आज पण तो नेहमी सारखा मोगऱ्याचे गजरे घेऊन बागेपाशी येऊन थांबला होता. रोज चार वाजता यायचा आज तीन वाजताचं आला. आज नेहमीच्या अंदाजापेक्षा चार गजरे जास्तचं केले. पटपट गजरे विकून त्याला लवकर घरी जायचं होतं. आज त्याच्या बायकोचा वाढ दिवस होता. एक तरी गजरा आज बायको साठी घेऊन जायचचं होतं. एक गजरा आधीचं काढून त्याने पानात बांधून ठेवला होता. तितक्यात एक नवरा बायकोची जोडी गजरे घ्यायला आली. वीस रुपयाचा गजरा ऐकून नवरा बायकोवर डाफराला,
"एवढा महाग.काही गरज नाही.? मी जी मेहनत करतो, पैसे कमावतो ते असले चोचले पुरवायला करत नाही."
बायको खाली मान घालून जाऊ लागली. त्याला काही वर्षा पूर्वीचा तो स्वतः आठवला.
त्याने हाक मारून थांबवले." ओ..दादा हा घ्या गजरा. फुकट देतोय. आपल्या बाईलीचं मन मोडू नगा. लई जीवाला लावून घेतात ओ...अन् मग जातात तना मनाने दूर. घ्या माझ्या बायकोचा वाढदिवस आहे म्हनून देतोय. घ्या घ्या.. माळा ताईंच्या केसात."
आज तो घरी आला आणि पानात गुंडाळलेला गजरा बायकोच्या फोटोवर लावत भरल्या डोळ्याने माफी मागत राहिला,दरवर्षी प्रमाणे. आजही त्याला तो काळा दिवस विसरू म्हणता विसरता यायचा नाही. बागेपाशी थांबलं की मोगऱ्याचे दाट गजरे हातोहात विकले जायचे. बायकोने हातानी विणलेले दाट गजरे हे त्याच्या गजऱ्याची खासियत होती. असे सुरेख गजरे बायकांचे लक्ष वेधून घ्यायचे. रोजचं तेल,मीठ,पीठ सुटेल इतकी कमाई होऊन पैसे दुसऱ्या दिवशीची फुलं घ्यायला ठेऊन दोनशे चारशे रुपयाचा रोजचा फायदा बाजूला पडत होता. पण हल्ली हल्ली कर्नाटका वरून फुलाच्या वेण्या विकणारी काही लोकं बागे पाशी थांबायला लागली होती. कमी किमतीत वेण्या विकल्यामुळे गजऱ्याचं गिऱ्हाईक कमी झालं होतं. रोजचं गणित बिघडत चाललं होतं. याची चिडचिड वाढायला लागली होती.
त्या दिवशी बायकोने विणलेला एक गजरा स्वतःसाठी ठेवून घेतला. ते पाहून त्याचं डोकं फिरले.
"आदुगर गिऱ्हाईक कमी, लांब लांब फिरून, धावपळ करून मी गजरे विकून आपली संसाराची घडी बसवतोय आणि तुला गजरा हवाय? एक एक गजरा किमती हाय मला." रागाने त्याने पहिल्यांदाचं बायकोवर हात उचलला. "आज वाढदिवस नं माझा म्हणून घ्यावा वाटला. रोज इतके गजरे बांधते. पण कधी नाय घेतला ना." कपाळावर बसलेला घाव चोळत ती बोलली. "वाढदिवसारखे चोचले पुरवायला मी मेहनत नाय करत.." तो कर्वदला.
आणि उलट उत्तर देते. म्हणून त्याने अजून दोन तडाखे ठेवून देऊन वळूनही न बघता तो गजरे घेऊन तिरमिरीत निघाला.
आज सगळे गजरे विकल्यावर त्याचं डोक शांत झालं. हातात पैसे आले होते. सकाळी बायको म्हणाली ते आठवलं आज तिचा वाढदिवस आहे म्हणाली होती. जाताना त्याने तिच्यासाठी जिलेबी घेतली. घरी आला तर घर अंधारात बुडालं होत.इतका उशीर होऊन दिवा बत्ती कशी नाही याचं त्याला नवल वाटलं.
आत जाऊन दिवा लावल्यावर त्याच्या पायाखालची जमीन सरकली.
सकाळी जाताना बायको जिथे गजरे बांधायला बसली होती तिथेच अजून बसली होती. गालावरचं पाणी सुकले होते. घामाने अंग चिंब ओले होते. बायको निपचित पडली होती. हातातली जिलेबी गळून पडली. त्याने बायकोला गदागदा हलवलं..हाका मारल्या. पण काही प्रतिसाद मिळाला नाही म्हणून तिला हातावर उचलून तो दवाखान्यात धावत गेला. पण वेळ निघून गेली होती. डोक्याला वर्मी घाव बसल्यामुळे बायको त्याला सोडून कायमची दूरच्या प्रवासाला निघून गेली होती. बायकोला घरी घेऊन आल्यावर त्याचं लक्ष हाताकडे गेलं दोन मोगऱ्याची फुलं मुठीत धरलेली दिसली आणि त्याचा बांध सुटून तो धायमोकलून रडला होता.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा