२२ वर्षीय फायरमन एरिचला कॉल आला:
"होय, हे अग्निशमन विभाग आहे."
पण दुसऱ्या टोकाला कोणीच बोलत नव्हतं, फक्त जोरात श्वास घेतल्याचा आवाज येत होता.
थोड्याच वेळात एका घाईघाईच्या आवाजाने धोक्याची जाणीव करून दिली:
"मदत करा, मला मदत हवी आहे. मी उभं राहू शकत नाही, माझ्या डोक्यातून रक्त येतंय."
"घाबरू नका मॅडम," एरिच शांतपणे म्हणाला, "तुम्ही कुठे आहात? आम्ही तिथे लवकर पोहोचू."
"मला माहित नाही..."
"तुम्ही घरी आहात का?"
"हो, कदाचित मी घरीच आहे."
"तुमचं घर कुठे आहे? कोणत्या रस्त्यावर?"
"मला माहित नाही. माझ्या डोक्यात खूप गुंगी आहे, मी रक्तस्त्राव करत आहे."
"किमान तुमचं नाव सांगू शकता का?"
"मला आठवत नाही… कदाचित मी डोक्यावर मार घेतला आहे."
"फोन ठेवू नका." एरिच म्हणाला आणि लगेचच दुसरा फोन उचलून कंपनीला कॉल केला. तिथे एक वयोवृद्ध सिक्युरिटी गार्ड होता.
"कृपया मदत करा, हा नंबर कोण वापरत आहे ते शोधून द्या, कारण ती महिला अग्निशमन विभागाला कॉल करत आहे."
"मला माफ करा, मी फक्त नाईट गार्ड आहे, मला याबद्दल काहीच माहित नाही. आणि शिवाय, आज शनिवार असल्याने इथे कोणीही नाही."
एरिचनं फोन ठेवला आणि लगेच दुसरा उपाय शोधायचं ठरवलं.
"तुमच्याकडे हा आमचा नंबर कसा आला?" त्यानं त्या महिलेला विचारलं.
त्या महिलेने थोड्या अशक्त आवाजात उत्तर दिलं, "हा नंबर फोनमध्ये सेव्ह होता, मी पडलो आणि फोन हाताशी लागला, त्यामुळे तो नंबर लागला."
"मग फोनमध्ये तुमच्या घराचा नंबर आहे का?"
"नाही, कुठलाच दुसरा नंबर नाही. कृपया पटकन या!" तिचा आवाज आणखीनच कमकुवत होत चालला होता.
एरिचनं घाईने विचारलं, "तुम्हाला आजूबाजूला काय दिसतंय?"
"मला… एक खिडकी दिसते. त्या खिडकीबाहेर एक रस्त्यावरील दिवा आहे."
एरिचला एक धागा मिळाला! त्या महिलेचं घर रस्त्याला लागून होतं आणि ते फार उंच नव्हतं, कारण तिला स्ट्रीटलाईट दिसत होता.
"तुमची खिडकी कशी आहे? चौकोनी आहे का?"
"नाही, ती आयताकृती आहे."
खिडकीच्या आकारावरून एरिचनं अंदाज लावला की ती एखाद्या जुन्या घरात राहत असावी.
"तुमच्या घरात दिवे सुरू आहेत का?" हा एरिचचा शेवटचा प्रश्न होता.
"हो, आहेत."
एरिच अजून माहिती मिळवू इच्छित होता, पण त्या बाजूनं आता काहीच प्रतिसाद येत नव्हता. फोन कट झाला नव्हता, पण तिकडून कुणीच बोलत नव्हतं.
आता एरिचला तातडीने कृती करायची होती. पण एवढ्या थोडक्या धाग्यांवर तो काय करू शकणार होता? त्यानं कॅप्टनला कॉल करून सगळी माहिती सांगितली.
सगळं ऐकून कॅप्टन म्हणाला, "आपल्याकडे पुरेसे धागेदोरे नाहीत, आपण तिला शोधू शकत नाही…"
पण एरिच हार मानण्याच्या मनस्थितीत नव्हता. प्रत्येक फायरमनला पहिली शिकवण मिळते – "माणसांचे प्राण वाचवा!"
त्याच क्षणी एरिचच्या डोक्यात एक वेडसर कल्पना चमकून गेली. त्यानं ती थेट कॅप्टनसमोर मांडली.
कॅप्टन ऐकताच चमकला, "जर तू हे केलंस, तर लोकांना वाटेल की अणुयुद्ध सुरू झालंय!"
"कृपया माझं ऐका," एरिच विनवणी करत म्हणाला, "आपल्याला तात्काळ काहीतरी करावं लागेल, नाहीतर एक जीव हातातून निसटेल."
क्षणभर शांतता पसरली, मग कॅप्टन म्हणाला, "ठीक आहे, करूया हे! मी लगेच निघतो."
---
१० मिनिटांनी…
शहरभर २० फायरट्रक त्यांच्या सायरन्ससह सुसाट सुटले. प्रत्येक भागात एक फायरट्रक धावत होता.
एरिच कान लावून त्या महिलेच्या बाजूचा आवाज ऐकत होता. अजूनही तिचा अशक्त श्वास त्याला ऐकू येत होता.
कॅप्टननं आदेश दिला, "गाडी क्रमांक १, सायरन बंद करा."
"अजूनही ऐकू येतो."
"गाडी क्रमांक ५, सायरन बंद करा."
"हो, अजूनही ऐकतोय."
"गाडी क्रमांक १२, सायरन बंद करा."
"नाही! आता आवाज ऐकू येत नाही!"
"गाडी क्रमांक १२, सायरन पुन्हा सुरू करा!"
"होय, आता ऐकू येतो… पण तो दूर जातोय!"
"गाडी क्रमांक १२, लगेच मागे वळा!"
---
एक वेगळाच प्रयोग सुरू झाला.
फायरट्रक १२ त्या भागात पोहोचताच, त्याच्या लाऊडस्पीकरवरून घोषणा दिली गेली –
"सर्व नागरिकांना कळविण्यात येते की एका महिलेचा जीव धोक्यात आहे. कृपया आम्हाला मदत करा आणि आपल्या घरातील दिवे काही क्षणांसाठी बंद करा!"
हे ऐकताच हळूहळू संपूर्ण गल्ली अंधारात न्हावून गेली…
फक्त एकच खिडकी प्रकाशमान होती!
फायरमन तत्काळ त्या घरात घुसले. त्यांच्यापैकी एकानं वॉकी-टॉकीवर सांगितलं,
"ही महिला बेशुद्ध आहे, पण नाडी चालू आहे. आम्ही तिला हॉस्पिटलमध्ये नेत आहोत, ती वाचेल!"
---
काही आठवड्यांनी...
त्या महिलेचं नाव होतं हेलन थॉर्नडा. काही आठवड्यांनी ती शुद्धीवर आली आणि तिचं आठवणशक्तीही परत आली.
तिच्या कुटुंबीयांना शोधण्यात यश आलं, आणि शेवटी तिला त्यांच्याकडे सुखरूप सोपवण्यात आलं.
हा संपूर्ण प्रसंग एक गोष्ट सिद्ध करतो –
जर तुम्हाला खरंच काही करायचं असेल, तर मार्ग सापडतोच.
पण जर तुम्हाला हार मानायची असेल, तर स्वतःला हजारो कारणं देता येतात!
यशस्वी व्यक्तिमत्त्व हे एरिचसारखंच असतं.
निर्णय तुमच्या हातात आहे! 👍
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा