शीर्षक वाचून एकदम दचकला असाल ना ? गेल्या कित्येक दिवसांपासून माहेराला न गेलेली आमच्या सौ. परवा माहेरी निघाल्या. मोठ्या ऐटीत सोलापूर बसस्टँड वर परभणी गाडीत बसवून आलो. सोबत मुली होत्या तिच्या, चि.अथर्व, त्याच्या क्रिकेट क्लबचा सामना तीन दिवस असल्याने तो माझ्यासोबत राहिला होता. चार पाच दिवसांचा तर प्रश्न आहे असं वाटलं. आपण सहज सारं सांभाळू शकतो या फाजिल आत्मविश्वासाने तिला निरोप दिला व मोठ्या ऐटीत घराकडे आलो. चिरंजीव सारं आटोपून क्लबला सरावासाठी गेले होते. कुलूप लावून. तरी बरं माझ्याकडं एक चावी होती म्हणून. एक एक कामं उरकू लागलो. फ्लँट झाडू लागलो तेव्हा केसगळती या जागतिक प्रश्नाशी थेट परिचय होऊन तीव्रता जाणवली. घर झाडत असतानाच आपण तिच्यापेक्षा घर छान ठेवू हा आत्मविश्वास हळूहळू झडू लागला. सारं झाडून पुसून घेताना दमछाक झाली.
आंघोळ करून घ्यावी म्हटलं तर आज कचरा गाडी येणार होती. तिनंच गोळा करून ठेवलेला ओला कचरा, सुका कचरा फक्त गाडीत न्यायचंही काम कठीण वाटंत होतं. पण ऐवढ्या तेवढ्याने आडायचं नाही असं म्हणत कचरा गाडीची वाट पहात बसलो. एकदाची आली ती गाडी. पण ती सगळीकडे थांबत येत होती. दम काढण्यावाचून पर्याय नव्हता. आता आंघोळ करावी म्हणून जाऊ लागलो तोच घड्याळाकडे लक्ष गेलं. तर दूधवाला यायची वेळ झाली होती. पहिलं दूध उकळायचे राहिले होते.मग काय? लहान गँसवर दूध उकळायला ठेवून दूधवाल्याची वाट पहात पेपर वाचत बसलो. बराच वेळ गेला, दारावरची बेल वाजली, दूध आणि दूधवाला दोघांची आठवण आली. गँस लहान असला तरी दूधाचा कोळसा व्हायचाच बाकी राहिला होता, गँस बंद केला. गडबडलो होतो. तोच दूधवाल्यानं पुन्हा बेल वाजवली. दूधाचे नेहमीचे पातेले सापडेना, दुसऱ्या एका पातेल्यात दूध घेतले. दूधवाला निघून गेला. नंतर लक्षात आलं की ते पातेले भाजीचं होतं. आत्तामात्र दूधाचं नशीब म्हणून दूध दूधाच्या पातेल्यात काढून तापवले. खराब नाही झाले. पण दूधाची तीन पातेली धूण्यासाठी पडली. त्या तंद्रीत चहा करुन घेतला. पातेली धुतली तोपर्यंत सव्वा नऊ वाजल्या, आता अंघोळ करावी म्हटलं तर अथर्व यायची वेळ झाली. तो आला तर काय करायचे. पुन्हा थांबलो. किरकोळ कामं केली. आजचा स्वयंपाक केला होता तिनं. वरण भात कुकरमध्येच होता. बघू त्याचं कायतरी करु म्हणून बिनधास्त बसलो तेवढ्यात अथर्व आला. बाबा भूक लागलीय. आत्ता लगेच काय देणार त्याला? मी अंघोळ करून येतो मग मस्तपैकी आपण जेवू या. तसा तो म्हणाला,"वो बाबा मला खुप भूक लागलीय,आधी खायला द्या."आत्ता काय करायचं ? मग त्याला दूध बिस्किटे देऊन शांत करण्याची शक्कल लढवली. तो ही तयार झाला. मग मी अंघोळीला गेलो. अंघोळ करंत असतानाच दोघांचेच पण पाच सहा कपडे धुण्यासाठी पडलेले मला धुवून घे म्हणून मला खुणावत होते. तावंतावं धुवून घेतले. वाळू घालणे, त्याला उडू नये म्हणून क्लच लावणे, हे सारं पाहून गडबडून गेलो. पण झालं एकदाचं....हु$$$$श$$
अथर्वला विचारलं अथर्व तुझी अंडरपँट बनियन तर बेडवर दिसते, तू काय घातलं. बाबा मला अंडरपँट मघाशी सापडलीच नाही. मी म्हटलं, मग काय घातलास? तसा तो म्हणाला मी माझ्या किटमधील सपोर्टर घालून गेलो. मी डोक्यालाच हात लावला. त्याला सारं दिलं व जेवणासाठी सारं जवळ घेतलं. त्याला मसाला डबा आणायला लावला तर घेताना त्यानं तो असा पालथा केला की, सारं आतल्या आत एकजीव झालं. त्याला रागवूही शकत नव्हतो व सावरूही शकत नव्हतो. कसंबसं आवरलो, जेवण करुन झाले. नेहमीसारखं उठून सोफ्यावर बसून लागलो. तोच अथर्व म्हणाला बाबा आज आई नाही हे आपल्यालाच उचलायचं व साफ करायचं आहे जमिनी वर आलो. खरंच होतं ते. हे सारं करता करता बारा वाजले होते आणि प्रत्येक क्षणी आठवत होती ती आणि तिचे अथक कष्ट.
दररोज सारं कसं वेळच्या वेळी हातात येतं तेंव्हा त्याचं तेवढं महत्त्वाचं वाटंत नाही. पण अशी कधी वेळ येते ना तेंव्हा कळतं की,आपण पसरलेला पसारा आवरण्याचा कसंब तर तिचं असतं. तशी छोटीछोटीच वाटणारी कामही सातत्याने करणं कठीण असतं. दोघाचं करताना असे हाल झाले (स्वयंपाक तर केलेलाच होता), सहा माणसाचं करता करता तिचे होणारे हाल कधी जाणवत नाहीत एवढ्या प्रकर्षाने. तर कधी जाणवतातही. म्हणून म्हटलं खरंच अधूनमधून बायको पहावी सोडून म्हणजे आपल्याला पुरुषार्थ गाजवण्याची संधी मिळते. आत्ता पाच सहा दिवसांत आणखी काय काय होतंय माहिती नाही. पण खरंच प्रत्येकाने एक लक्षात घ्यावं की, स्री ही घराला घरपण देणारी गृहिणी असते. तिच्या प्रत्येक कष्टाचं मोल करायचं ठरवलं तर नव्हे करायलाच हवं.
संसार रथाची एक मजबूत चाक असतं, ती.जपा. मानसन्मानानं. अगदी दोघांनीही परस्परांना. खरंच अवघड असतं. गंमत म्हणून तरी करून पहाच एकदा.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा