आणि किकसारखे ॲप वापरण्यात सराईत आहे.
मी : करेक्ट.
तो : आपल्या आईवडिलांसाठी तर सोशल मीडियावरील सर्वकाही अगदी अनोळखी.
मी : सहमत.
तो : म्हणूनच आपल्या पिढीची जबाबदारी वाढली.
मी : कशी काय?
तो : कारण डिजिटल युगात आपलं आयुष्य वेगाने बदलतंय.
मी : हो.
तो : आपले पालक मात्र त्याविषयी अगदीच अनभिज्ञ आहेत.
मी : सच बात.
तो : बहिणीचं इंस्टाग्राम अकाउंट चेक केल्यानंतर तर मी अवाक झालो.
मी : का?
तो : तिने अगदी एखाद्या मॉडेलसारखे बरेच फोटो अपलोड केले होते.
मी : प्रोफेशनल फोटोशूट?
तो : हो.
मी : मग?
तो : विशेष म्हणजे तिला बरेच बिझनेसमन आणि राजकारणी फॉलो करत होते.
मी : ओके.
तो : एकंदर प्रकार मला भांबावून सोडणारा होता.
मी : का?
तो : तिच्या फोटोखालील कमेंट.
मी : कोणत्या?
तो : बेबी बरेच दिवस झाले भेटली नाहीस. आजकाल वेळ देत नाहीस. वगैरे..
मी : अरे..
तो : त्यानंतर मी थेट माझ्या बहिणीच्या मैत्रिणीची भेट घेतली.
मी : मग?
तो : मला तिच्याकडून जे काही समजलं, त्यावर तुझा विश्वासच बसणार नाही.
मी : काय समजलं?
तो : तिने मला सांगितलं की, माझी बहीण खोटं बोलतेय.
मी : म्हणजे?
तो : म्हणजे ती कुठे जॉबच करत नाही.
मी : मग?
तो : ती इंस्टाग्रामवर फोटो अपलोड करते. त्यामुळे तिच्या मोठ्या बिझनेसमनसोबत ओळखी झाल्या होत्या.
मी : मग?
तो : त्यातील एकाशी तिचं मागील ३ वर्षांपासून अफेअर सुरु आहे.
मी : काय?
तो : त्यामुळेच तिचे विषयही राहिले.
मी : अरे रे..
तो : त्याहून धक्कादायक म्हणजे..
मी : काय?
तो : तो बिझनेमन विवाहित असून त्याला ४ वर्षांची एक मुलगी आहे.
मी : च्यामारी.
तो : पप्पांच्या उपचारासाठी माझ्या बहिणीने त्याच्याकडूनच ३ लाख रुपये घेतलेले.
मी : OMG.
तो : बहिणीच्या मैत्रिणीकडून तो घटनाक्रम ऐकल्यानंतर माझ्या तळपायाची आग मस्तकाला गेली.
मी : जाणारच.
तो : म्हणून मी लगेचच बहिणीला फोन केला आणि तिला थेट तिच्या मैत्रिणीच्या घरी बोलावलं.
मी : तिथे का?
तो : कारण घरी आईवडिलांसमोर मला सगळ्या गोष्टी विचारता आल्या नसत्या.
मी : ओके.
तो : सुरुवातीला तर तिने टोलवाटोलवी केली..
मी : नंतर?
तो : मी त्या बिझनेसमनचं नाव उच्चारल्यावर मात्र..
मी : काय झालं?
तो : एकाएकी तिच्या चेहऱ्यावरचे हावभाव बदलले.
मी : मग?
तो : त्यानंतर जे घडलं ते माझ्यासाठीही अनपेक्षित होतं.
मी : का बरं?
तो : कारण त्यानंतर मी विचारलेल्या सर्व प्रश्नांची तिने लागोपाठ उत्तरं दिली.
मी : अरे..
तो : अक्षय तिच्या बोलण्यात कुठलाच संकोच किंवा वागण्यात गिल्ट फिलिंग नव्हती.
मी : का?
तो : जणू काही तिच्यासाठी ते अगदी सामान्य होतं.
मी : म्हणजे?
तो : मागील ३ वर्षांपासून तिचं त्या बिझनेमनसोबत अफेअर सुरु आहे.
मी : ओके.
तो : इंस्टाग्रामवरच त्या दोघांची ओळख झाली.
मी : ओके.
तो : इंस्टाग्रामवरील त्याच्या फोटोंमध्ये..
मी : काय?
तो : त्याने गडगंज संपत्ती, आलिशान बंगला आणि महागड्या इम्पोर्टेड गाड्यांचा शो-ऑफ केलेला.
मी : ट्रॅप लावला..
तो : त्यामुळे माझी बहीण इम्प्रेस झाली.
मी : मग?
तो : त्याने तिला प्रेमाच्या जाळ्यात ओढल्यावर, इमोशनल ब्लॅकमेल करायला सुरुवात केली.
मी : कशासाठी?
तो : तिचा फायदा घेण्यासाठी..
मी : कसला फायदा?
तो : मागील ३ वर्षांपासून त्यांच्यात फिजिकल रिलेशन आहेत.
मी : तुला कुणी सांगितलं?
तो : माझ्या बहिणीनेच..
मी : काय?
तो : मी तुला म्हणालो ना..
मी : काय?
तो : तिच्या वागण्यात आणि बोलण्यात अपराधीपणाची भावनाच नव्हती.
मी : अरे..
तो : तिने तर निर्लज्जपणे त्यांच्या भेटण्याची ठिकाणंही सांगितली.
मी : कोणती?
तो : ओयो हॉटेल आणि त्या बिझनेसमनच्या मालकीचा एक फ्लॅट आहे. तिथेच ते दोघे भेटायचे.
मी : डोकं सुन्न झालं.
तो : अक्षय एवढं सगळं होऊनदेखील..
मी : काय?
तो : माझी बहीण त्या नीच माणसाची बाजू घेत होती.
मी : म्हणजे?
तो : म्हणजे तिचं म्हणणं होतं की, तो स्वतःच्या बायकोपेक्षाही माझ्यावर अधिक प्रेम करतो.
मी : ऐकावं ते नवल.
तो : म्हणून मलाही जाणीव झाली.
मी : कसली?
तो : हेच की, पुलाखालून बरंच पाणी वाहून गेलं आहे.
मी : करेक्ट.
तो : त्यानंतर मी माझ्या एका राजकारणी मित्राला फोन केला आणि त्याच्याकडे मदत मागितली.
मी : त्याच्याकडे का?
तो : तो नगरसेवक असल्याने, त्याचे सर्वच क्षेत्रात कॉन्टॅक्ट आहेत.
मी : ओके.
तो : त्याने २ दिवसांची मुदत मागून घेतली आणि त्या बिझनेसमनची सगळी माहिती काढली.
मी : मग?
तो : त्यानंतर आम्ही थेट त्या बिझनेसमनचं ऑफिस गाठलं.
मी : बहिणीला याप्रकाराची माहिती होती?
तो : हो. कदाचित तिने त्याला आधीच सावध केलं होतं.
मी : मग?
तो : म्हणूनच आम्ही तिथे गेल्यानंतर लगेचच त्याने दरडावून बोलायला सुरुवात केली.
मी : अरे..
तो : मी बहिणीचं सगळं बोलणं रेकॉर्ड केल्यामुळे माझ्याकडे पुरावा होता.
मी : स्मार्ट मुव्ह.
तो : ते रेकॉर्डिंग त्याला ऐकवल्यावर तो अगदी पोपटासारखा बोलायला लागला.
मी : काय सांगितलं?
तो : त्याने सांगितलं की, जे काही झालं ते दोघांच्या इच्छेने झालं. त्याने माझ्या बहिणीवर कुठलाही दबाव टाकला नव्हता.
मी : सराईत.
तो : अगदी हुशारीने त्याने माझ्या बहिणीवर खर्च केलेल्या दीड लाख रुपयांचा हिशोबच आमच्यासमोर मांडला.
मी : बाप रे..
तो : त्यामळे मीही बॅकफूटवर गेलो.
मी : मग?
तो : मात्र माझ्या मित्राने कायदेशीर कारवाई करण्याची धमकी दिल्यावर त्याची बोबडी वळली.
मी : त्यानंतर?
तो : मला भीती होती की, माझ्या बहिणीचे आक्षेपार्ह फोटो किंवा व्हिडीओ त्याच्याकडे असू शकतात.
मी : बरोबर.
तो : म्हणून मग मी त्याच्याकडे मोबाईलची मागणी केली.
मी : दिला?
तो : सुरुवातीला तर टाळाटाळ केली..
मी : मग?
तो : त्याला त्याच्या बायकोचा मोबाईल नंबर दाखवल्यावर, भीतीपोटी लगेच माझ्या हातात त्याने मोबाईल सोपवला.
मी : पुढे?
तो : अक्षय मी जेव्हा त्याचं इंस्टाग्राम अकाउंट आणि डायरेक्ट मेसेज चेक केले..
मी : काय दिसलं?
तो : माझ्या पायाखालची जमीनच सरकली.
मी : का?
तो : तो माझ्या बहिणीच्या वयाच्या ४ मुलींच्या संपर्कात होता.
मी : वयोगट?
तो : १८ ते २५.
मी : विवाहित?
तो : नाही.
मी : अजबच प्रकार आहे.
तो : विशेष म्हणजे पॅटर्न सेम.
मी : कोणता?
तो : इमोशनल ब्लॅकमेल करण्याचा.
मी : म्हणजे?
तो : म्हणजे तो प्रत्येकीसमोर संसाराचं रडगाणं गायचा.
मी : कोणतं?
तो : बायकोपासून होणाऱ्या त्रासाचं.
मी : ओह..
तो : विशेष म्हणजे त्या मुलींवरही तो वारेमाप पैसे खर्च करत होता.
मी : ते कसं समजलं?
तो : मेसेजमध्ये स्मार्ट वॉच, लॅपटॉप, मोबाईल आणि मॉलमधील शॉपिंगचा उल्लेख होता.
मी : ओके.
तो : मी त्या मेसेजचे स्क्रिनशॉट घेऊन माझ्या व्हॉट्सॲप नंबरवर पाठवले आणि त्याचा मोबाईल त्याच्या स्वाधीन केला.
मी : गुड.
तो : अखेरीस माझ्या मित्राने त्याला त्याच्या भाषेत समज दिली आणि आम्ही तिथून निघालो.
मी : मग?
तो : घरी आल्यावर माझ्या बहिणीला मी ते स्क्रिनशॉट दाखवले आणि तिला अक्षरशः घाम फुटला.
मी : डोळे उघडले.
तो : हो.
मी : मग?
तो : मागील महिनाभरापासून मी तिच्यावर लक्ष ठेवून आहे.
मी : काय कळतंय?
तो : तिने त्याच्यापासून संपर्क तर तोडला, मात्र..
मी : मात्र काय?
तो : मात्र तिचं इंस्टाग्राम वापरणं कमी झालेलं नाही.
मी : व्यसन सहजासहजी सुटत नाही.
तो : तेच तर.
मी : समजावलं?
तो : हो तिने मला वचन दिलं आहे की, यापुढे ती या चुकीची पुनरावृत्ती होऊ देणार नाही.
मी : देर आए दुरुस्त आए..
तो : हो, मात्र त्यानंतर..
मी : काय?
तो : बहिणीची चिडचिड वाढली होती.
मी : का?
तो : आपण वापरले गेलो आहोत, ही भावना अत्यंत क्लेशदायक असते.
मी : खरं आहे.
तो : बरेचजण त्यातून सावरतात आणि काही..
मी : काही?
तो : काहीजण डिप्रेशनच्या विळख्यात अडकतात आणि शेवटी आत्महत्येचा पर्याय..
मी : वास्तव.
तो : सोशल मीडियाचं ज्ञान नसल्याने, सध्याचे पालक हतबल ठरत आहेत.
मी : बदल गरजेचा.
तो : आईवडिलांच्या याच अज्ञानाचा गैरफायदा आजच्या स्मार्ट जनरेशनची मुलं घेतात.
मी : सर्रास घडतंय.
तो : म्हणूनच पालकांनीही काळानुरूप बदल स्वीकारायला हवा.
मी : डिजिटल साक्षरता काळाची गरज.
तो : डिजिटल क्रांतीमुळे जग झपाट्याने बदलतंय.
मी : सहमत.
तो : त्यामुळे सोशल मीडियाचा योग्य वापर होण्यापेक्षा, त्याचा गैरवापर वाढलाय.
मी : जनजागृती गरजेची.
तो : म्हणूनच तुझ्याशी बोलायचं ठरवलं.
मी : मी लिहील याबद्दल..
तो : अक्षय एक त्रिकालाबाधित सत्य आहे.
मी : कोणतं?
तो : सहजासहजी मिळालेली कोणतीही गोष्ट घातक असते.
मी : उदाहरणार्थ?
तो : पद, पैसा आणि प्रतिष्ठा.
मी : १००%
तो : माझ्या बहिणीला अगदी सहज पैसे मिळत गेल्याने, तिला मेहनतीचं मोल कळलं नाही.
मी : शोकांतिका.
तो : म्हणूनच येणाऱ्या पिढीला तो फरक दाखवायला हवा.
मी : कोणता?
तो : दैनंदिन आयुष्यात आपल्या आजूबाजूला त्या शेकडो महिला पाहायला मिळतात.
मी : कोणत्या?
तो : ज्या परिस्थितीशी दोन हात करून स्वाभिमानाने जगत असतात.
मी : रणरागिणी.
तो : आजच्या पिढीने त्यांचा आदर्श घ्यायला हवा.
मी : अगदी बरोबर.
तो : प्रतिकूल परिस्थितीत माणूस अमिषाला सहज बळी पडतो.
मी : करेक्ट.
तो : म्हणूनच परिस्थिती कशीही असली, तरी स्वतःचं शील जपायला हवं.
मी : गरजेचं.
तो : कारण एका महिलेने जिद्दीने पदर खोचला, तर ती आयुष्यभर सन्मान कमावते. मात्र..
मी : मात्र काय?
तो : मात्र तिने पदर खाली टाकला, की ती पद, पैसा अन् प्रतिष्ठा रातोरात कमावते.
मी : वास्तव.
तो : तिच्या स्वाभिमानाची शिकार करण्यासाठी समाजातील कित्येक विकृत लांडगे आतुर असतात.
मी : बरोबर.
तो : म्हणूनच स्वतःचा स्वाभिमान जपून, विकृतिला ठेचायची धमक तिच्यात निर्माण व्हायला हवी.
मी : परफेक्ट.
तो : आपण सर्वांनी पुढाकार घेतला तरच..
मी : तरच काय?
तो : तरच माझ्या बहिणीसारख्या हजारो मुलींचं आयुष्य खराब होण्यापासून आपण वाचवू शकतो.
मी : ज्जे बात!
©️अक्षय भिंगारदिवे,
२८ ऑक्टोबर २०२३
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा